Lazim Miftari: Kushtrimi i Kalave

Lazim Miftari

KUSHTRIMI I KALAVE

Kalatë tona s'janë mure...

janë shputat e vullkanit mbi kohën,

Që shkelin mbi shekuj

e bëjnë pluhur çdo ushtri që guxon!

Nuk ka roje këtu...

ka vetëm dhëmbë graniti

që shqyejnë rrufetë,

Ku historia nuk shkruhet...

por shkallmohet

me damarë vullkani!

Brenda këtyre masiveve

nuk rriten njerëz,

por monolite gjaku,

Të ngjizur nga presioni i tokës

e të ushqyer me llavë!

Nënat nuk gatuajnë bukë,

por forcë graniti,

Që djemtë të mos kenë zemër,

por një tërmet që rreh në kraharor!

Dëgjo si dridhet toka

nën peshën e emrave:

ALEKSANDRI! — Shkëmbi që gjymtoi botën deri në asht!

PIRRO! — Llava që shkrumboi muret e Romës!

AGRONI! — Masivi që prangosi egërsinë e deteve!

TEUTA! — Kristali i Zi që udhëhoqi stuhinë!

Dhe mbi të gjithë...

mbi çdo majë e mbi çdo re:

SKËNDERBEU!

Nuk është njeri...

është vetë bjeshka që mori frymë!

Është Damari i Kuq i tokës që mban botën të mbërthyer!

Këtu nuk ka rrënjë që kalben...

Ka vetëm themele tërmeti

që s'tunden kurrë!

Nuk ka lot këtu.

Ka vetëm kristalizim të egër.

Çdo pikë gjaku u bë mermer i kuq...

çdo bir u bë faqe mali.

Guri nuk qau kurrë,

guri u pjek në gjak...

DERISA U BË BJESHKË!

Sa të ketë diell që djeg mbi këto maja,

Këto kala do të ulërijnë me zërin e vullkanit:

KËTU JAM UNË!

KËTU ËSHTË GURI!

KËTU ËSHTË ZOTI!

Lazim Miftari

Prishtinë 13 Mars 2026