Lumturi Ymeri: Vetmia
Në truallin e hershëm të vetmisërrëmoj qosh me qosh të gjej gjërat e miabiçikletën e fëmijërisëme timonin më të madh se krahëtatletet e grisuraku më ngatërrohen këmbëtfustanin me lule vjollce që s’e vesha kurrëfërshëllimat e shpërndara andej- këndejmë përplasen në fytyrëbashkë me ankimet e nënësqë harrohem pas lojëse ngrysem pa ngrënë…


























