Visar Zhiti: Zemër

Visar Zhiti

ZEMËR

Në rrugët e natës, në një nga grataçielet, shkëlqente një zemër e madhe, me drita që digjeshin.

Po është Shën Valentini, prandaj…

Me Edën time po më dukej sikur udhëtonim nëpër ëndërr. Dhe fasadat m’u bënë si fletë të mëdha libri dhe ndjeva dëshirën të hap vërtet përmbledhjen time të fundit me poezi, “Dritë që ecën zbathur”. Ku është? Po ajo poezia?

JAM LIBÉR NË PREHËRIN TËND

Jam libër në prehrin tënd,

me ngrohen fjalët dhe ngjarjet,

                            fërgëllojnë si ndjenjat.

Gishtat e tu të hollë çastin tim ledhatojnë, që ti e ngjall

dhe ndjen  rënkime të tjera,

                                     që s'janë në libër.

Fletët bëhen duar,

të fërkoj kofshët. Jam unë që dua

të lexoj gjithë trupin tënd tani,

të të zhvesh lakuriq.

Dal nga libri, të rri përballë    

                                                i magjepsur.

Gishterinjtë e mi

                    si mbi tastat e kompjuterit

prekin majat e sisëve,

                                              ijet,

                                                        barkun, dua té shkruaj mbi ty, është po ajo penë që i mbushi librat e botës,

që në fillimet me dashuri,

dua të futet tek ty, të shtrij mbi libra, në thellësite marramendese

                                   të fundbarkut tënd,

ndjen dhembje lumturisht

                                    si kulmin e Veprës, pikoj çaste tê nxehta jete,

ti ngjishesh pas meje, s'me leshon, pérqafime sipër perqafimeve

                              si fletët sipër fletéve,    

                              puthjet sipër puthjeve

dhe bëhemi bashkë nje libër tjetër i ri, qê dhe i paqene, tê gjithe e lexojnë, pa e ditur dhe kjo është e bukura

                                              e mistershme.

Shkodër, 7 maj 2005

Por poezia është e çastit kur e lexon, gjithmonë e tanishme siç duhet të jetë dhe Shën Valentini dhe ajo zemër prej dritash s’e di në është jotja a imja, e librit a e natës…

Visar Zhiti