Cikël me poezi nga Adriana Koka

ADRIANA  KOKA

DIKUR DHE SOT

Dikur me lule në duar,

Sot me kufie në vesh,

Dje qeshur, të përmalluar,

Sot serioz çdo ditë,më shpesh.

Flisnim e në sy veshtronim,

Merreshim vesh me fjalë,

Sot flasim me telefonin,

Ndjenja humbasim ngadalë!

PSE SHKRUAJ

Shkruaj për lulet, diellin dhe natyrën,

Shkruaj për shiun e dëborën e ftohtë.

Shkruaj për dashurinë, dhe për njeriun,

Shkruaj të kem mëndje të bukur, të fortë.!

Shkruaj per erën, që flokët mi hedh tutje,

Për valën e detit si një vals i qetë vallëzon,

Shkruaj per ditën e bukur dhe lozonjare,

Shkruaj per kafenë me shoqet që më shijon.

Shkruaj për frymëzimin, që nuk më mërzitet,

Për hënën,por dhe retë e shpërndara në qiell,

Për vesën e mëngjesit dhe buzëqeshjet e vitit,

Shkruaj me fjalë të thjeshta, momentet më diell .

Shkruaj sepse e kam pasion shumë te vjetër,

Fjalët që dua,ndjeshëm gjithmonë ti ledhatoj,

Shkruaj, më pëlqen mendimet ti hedh ne letër,

Që të jap e të marr, dhe me dëshirën të jetoj!

TRËNDAFILI DHE SHIU

Një vesë e lehtë shiu erdhi papritur,

Dhe rrezja e diellit shpejt e  përpiu,

Trëndafilin tim të shtrenjtë duke vaditur,

Buzëqeshjen me ngjyrë papritur ja ngriu.

Rënduar petalet prej lotëve të shiut,

Qiellin më dot nuk po e veshtronte,

Por i lagur në shpirt  drejt tokës i ziu,

Nga qerpikët,  lot dashurie i pikonte.

Trëndafil i kuq me plot aromë e erë,

Përse ti sot po më kujton dashurinë,

Mos vallë do të shërosh zemrën time,

Dhe do të mbushësh timen vetminë?

O trëndafil i rrallë, i kuq i zemrës time,

Mos mbaj mbi qerpikët e tu lot dashurie,

Dhimbjen e thellë jetoje brënda vehtes,

Harrojë ato ditë  lumturie  e lodra rinie!

PASIONI DHE ËNDËRRAT

Pasionin dhe ëndrrat i mbajta fort,

I përqafova si dy fëmijë të vegjël,

Ngado shkoja,zemrën e kisha plot,

Ndjehesha si qershiza mbi tortë.

Pasioni, me gjallëri më mbulonte,

Ëndrat me jepnin dashuri,shpresë.

Jetës time i dhurova dritë dhe jetë,

Dëshirat i prita krahëhapur me besë.

Jeta mi dhurojë të kristalta si vesë!

NË MOMENT

Mërzi, grindje dhe zënka pa shkak,

Urrejtja, shprehur në kufij të paanë,

Ngjarje të tilla edhe pse janë pak,

Humbasim toruan e bëjmë hatanë.

Në çfar rrethana ndodhia ngjan,

Në të vërtetë,të dimë të gjykojmë,

Përse ti më flet si një shpirt katran,

Ashtu pa kuptim njerëz përçmojmë?!

Kjo nuk është thjesht një mendim,

Apo një fjalë e thënë në çast irritimi,

Këtë ta konsiderojmë si tonin gabim,

Se koha rrjedh dhe shkon tek pendimi.

Që të gjithë jemi njerëz te planetit,

Gjuha e nënës të gjithëve na dallon,

Gabimet janë të njejta me ujin i detit,

Respekti dhe falja në fund na bashkon!