Mendime
Elida Buçpapaj: Heshtje kriminale ndaj grevistëve
E merkure, 03.10.2012, 06:28 PM
HESHTJA
KRIMINALE E SHTYPIT DHE MEDIAVE TË TIRANËS NDAJ GREVISTËVE – MOS HARRONI SE
INDIFERNCA VRET!
Nga ELIDA BUÇPAPAJ
Sot
shtypi i Tiranës vazhdoi të heshtë dhe nuk shkruajti asgjë për grevistët e urisë,
të cilët kanë hyrë në ditën e tyre të dymbëdhjetë! Ky shtyp e ka shkelur me këmbë
etikën profesionale, nuk ka më moral të përfaqësojë interesat e opinionin
publik shqiptar sepse në fakt përfaqëson vetëm interesat klienteliste dhe të klasës
politike e cila është faqenxirë dhe përgjegjësja kryesore për mosrehabilitimin
e tyre.
Mos iu
besoni as lotëve prej krokodilash të opozitës gjoja për vuajtjet e grevistëve,
sepse ishte pikërisht PS e cila më 1997 e nxori nga burgjet, dënuar për kafe, të
gjithë nomenklaturën e kuqe, e rehabilitoi dhe e kompensoi menjëherë! Opozitën
filloni ta besoni se ka hequr dorë nga demagogjia, kur të denoncojë krimet e
diktaturës dhe ta mbyllë gazetën Zëri i Popullit, gazetë që e themeloi diktatori
kriminel Enver Hoxha!
Edhe sot
shtypi i Tiranës nuk e kryeu detyrimin që ka ndaj opinionit publik, për të qenë
zëdhënës i problemeve dhe shqetësimeve të tij. Edhe sot shtypi i Tiranës përcolli
me bindje urdhërat nga partitë dhe nga pronarët për të qenë zëdhënës i
interesave të tyre, të cilat janë krejtësisht të shkëputura nga interesat dhe
shqetësimet e përditëshme të njerëzve.
Edhe sot
shtypi i Tiranës, i cili mbulon kopertinat e faqeve të para me komentet e
Nexhmije Hoxhës, dhe i jep vend të pafund ish-eksponentëve të regjimit
diktatorial që të na japin leksione e të vazhdojnë e t’i konsiderojnë tradhëtorë
ata të cilët Enver Hoxha i vari në litar apo i çoi para skuadrës së pushkatimit,
heshti dhe nuk tha asnjë të vetme fjalë për grevën e urisë të 20 burrave të cfilituar
nga regjimi totalitar dhe nga indiferenca e regjimeve postdiktatoriale që janë vendosur
në Shqipëri këta 22 vjet, të cilët bëjnë veshin shurdh, syrin qorr dhe i
rivrasin dhe i ridënojnë këta njerëz (pjesa më e madhe e të cilëve nuk jeton më),
përmes heshtjes së tyre kriminale.
Po,
heshtja e politikës është kriminale, vrastare, ashtu si edhe e shtypit të saj,
që është zëdhënës i politikës dhe interesave klienteliste, ku ata janë palë,
duke e kthyer pushtetin në biznes e duke harruar se në pushtet i ka sjellë vota
e sovranit.
Edhe njëra
palë, edhe tjetra konsumojnë vetëm sermonë demagogjie, duke u tallur me
vuajtjen dhe tragjedinë njerëzore, ndërkohë që nuk mungojnë të jenë nëpër asnjë
gala-party për të demonstruar vanitetin dhe boshësinë e tyre, për të demonstruar
se janë ata që i kanë në dorë fatet e popullit apo të individit, kur në fakt
fatin e tyre e ka sovrani.
Le të kujtojmë
vitin 1997, rikthimin në pushtet së të majtës, e cila e rifilloi qeverisjen e
saj duke rehabilituar ish-eksponentët e regjimit totalitarist, duke i
rehabilituar ata të cilët ishin shkaktarët e tragjedisë dhe kalvarit të elitës
e të mijra e mijra familjeve shqiptare, duke i zhdëmtuar e kompensuar qindarkë për
qindarkë për ditët e dënimit të tyre, me "fajin" se kishin shpenzuar
më tepër sa duhet për kafe, e duke i mbyllur sytë përpara krimeve të sistemit,
përfaqësuesit e të cilit, ishin pikërisht ata.
Mungesa e
shtypit të lirë në Shqipëri është dramatike dhe me pasoja për sistemin, pasi
shtypi dhe mediat janë kthyer buratinë në dorën e një grupi njerëzish me lidhje
të forta me politikën, ku politikat editoriale i vendosin pronarët e gazetave
dhe televizioneve. Janë ata që vendosin se çfarë do të thonë opinionistët e
majmur nga jeta e lluksit, të kthyer tashmë në megafonë të prishur për
televizionet kombëtare, qoftë të atyre pranë pozitës apo opozitës duke botuar
trushplarjet që shkruajnë në të njëjtën ditë në disa gazeta të Tiranës dhe
Prishtinës, e duke i mohuar popullit të drejtën e mirinfomimit, e cila është një
e drejtë themelore e të drejtave të njeriut.
Në fjalën
e tij më të fundit në Asamblenë e Përgjithshme në OKB, Presidenti Obama vuri në
dukje rëndësinë që ka fjala e lirë për vendet me demokraci të re, si puna e
Shqipërisë dhe Kosovës, duke shpjeguar edhe se përse SHBA e vlerësojnë kaq shumë
Amendamentin e parë të Kushtetutës Amerikane, ku mbrohet liria e shprehjes.
Në Kushtetutën
e Shqipërisë liria e shprehjes mbrohet
me ligj, por në realitet shkelet dhe nuk respektohet pikërisht nga ata që janë betuar
me dorën mbi të, sepse politikanët kanë me botuesit dhe pronarët e gazetave dhe
televizioneve marrëdhënie të interesit reciprok dhe konfidencial, njëra palë për
t’i mbajtur në pushtet e për t’i risjellë në pushtet dhe tjetra palë për t’i
shpërblyer majmërisht për shërbimet.
Gazetarë në
Shqipëri janë kthyer në puthadorë, servilë dhe profiterë në kurriz të interesave
të opinionit publik, duke i dhënë opinionit publik atë ushqim të helmuar që duan
ata, e duke mos e respektuar dhe trajtuar si skllav opinionin publik!
Me këtë pseudoshtyp
të lirë, demokracia që ndërtojmë ne është pseudodemokraci dhe ne rrezikojmë të kthehemi
në pseudopopull, sepse biem pré e lojës së tyre. Është e qartë që opinionistët
e Shqipërisë dhe të Kosovës janë yesmenë të politikanëve dhe pronarëve të gazetave
dhe televizioneve, sepse xhepat e tyre janë të ngrohta, por kulmi arrin kur kjo
makineri dizinformuese me zërin e fundit të teknikës moderne, e kthen në yesmen
edhe opinionin publik.
Ata përfitojnë
nga gjendja ekonomike jo e shëndoshë e sovranit, ku në Shqipëri rroga e një pensionisti
është vetëm 100 Euro dhe punonjësit e administratës publike votojnë për të mbajtur
vendin e punës dhe jo për prosperitetin e gjithë shoqërisë, ndërsa në Kosovë 70
% e popullsisë është e papunë dhe remitancat janë morfinë që zgjat
keqqeverisjet dhe modelin pa integritet të klasës politike, ku shtypit i lirë, është
gjithashtu një shtyp pa integritet dhe pa moral.
Ndërkohë që
shoqëria civile vegjeton, sepse meritokracia nuk njihet. Eksponentët e saj "revoltohen"
vetëm me urdhër të politikës, prej të cilës i kanë vendet e punës.
Por nuk
ka konsolidim të demokracisë pa shtyp të lirë, nuk ka shoqëri të lirë e
demokratike pa shtyp të lirë, pa gazetarë që mirinformojnë, që i falen të vërtetës
dhe që bëhen zëdhënësa të opinionit publik.
Aty
fillon ringjallja, kur gazetarët do të guxojnë, kur të mos kenë më frikë se e vërteta
do t’i lejë pa bukën e gojës apo pa makinën luksoze të markës së fundit.
Gazetarët
janë bodiguardë të interesave të vendit dhe të opinionit publik dhe jo
bodiguardë të klasës politike pa integritet moral siç ndodh në Shqipëri e Kosovë.
Shqiptarët
janë fatlumë, në kuptimin se nuk janë ata që po eksperimentojnë sistemin për
herë të parë, kjo do të thotë se e kanë gjithçka të gatëshme, vetëm për ta
zbatuar, por që zbatimi është kusht sine qua non për mbarëvajtjen dhe shëndetin
e demokracicë dhe shtetit të së drejtës.
Po e
mbyll me pjesë nga fjalimi inagurial i Presidentit Frankin D. Roosevelt, i cili
është zgjedhur katër herë, për shkak të Luftës së Dytë Botërore, mbajtur më 1941,
kur thotë se „Nuk ka asgjë misterioze për ndërtimin e një demokracie të fortë dhe
të shëndetëshme, e cila kërkon që të jenë të sanksionuara dhe të mbrojtura katër
liritë themelore të njerëzimit", ku liria e parë është ajo e shprehjes, e
dyta liria e besimit, e treta për të vepruar sipas vullnetit të lirë dhe e katërta
e çlirimit prej frikës.
Ne si komb, e kemi përmbysur diktaturën, jemi çliruar edhe nga pushtuesi, e pra duhet t’i gëzojmë me plotfiuqishmërinë e tyre liritë që na takojnë, që janë tonat, me të cilat ne nuk bëjmë gjë tjetër veç do t’i shërbejmë jetës tonë dhe brezave që vijnë, çka është detyrimi jonë si prindër dhe si qytetarë!