Cikël me poezi nga Anton Marku

Anton Marku

Është një qiri

që askush nuk mund ta ndezë

pos teje

PA GJETHE

Në cilën borë u fsheh

gjithë ai dimër

kur njësoj

u vishnin e u zhvishnin

të dielat tona në fundjavë?

Të dehur me gotën e parë

lidhur për shtrat

pangopshëm

Dhjetëra herë

nisur nga e para

Atë vit

aq e pa mëkatshme

dukej e bardha

Para saj

gjithçka tjetër humbte peshe.

BRYMË

Ditën që do të ikësh

mos e përplas derën

Pas shpine

mos i puth gishtat një tjetri

Nuk patëm kohë për më tepër

rrugët na bënë udhëtarë

Do të mbetesh brymë

që fle në duart e mia

E vonuar në ardhje

e ngutur në shkuarje

E padenje për kthim.

VETËM TI

Është një qiri

që askush nuk mund ta ndezë

pos teje

Është një prag dere

që pret hapat e tu

Është një dhomë

që lutet për kthimin tënd

Jam unë

me kokën mbështetur për mur

ulur mbi prag

me një qiri në dorë.

MAJI

Maji do të vijë

e ne do të duhemi përsëri

Në të sotmen e dikurshme

gojëve do të lëshojmë puthje

Që dita të mos e ndajë

atë që nata bashkon.

DËSHIRË

A ka më mirë

se të më mbulojë dimri

në gjoksin tënd

Vesë të bëhem

përreth buzëve tua

Pafundësisht të zgjasë

përkohshmëria jonë.

Anton Marku, 02.04.2026