Xhevahir Cirongu: Pritje…
Vesa e mëngjesit sumbull mbi gjethen kish’ rënë,dhe retë e vjeshtës përpëliten lart në qiell,edhe gjumi vjeshtak ngjyrën e gjetheve kishte marrëjashtë dëgjohej vetëm një zë zogu duke qarë. Vrapova pas një gjethe që ecte në asfalt,se kapa dot, ajo rendi pas një rrote të një fjati...


























