E marte, 21.09.2021, 12:23 PM (GMT+1)

Kulturë

Poezi nga Panajot Zoto

E hene, 06.02.2012, 08:15 PM


Panajot Zoto

 

 

I  K  J  E

 

Cdo  mengjes,

pas  nje  gjumi  perhumbur

ne endra,

ndjej  qytetin te qaj

me lotet e njerezve,

te lodhur  nga pritja….

Dhe pres,

me syte  nga deti   tramundane

drejt  rruges se ikjes..

Lotet pikojne   nga syte e rrugeve

qe s’shohin te dashurit e tyre

vec  belbezojne:

Ku iken,  ku jane?

Qyteti, ne vetmine qe vret,

kengen e mergimit ka mare.

Ndersa valet  perplasen ne breg

era,  lajmetare ,qe larg

sjell mall.

 

Qershor ’97

 

M E D I T I M

 

I ulur buze  detit  veshtroj

si valet llokociten   zhurmshem

mbi  zall.

S’di pse vitet e largeta kujtoj,

dhe shpirti ,trishtueshem  ndjell

mall.

Vitet e rinise  m’u  lodhen

ne kenge,

duke   vrapuar  shkallareve te qytetit

Bregdetar,

duke   bredhur bregut shkemb me shkembe,

duke  qeshur  e harbuar  si  i marre.

Eh!  Kujtimet c’mu trazuan

teksa  valet zhurmshem

i ndjej  prane.

nje  kenge  dallgesh ne  harbim,

dallgeve te shpirtit tim

u  ngjan

 

maj,’98.



(Vota: 3 . Mesatare: 3.5/5)

Komentoni
Komenti:


Gallery

Pëllumb Gorica: Magjia e bukurive të nëntokës sulovare
Fotaq Andrea: Një vështrim, një lot, një trishtim – o Zot sa pikëllim!
Pëllumb Gorica: Grimca kënaqësie në Liqenin e Komanit
Shkolla Shqipe “Alba Life” festoi 7 Marsin në Bronx
Kozeta Zylo: Manhattani ndizet flakë për Çamërinë Martire nga Rrënjët Shqiptare dhe Diaspora