Tahir Bezhani: Rrobat e skamnorit
Rrugëve ecte i vetmuarSytë e skuqur nga gjelbësim lotëshFytyra thatake i buzëqeshte dhunshëmVeshur me rroba të falura nga bamirësNata e frikësonte në shtratin e vetmisëGjumi e zinte pas dridhjeve të gjataTë nesërmen barku i zbrazur cijatkeHynte shtëpizave në kohë mëngjesi si e dreke...


























