Lazim Miftari: Nën qiellin e pafund

Lazim Miftari

NËN QIELLIN E PAFUND

Yjet notojnë të lirë në qiell,

Universi i gjerë nuk ka skaj,

Drita e tyre përhapet si diell,

Në heshtje nate udhën e saj.

Galaktika larg në errësirë,

Si lumenj drite rrjedhin ngadalë,

Sekrete mbajnë në pafundësirë,

Që mendja e njeriut s'i kap dot vallë.

Në tokë, flladi luleve u jep aromë,

Era e butë fushave gjithë kalon,

Natyra vishet me ngjyra e formë,

Dhe zemra e njeriut ëndrra kujton.

Mbi male të larta zbardh agimi,

Rrezet e diellit tokën përqafojnë,

Çdo ditë nis përsëri udhëtimi,

Shpresat e reja jetën zbukurojnë.

Koha kalon si lumë në rrjedhë,

Ditët ikin si re në kaltërsi,

Çdo hap i jetës një gjurmë lë,

Si valë e lehtë në përjetësi.

Njeriu ecën mes dritës e hijes,

Mes gëzimit dhe mallëngjimit,

Buzëqesh e qan prej dhimbjes,

Por rritet në rrugën e udhëtimit.

Në zemër ruan një dritë të vogël,

Një ëndërr që përherë shikon,

Si yll i qetë në qiellin e largët,

Në errësirë gjithmonë ndriçon.

Se jeta është si një udhë e gjatë,

Mes qiellit të madh dhe në tokë,

Njeriu lë gjurmë në ditë e në natë,

Si fjalë e shkruar nëpër epokë.

Dhe kur një ditë koha ndalet,

Kur hapat heshtin në këtë botë,

Kujtimi mbetet, i fortë sa malet,

Si dritë e butë që nuk vdes dot.

Yjet do notojnë prapë në qiell,

Universi do mbetet pa mbarim,

Por në këtë tokë me erë lulesh,

Njeriu lë pas veç një kujtim.

Lazim Miftari

Prishtinë 22 Mars 2026