E hene, 22.07.2024, 02:44 AM (GMT+1)

Kulturë

Poezi nga Besim Perjuci

E hene, 09.09.2013, 06:43 PM


Besim Perjuci

VLERA TË BARTURA ME FRYMËZIM

/Në përvjetorin e dhimbjeve – Vëllezërve Gjuka që u masakruan mizorisht nga dora gjakatare e armikut shekullor/

Në hyrje të Lulishtës Parajsa e qytetit oksigjenon                                                                                               Mbi rasën e gurit mermer gdhendet e sotmja krenare                                                                                        Devotshëm dy emra të pashlyer rrëfejnë për udhën e jetës                                                                                      E lartëson së bashku me Bjeshkët e lashta ku bora vezullon.                                                                                                           Çdo ditë na puthen shikimet e gjalla pa fjalë                                                                                                             Mbase çdo ditë shkruhet edhe nga një epitaph i freskët për ta:                                                                                 “Lavdi Sojit tuaj njerëzor për Dritë e Atdhe dhe…Kaq.                                                                                                                   Pa u lëkundur në ecjen tonë të plumbtë                                                                                                                                 Çdo ditë, pra, tek ky Lapidar me durim zbrazët dashuria e zhuritur                                                                                     Për Yjet që i thërrasim me gjuhën e mbetur memece                                                                                                     Sikur në thellësi zemrat na pikojnë dhëmbje e vrer,                                                                                                          E shpirtmendja na ushqehet me kohën e tyre të përendishme                                                                                               Edhe belbëzimet e harreshme të vocrrakëve në thithje të nektarit                                                             Andejpari artikulojnë me heshtjen e Lapidarit që mrekullon si Yll                                                                               Lindja e diellit nuk shijohet pa dritën e syve                                                                                                     Mëngjeseve të freskëta porsa të zbardhë drita e dita                                                                                                         Pa gjuhën e ëmbël të motorëve të ndezur të lënë jetim                                                                                                      Në spiralën e jetës në përditësi                                                                                                                                         Mjeshtërve të virtytshëm në kujtesë të rinisë pejane                                                                                                      Meteorëve të dritës që përflakën qiellin e errët sketërr                                                                                                          Me dashuri të mbledhur viteve jetësuan kopshtin e Dheut                                                                                               Histori e ditnetëve e kënduar me simfoni mbijetese.                                                                                                     Kreshnikët e legjendave thonë nuk vdesin                                                                                                                       Epitafin e kanë të shkruar qëmoti…                                                                                                                                     Gjithsesi në mbetje të kohës                                                                                                                                                  Për ta vazhduar të tjerët                                                                                                                                                        Këngën e historisë në një kohë tjetër…                                                                                                                                       Për ta mbajtur gjallë dramën e jetës,                                                                                                                                        Historinë e kësaj toke herët ua kënduan                                                                                                                             Mbase edhe me laps dore të shkruar keq                                                                                                                                     Se e liga i kishte ndrydhur shekujt damarëve të lodhur                                                                                                                             Kur kohët e huaja pandalshëm akomodoheshin në vazhdimësi të robërisë                                                               Dera e fisme Gjuka shpalosur me traditë                                                                                                                                Pjellë e kishte sojin n’embrion                                                                                                                                                         Me tipare baballarësh me gjykime të drejta                                                                                                                             Ashtu si pararëndësit e djeshëm në kalim, ndjesë paçin!                                                                                                       Libër i hapur në rrugëtim të identitetit                                                                                                                                        Mbesin gjurmë e pasosur të shkëndijojnë faqeve të historisë                                                                                                Dy burra me ideale t’ylberta.                                                                                                                                                                 O Zot, merri pranë vetes, ata këtë e meritojnë!

Korrik 2009

 

URA E VJETËR

 

Ndër ty e mbi ty në rrjedhë lëvizën uji, njeriu, kafsha                                                                                      Me ty e në ty matej pesha e kohës                                                                                                                    Gurët e gdhendur me mjeshtri sfidojnë moshat e një historie                                                                                     Që rrinë të heshtura në harkun e Syrit të Madh të gurit të latuar                                                                              Aty skaj teje bujtina e spahijve                                                                                                                 Vërvonte me shitësit e rrushit të Rahovecit                                                                                                       T’iu bëjë strehimin dhe sehirin e fundit të natës.

 

Më tutje i gdhendur me arkitekturë të lashtësisë                                                                                                   Hani i Avdullahagës së berishajve të Jarinës                                                                                             Freskonte ahure kuajsh harmëshor dhe kalldrëmin turk                                                                                                  Përbri Shatërvanit ngjit me xhami të xhumave të mëdha                                                                          Priste musafirët në Odën e Madhe të mendësisë që vinin                                                                             Nga Podrimja e vreshtave të verës e rakisë.

 

Harqet e dikurshme dhe ato të mbetura                                                                                                                 Nën lugjet e thëlluara të qemerëve ku akoma dëgjohet                                                                                     Cicërrima e dhimbshme e dallëndyshëve shtegtare

Ku freskohen hala sot me ujin e Lumit të Bardhë të Bjeshkës

Myshqet dhe lëkenët poashtu kanë bërë simbiozë jetese

E mrizojnë me avujt që ngrihen çdo ditnatë

Me ujë qelibari të Shatërvanit të bilurtë.

 

Të thëlluarat e rrotave mbi ty kanë mbetur gjurmë

Të ardhje-shkuarjeve të shumta

Edhe ato rrëfimin e kanë shumë të hershëm për faqe historie

Sa qerre me kuaj, qeze e pajtonesh rrahen mbi ty dhe

Vajin e dhimbjeve ta lënë për kujtesë të brezave

 

Tagrambledhësit e savaneve të një kohe jetime

Deshën ta ngatërrojnë dhe ndërrojnë strukturën tënde

Emrin e lashtësisë, skeletin tënd të fortë

Deshën ta sosin hiçeve

Me fyerje-sharje dhe plumba hibrid përmbysjeve të kurdisura

T’i rënduan edhe shekujt e mbijetesës.

 

Mos harro, se…

Mbi ty e artin arkitetktural të origjinës

E goditën me inkuizicion dhe e zhvatën mosmëkeq

Me pije, drogë e injorancë bishore

Me dridhje, frikë e tmerre emrin “URA E VJETËR”

Ta satanizuan e sllavo-ortodokçe ta thanë:

Kafana:”Kod starog mosta”

Që ti kurrë s’e pranove.

 

 

 



(Vota: 0)

Komentoni
Komenti:


Gallery

Pëllumb Gorica: Magjia e bukurive të nëntokës sulovare
Fotaq Andrea: Një vështrim, një lot, një trishtim – o Zot sa pikëllim!
Pëllumb Gorica: Grimca kënaqësie në Liqenin e Komanit
Shkolla Shqipe “Alba Life” festoi 7 Marsin në Bronx
Kozeta Zylo: Manhattani ndizet flakë për Çamërinë Martire nga Rrënjët Shqiptare dhe Diaspora