Cikël poezish nga Steel Aleksandru

STEEL ALEKSANDRU

(Përktheu: Baki Ymeri)

Me pluhur yjesh, ti më dhurove

Në sytë e mi, kur më shikoje

Dhe unë, i mbledha të gjithë

Duke të endur rrugën drejt pafundësisë.

Nëna ime më thirri nga Parajsa

Nëna ime nga qielli më thirri për të më thënë se ishte mirë

Ai do të donte të dëgjonte më shumë lajme nga unë,

Çfarë dëgjoi nga ata që filluan kohët e fundit

Ata lanë pas jetën e tyre në këtë tokë.

Ajo dukej shumë e shqetësuar kur nga fqinji i saj ishte zhdukur,

Ajo zbuloi se nuk kisha ndaluar së qari për një kohë

Që më mungonin, prindërit e mi të dashur në parajsë

Dhe se i ftohti më shpon dhe shosh ngricat në shpirtin tim.

Se meqë ata janë larguar, nuk ka mbetur asgjë, çka ka qenë...

Gjithçka mbeti në vend, por pa kuptim,

Se të gjithë jemi bërë të huaj, duke mos e njohur njëri-tjetrin

Që ne mbajmë të njëjtin gjak, por harrojmë që jemi vëllezër...

Çfarë i mbajti ata të dashur për ne, të lidhur fort në lutje

Dhe në festat e shenjta na mblidhnin bashkë me të mirët.

Që tradita të vendoset në një kornizë të dashur për shpirtin,

Le ta mbajmë atë me dinjitet si në zemrat tona ashtu edhe në ecjet tona.

Le të jemi shkëlqyes hyjnorë, të zhveshur nga ligësia

Dhe le të shkëlqejmë gjithmonë, pa paragjykime.

I kujtova të gjitha kur nëna ime më thirri nga qielli

Dhe kur pastaj deshi të më lejoje të flisja pak me babain...

U ndez alarmi dhe përfundoi biseda.

Dhe në shpirt mbeti boshllëku, duke i hapur vend zhgënjimit.

Pendime

Nga arkiva e vjetër dhe e thyer

Në të cilën kam grumbulluar pa ndërprerje

E mbyllur me dry të ndryshkur,

Dhimbje që unë i kam mbyllur.

Më nxjerr herë pas here përmes çarjeve të tejdukshme

Një dy-tre rastësisht.

Që enden në errësirë si fantazma

Në shtigjet e kujtimeve.

Shkojnë, kthehen, më mbyt

Në valset retorike të pendimeve

Dhe nuk kam fuqinë t'i ndal

Në fluturimin e tyre si heretikë.

Një nga një më nxjerr nga guaskat

E ngjarjeve të harruara prej kohësh

Përjetime nga rafti, në kujdestari

Dhe i përjetoj të gjitha plotësisht.

Pendimet i marr përsipër

Dhe zgjedhjet, të pazgjedhura

Që kanë mbledhur pas vetes hiri

Nga lule të çasteve të pavjelura.

Në flakën e asketizmit

Në flakën vigjilente të një qiriri,

Kur bie qerpikët e rëndë të mbrëmjes së ëmbël

Të shoh duke ardhur, murgesha ime e dashur

Me babain tim krah për krah, në një telegojë të vogël.

.

E gdhendur nga një re, një guaskë celestine

E bartur nëpër Eden, në heshtje të plotë

Të stallionëve të zjarrtë, në rrezet e hënës,

Ajo që na hap shtigje, në të cilën na mbledhin.

.

Dhe në heshtjet e engjëjve vazhdon të më flasësh, i butë,

Me sytë e serafinëve dhe aurën e shenjtorëve,

Ju më shikoni duke shikuar, duke e ditur se jam lënë

Në argjilën e vdekshme, një engjëll pa zë.

.

Dhe pafuqia ime të jep forcë,

Të kërkosh nga Edeni, të ndalosh rënien,

Për t'u ngritur në shpirt tek ju në re

Me krahë kerubini, duke u shkurtuar nga larg.

.

Më rrethoni me mistere të zbuluara,

Kush në asketizmin e natës më hap të gjitha,

Të jesh në gjendje të kuptosh pakuptueshmërinë e botës

Sepse ne nuk jemi vetëm shërbëtorë të humorit këtu.

Ne jemi misionarë nga bota juaj e gjallë

Ç’mund të shohim vetëm përmes një pishtari

E një qiriu, që digjet në ndërgjegje

Dhe çfarë na ruan në cree misterioze.

Ende jam duke e pritur Babagjyshin!

Edhe pse më kanë kaluar vite të mira dhe të vështira

Dhe në tempujt e mi mblodha një fushë me borë,

Unë ende besoj dhe shpresoj se ende e meritoj atë

Të jem përsëri fëmijë mes fëmijëve të mi.

Të duash të harrosh kartën e identitetit për festat,

Me zemrën time që dridhej pres një mirëseardhje

Dhe për të pranuar misterin si çdo i krishterë,

Me një shpirt të qetë dhe rreze në sy.

Për t'i vënë çi

zmet e mia në linjë me djemtë e mi,

Në korridorin e shtëpisë sonë, ku ajo nuhati bredhin

Dhe të presësh në heshtje, duke shpresuar për më shumë se ata,

Le të mbledhim fishekzjarrë nga yjet e djegur.

Le të ndajmë karamele në mënyrë të barabartë... Dhe pastaj

T'u jap atyre gjithçka, dhe unë thjesht të qëndroj

Me gëzim në zemrat tona që jemi përsëri, ne

Buqetë lumturie nga lulet që mbledh.

Shtëpia jonë le të ketë erë ëmbëlsirash me maja,

Në cilat erëza nga shpirti kam vënë

Le t'i shërbejmë Santa Claus dhe mysafirëve që erdhën,

Për të rijetuar magjinë e fëmijës së ndjerë.

Jam vetëm një fragment vargu...

Varg pas vargu zbuloj një mister tjetër,

Megjithëse po bëhem gjithnjë e më thellë

Mundohem të heq një shtresë në të njëjtën kohë,

Për të zbuluar nën të, sa janë ende të fshehur.

Misteri më çon në gjurmët e një ëndrre,

Të lidhura në rrokje që rrjedhin në fjalë,

Çfarë fiton kuptime në formën e shkrimit

Me kuptime të gjera dhe shenja të përmbledhura.

Unë shpalosja metaforën e gjallë në petale

Dhe aroma delikate që dua të zbuloj,

Ajo mban erë intensive vetëm poezie

Ai kishte një dëshirë të pashuar

Për të qenë në gjendje të krijonte.

Epitete të holla... Vargu delikat

Në vargje të përdredhura diafane

Si njolla ngjyrash, krahasimet ende bëjnë,

Me aludime të buta, të dobëta, të interpretuara.

Hiperbola rrit më shumë misterin tim

Konotacione të ndryshme që fitojnë në fjalë,

Ndarje letrare, bëhet trazira

Të iluzioneve dhe ëndrrave, të rënies dhe vrullit.

Unë i dorëzohem antitezës kur ende ndihem ndonjëherë,

Një luftë e pafund midis shpirtit dhe mendimit,

Kur.. të qiellit të pastër është i mbushur me shumë re

Hipotetikisht të kundërt, konjukturat me radhë.

Prova është mënyra ime e sigurt e aksesit

Që më detyron me forcë, të mësoj ende

Thellimi në fjalë, e vërteta me kuptim

Që sundon e imponuar edhe në mënyrë gazmore.