E hene, 20.09.2021, 12:21 PM (GMT+1)

Kulturë

Poezi nga Vullnet Mato

E premte, 22.07.2011, 07:57 PM


Vullnet Mato

 

 

DËBIM NGA TOKA E QIELLI

 

Kam takuar njeriun

më të rrallë të globit,

përdhunuesin e një

minorenie të shenjtë,

dënuar përjetësisht

nga mallkimi i Zotit,

mos pranohet në tokë,

as në qiell kur të vdesë.

 

Tentova të vras veten

tri herë me radhë,

tha mëkatari i dënimit

të pazakonshëm,

vetëvrasjen s’e kryej dot

me asnjë armë,

Zoti më ndal dorën

në çastin e kobshëm.

 

S’të pranoj, më thotë

më një zë të padukshëm,

të më ndysh ferrin,

as parajsën jo se jo,

se e kam plot femra

Edenin e këtushëm, 

dhe nëntokën ku ti,

pa mëkate s’duron!...

 

Tani unë pres

dhjetëvjeçarët e ardhshëm,

kur rruga për në galaktika

të jetë shtruar,

dhe njerëzit të vizitojnë

planetët e ngjashëm,

të shkoj të vdes

te ndonjë planet i pabanuar...

 

 

SHPËRBLIM PËR TË MIRAT

 

Pas rinisë që më shkoi

me tra - la - la,

në katër dekada

bëra miq me përpjekje.

Për katër njerëz

bëra të mira të mëdha,

dhe të katër m’u bënë

armiq për vdekje.

 

Me këta të katër

s’kam më gojë e sy.

Dhe ata e duan emrin tim

në pllakë varri.

Gjithmonë pyes veten,

si ka mundësi,

  shpërblehen të mirat

me shkelma gomari?... 



(Vota: 0)

Komentoni
Komenti:


Gallery

Pëllumb Gorica: Magjia e bukurive të nëntokës sulovare
Fotaq Andrea: Një vështrim, një lot, një trishtim – o Zot sa pikëllim!
Pëllumb Gorica: Grimca kënaqësie në Liqenin e Komanit
Shkolla Shqipe “Alba Life” festoi 7 Marsin në Bronx
Kozeta Zylo: Manhattani ndizet flakë për Çamërinë Martire nga Rrënjët Shqiptare dhe Diaspora