Poezi nga Kujtim Morina

Kujtim Morina

Dritare

Gjithmonë të çon diku,

të hap sytë,

Është përfytyrimi i një të verbëri

për të parë,

Është dëshira e djegur

për pak qiell

dhe kaltërsi.

Nga vjen drita,

vizioni,

horizonti.

Mendja që çelet

si sythi në pranverë.

Edhe kur s’kemi dritare,

duhet ta krijojmë një sado të vogël.

Mund të jetë rrezja e dritës

që hyn nga një vrimë diku.

Hija e dritës

që nuk hyn drejtpërdrejt.

Dri-ta-re,

Dritë dielli, dritë qielli.

E ke gjithë botën jashtë

duke qenë brenda.

Je me krahë për të fluturuar

si një lejlek i bardhë.

Je mbledhja e të gjitha rruazave të dritës

në sy.

Lule mimoza

Kur të gjitha pemët e tjera çelin

Ti rri aty e pavënë re.

Ashtu kalon pranvera, vera dhe vjeshta

Por në kulmin e dimrit përsëri shpërthen.

Pemët e tjera imitojnë të verdhën tënde

Por janë të vonuara në kohë.

Gjethet i ke të vogla, të brishta

Por ashtu stoike qëndron.

Je e vetmja pemë që të thërrasin lule

Sepse asnjëherë vendin e parë nuk e humbe.

Iluzionet

Shikon një luspë peshku apo det të praruar

Dhe kujton se do ta zësh atë peshk

apo do të të vijë në rrjetë.

Iluzionet janë si bimë të pambjella

që i shohim në ëndërr se po rriten.

Prandaj mbaj një trastë edhe për to,

Përkundi lehtë në ëndrra,

por mos iu beso se ta ka ënda.

Zhgënjimi

Pas kthjellimit të shikimit,

pasi fillon e të del opiumi,

apo quaje edhe eliksir,

pasi qetësohen neuronet e trurit

që vërviteshin pa drejtim,

pasi e kupton se dashurisë po i vjen fundi,

atëhere vjen lëngu i zhgënjimit.

Duhet ta pish ngadalë-ngadalë

sepse është i yti,

si uji i ngrohtë i pagures së ushtarit

që nuk ka ku gjen tjetër.

Kujtesa sjell vazhdimisht momente

si uji i lumit pas shirave.

Tani i sheh më në largësi.

Fillon të kuptosh se ke ecur jerm

e duhet të zgjohesh

Vazhdo pije lëngun e zhgënjimit,

se vetëm ai mbetet nga dashuria.

Është një lëng i hidhur, pelin,

që duhet ta pish pikë-pikë.

Vjen për disa vite si një burim

që nuk di të soset.

Vetëm kur të thahet,

do ta shikosh i përhumbur

si kuptimin e jetës që nuk ekziston.

Mos u shih në vetëm një pasqyrë

Gjithë pasqyrat të japin ndryshe nga njëra-tjetra,

Por ti shihesh aty ku të nxjerrin  më bukur.

Mos u bëj rob i pasqyrave

Por luaje lojën shkujdesshëm si një flutur.

Shiko përtej pasqyrës aty ku askush nuk arrin

Aty ku e bukura nuk shihet por vetëtin.

Nese akoma nuk e ke, krijoje atë tek vetja,

Do të shkëlqesh si xhevahir që nuk e tundon vetëm prekja.

Ji si një vegim që qëndron gjatë pa e parë,

Dhe kur shfaqet është prapë i freskët, si lulja në behar.

Vjen një kohë

Vjen një kohë

Që njeriu humb edhe cilësitë më të mira.

p.sh. kur ecte në cirk mbi tel pa u ndjerë,

Ndërsa tani gërthet sa të nxjerr sy e veshë.

Apo kur kujdesej të mos shtypte edhe një mizë,

Ndërsa tani e fshikullon tjetrin pa mëshirë.

Njeriu rreket gjithnjë të distancohet nga kafsha,

Mirëpo instiktet e tërheqin nga  kohët e lashta.

Dimri i dytë pa nënën

Dimra të tjerë do të vijnë,

s'do t’i numëroj më,

E di se radhën mua ke lënë.

Shpresoj kur të piqen kokrrat, të bien përtokë

Të mbijë ndonjë, të shpëtojë pa u zhbërë.

Pemët

Pemët që ka mbjellë ai në oborr,

Ende jetojnë.

Ai jo.

Iku në një stinë pandemie

Pa i mbushur pesëdhjetë vjet.

I pat mbjellë këto pemë vitet e fundit

Tani e shoh se kanë hedhur shtat.

Pemët rriten edhe pa të zotin.

Liri e kufizuar

Do të lëvizësh lirisht

Në rrethin që të kam caktuar unë,

Po provove të dalësh, ta dish

Do të hidhesh në zjarr, pa zhurmë.

Je i lirë të bësh ç'të duash aty,

Gëzoje lirinë që të dhashë,

S'e kam pasur të lehtë edhe aq,

Mos thuaj se s'të thashë.

Ndjehu i lirë, pavarësisht

se je i rrethuar me mure,

nëse i bie murit me kokë,

Ta dish se edhe këtë liri e humbe.