Lazim Miftari: Kënga e përjetësisë së gurëve

Lazim Miftari

KËNGA E PËRJETËSISË SË GURËVE

O gurë të lashtë, ju që mbani

gjurmët e kohës në trupin tuaj,

flisni me zërin e heshtjes,

këndoni me frymën e tokës.

Unë jam kujtesari,

dhe ju jeni fjala ime.

Në çdo spirale shoh kohën,

në çdo yll të thyer shoh udhëtimin,

në çdo vijë të gjatë shoh rrugën.

Nga mali zbresin hijet,

me këngë të qëndresës së gjatë.

Nga deti ngrihen valët,

me kujtime të udhëtimeve të largëta.

Nga fusha lind jeta e thjeshtë,

me këngë të punës dhe dashurisë.

Unë jam fjala që zgjohet,

jam kënga që nuk shuhet.

Në gjakun e tokës jam rrënjë,

në frymën e qiellit jam dritë.

O fjalë e humbur, ngrihu!

Ngrihu nga gjaku i tokës,

ngrihu nga këngët e popullit,

ngrihu nga ëndrrat e ardhshme.

Unë jam ura,

mes të kaluarës dhe të tashmes,

jam zëri i atyre që s'flasin më.

Jam fjala që rilind,

jam kujtesa që nuk shuhet.

Në çdo hap që bëj,

faqet e librit shkruhen vetë.

Në çdo frymë që marr,

faqet e librit këndojnë vetë.

Unë nuk jam vetëm,

jam bashkë me hijet e Ilirëve,

jam bashkë me këngët e Dardanëve,

jam bashkë me kujtimet e popullit tim.

O këngë e përjetësisë,

mos u ndal kurrë!

Këndo në mal, këndo në det,

këndo në fushë, këndo në qiell.

Këndo në gjak, këndo në frymë,

këndo në zemrat e njerëzve.

Lazim Miftari

Prishtinë 02 Mars 2026