Gjergj – Bajram Kabashi: Një ndër rrëfimet e mija për mënyrën se si godet “UDB-ëja jonë”…!

Një ndër rrëfimet e mija për mënyrën se si godet “UDB-ëja jonë”…!

Nga Gjergj – Bajram Kabashi

Nuk e dij se a keni menduar rreth një fakti të hidhur, por fatkeqësisht të vërtetë, se burgosjet, arrestimet, vrasjet dhe maltretimet e rënda ndaj të gjithë atyre që kanë luftuar për Liri, janë bërë kryesisht prej shqiptarëve që kanë qenë pjesëtar të shërbimeve sekrete të ish-Jugosllavisë, qofshin të shërbimeve ushtarake apo civile serbe.

Nuk ka asnjë periudhë kohore nën pushtimin e Serbisë e ish-Jugosllavisë, ku shqiptarët që punonin për shërbimet sekrete të atij tashmë ish – shteti të mos kenë bërë zullume, mbledhur të dhëna e raportuar tek ish pushtuesi për shqiptarët që nuk pajtoheshin me pushtimin.

Nuk e kanë lajmëruar vetëm shoqërinë e vet, por shoqërinë e tyre e ka lajmëruar “dikush” nga shokët e tyre…!

Ata që mund të kenë bërë ndonjë shmangie nga shërbimi për këto orgaizime antishqiptare të policive sekrete ish-Jugosllave, i ka pritur burgu.

Jo vetëm që Shqiptarët janë ndjekur, rrahur e maltretuar në Atdhe, por edhe në Mërgatë, kudo që jetonin…!

Kjo ka ndodhur që nga koha e pushtimit nga Serbia në vitin 1912 e deri në fillim të qershorit 1999.

Dhunë mizore, dëbime, shfarosje – gjenocide…!

Sipas shumë të dhënave, pothuajse 600 mijë veta kanë kaluar në duartë e këtyre shërbimeve mizore-antishqiptare, (për numrin e sakt të tyre le të përmirësohem nga të tjerët), që përpak e shfarosen një popull autokton në vendin e vet.

Andaj duhet ta theksojmë vazhdimisht se pa ndërhyrjen ushtarake të NATO-s dhe bombardimeve të caqeve ushtarake e policore serbe, pothuaj tremujore ndaj Serbisë dhe Malit të Zi, në pranverën e vitit 1999, pushtimi i Serbisë përpak na pati qitë prej faqes së dheut.

Sigurisht ndër shqiptarët që kanë punuar për ato shërbime, mund të ketë pasur njerëz të mirë, që me zemër si kanë bërë shërbimet e kqija ndaj popullit të vet të pafajshëm, por kanë qenë të detyruar nga eprorët e vërtetë të shërbimeve serbe – jugosllave, të bënin vetëm keq për ta dëshmuar përkushtimin dhe lojalitetin ndaj shërbimeve pushtuese.

Dhe janë frikësuar prej njëri – tjetrit…, se si gjarpërinj helmues që i kanë bërë me përpunime agjenturore e frikësime , nuk e kanë ditë se cili gjarpër helmues mund t’i kafshoj, e cili jo…!

Nuk e kanë marrë me mend se “a mund të kafshohen” prej shokut të tij, apo prej shokut të shokut të tij !

____

“Shqiptarët po e burgosin vetvetën”, thoshin dikur me cinizëm serbët

____

Prandaj, e them përmes këtij shkrimi, sikurse në shkrimet e tjera, se, mu ashtu qysh e përsërisnin serbët me cinizëm se “shqiptarët e kanë burgosur dhe rrahur vetvetën”, pasi që për shkak të frikës që ua kishin shti deri në palcë, rrjetet tona të sigurisë kanë kryer punë me vepra për Serbinë, Serbët dhe për interesat e tyre.

Kam shumë kujtime nga rrugët e gjata të profesionit, se si fshanin rrugëve njerëzit e këtij shërbimi në Kosovë, të vetëdijshëm se edhe kundër vullnetit të vet duhej të kryenin detyra e obligime për pushtimin serbomadh, që rrogat nuk ua kanë dhënë për të shitë patriotizëm shqiptar!

Edhe rrënimi i autonomisë është bërë prej shqiptarëve të tillë, kryesisht politikanëve, që përdoreshin e hudheshin prej serbëve kur su duheshin më. Paraprakisht kërkohej një shqiptar tjetër, më i aftë, një tjetër “shqiptar më i ndershëm” për ta vra e shkatërrue vetvetën.

Shërbimin tonë sekret andaj mund të thuhet se UDB e Serbisë e pati zbritë në kuptimin më të keq fjalës, që të merrej vetëm “me punë të brendshme”, pra që të mendonte gjithë kohën për shantazhimin e atij që ka menduar se din diçka apo “të flente” afër familjes shqiptare!

Ata në mënyrë të pashpjegueshme kanë qenë të preokupuar dhe të angazhuar se si ta poshtëronin tjetrin, sidomos të paparashikueshmin dhe të palexueshmin, se vet ata kanë qenë të poshtruar, të shantazhuar dhe shkelur në fyt e shpirt prej UDB-ës së Serbisë !

Thjeshtë, i pati shndërruar vetëm në njerëz që përdoreshin për qëllimet serbomëdha me apo pa dëshirën e tyre…!

Ajo që duhet ta shqetësoj secilin prej nesh edhe sot, është ndërdija e ngulitur prej asaj kohe, nga mendja e keqe se duhet bërë zullume të pandalshme ndaj vetvetës, e këtë sjellje mizore e kanë përdorur ndaj vetvetës shqiptarët e udbizuar dhe të fanatizuar partiakisht, njerëzit e ligj dhe të poshtër, që kanë menduar se gjithça NISET prej tyre, se përpara tyre nuk kishte të kaluar e as të tashme të qëndresës ndaj pushtimit.

Ishte një mendësi kolonistësh…, si ajo e serbëve dhe malaziasve të sjellë në Kosovë e viset shqiptare nga e ashtuquajtura “Reforma Agrare”!

Nga koha kur Shqiptarët myslimanizoheshin dhe dërgoheshin tek “vëllezërit e vet” në Turqi dhe në vend të tyre, nga “Reforma Agrare”, silleshin serbë e malazias nga Serbia, Mali i Zi, Hercegovina dhe serbë nga Lika e Kroacisë, për ta serbizuar Kosovën dhe viset e tjera shqiptare në ish-Jugosllavi.

Zullumit ndaj vetvetës ndërkaq i ka shërbyer edhe padrejtësia e madhe, pothuaj e organizuar deri në imtësi, që ka hy thellë në formimin “intelektual” të disa pseudoelitave të vendit.

____

“Bishti” i intelektualit…!

____

“Kur ti e çon bishtin pak”, del tjetri dhe ta ngritë “bishtin” edhe më shumë, apo jo?

Prandaj, kjo që i ndodhi vendit mas luftës, nuk mund të falet kurrë dhe asnjë mençurak nuk mund t’i thotë tjetrit pafundësisht: “A ke fakte?”

Për cilat fakte mund ta kenë fjalën…?

Fakti jam une, jeta ime profesionale dhe dëshmitë e mija të pandalshme, për shembull…!

Fakt i idhët mbetët varfërimi im i qëllimshëm prej “UDB-ës sonë” dhe qëndresa dhe pamposhtja ime ka me mbetë në raport me ligësinë dhe shpirtkeqësinë e saj !

Faktet shihen kahdo përreth nesh; në rrugë, në synimin për ta ngatërruar shokun me shok, vëllain me vëlla dhe në prishjen e raporteve me familjarët e afërt.

Aty, ku roli i fanatikut partiak dhe njeriut të familjes UDB-ashe me gjuhën dhe qëllimet përçe e të kobshme, është tepër i madh për të zi.

Roli i verbër i Familjes UDB-ashe, që s’ka ditë asgjë për UDB-ashin e vet, edhe kur ai iu është paraqitur si atdhetar…!

Në jetën tonë të munduar dhe të ndjekur, ka me mbetë përjetësisht si vrragë dhe kujtim i keq roli gjakbamës i tij/tyre…, se u ka mbetë si një ves i papërmirësuar nga kohnat UDB-she, kur e ruanin se mos po flet kush keq për UDB-ashin e familjes së tyre, të shndërruar në një lloj vëzhguesi a nuhatësi se a di kush ndonjëgjë për “UDB-ashin e tyre!”, që duhej të shitej gjithnjë si patriotë shqiptarë!

Roli i keq dhe i kobshëm për “krime të brendshme”, se ata, të gjithë ata pa asnjë përjashtim, veçanërisht ata që kanë bërë zullume ndaj të burgosurve politik, por edhe disa që kanë qenë të njohur për “sjellje të mira e të buta”, nuk kanë guxuar as që t’i afroheshin njeriut të qëllimeve e synimeve serbomëdha…!

Ata si “lëndë të parë” e kanë pasur të burgosurin politik shqiptar, që e quanin “enverist”, përmes të cilit kanë mbijetuar…!

Pastaj, e keqja dhe e liga është strehuar në krekosjen dhe mercenarizmin tonë të njohur.

Në veprimet e bashkëpunëtorëve – tashmë të stërpatriotizuar të UDB-ës dhe në etjen e atyre që dyshohen për krime, që të fshihen dhe të “krijojnë” imunitet pushteti, duke qenë pjesë institucioneve!

____

Mendësia e UDB-ës i ka keqpërdorur (dhe keqpërdorë) edhe njerëzit shpirtkqinj dhe të tjerët që mund të mendojnë se “nuk janë të bukur”

____

Në veprimet e njerëzve nga familjet UDB-ashe që kanë mundur të bënin vetëm keq e kurrë mirë dhe në keqpërdorimin e njerëzve shpirtkqij dhe xheloz, që mendojnë “se nuk janë të bukur”, si dhe në morinë e rrëfimeve dhe shpjegimeve të tjera…!

“Ne”, thjeshtë, në disa aspekte e kemi vazhduar aty ku pas lirisë së vendit, është detyruar në masën më të madhe të tërhiqej UDB-a!

Por, ajo nuk është tërhequr si mendësi dhe si mbjellje antinjerëzore, pothuaj njëshekullore…!

Ajo është “ndër ne”, rrin e pa shqetësuar dhe e qetë në padrejtësinë që i duhet, në fanatizmin partiak dhe religjioz, si dhe “në urrejtjen tonë…”!

Nëse ka ende të tillë që s’duam t’i shohim dhe vërtetojnë këto mendime, atëhere nuk është punë e imja, por e tjetrit !

Nuk dua t’i shoh kurrë ata që u përpoqën të ma nxinin jetën në fillim të punës në profesion, e as ata që si kriminel të bashkuar u bënë bashkë nga 17 nëntori deri më 23 nëntor 2000, për të ma paraqitë të kotë përpjekjen dhe angazhimin tim profesional.

Se, sipas tyre, duhej të isha një lloj analfabeti dhe naivi, sikurse ata, që mua më mendonin si NAIV!

Por, e rithem vazhdimisht: Une i dua të drejtat e mija që mi keni mohuar si “UDB e bashkuar!”.

Sidoqoftë, une nuk do ta harroj kurrë goditjen mizore dhe përpjekjen për të ma poshtëruar e shkatërruar mundin e një jete në profesion dhe faktin e hidhur se për shkak të idealizmit tim profesional, “UDB- jonë” përpak ma shkatërroj familjen me varfërim…!

____

Këtë nuk do t’ia fali “UDB-ës sonë…”!

____

Janë disa gjëra në jetë që nuk duhet të harrohen kurrë dhe atij “gazetari-intelektuali” që angazhohet dhe lejon të mashtrohet nga shërbimet sekrete partiake, edhe nëse tash e kanë bërë ambasador diku në botë, duhet t’ia shohim fytyrën, ose ata pa asnjë përjashtim duhet të m’i kthejnë të drejtat e mija pa më detyruar që t’i shoh fare.

Se , thjeshtë, nuk kam qef me i pa…!

Pra, dëshira ime është që mos t’i shoh kurrë ata, as afër e as larg, por nëse mendojnë se mund të më ikin dhe ta mbulojnë me harresën e viteve që nuk kthehen më, atë goditje UDB-ashe, gjithë atë terror dhe provokim ndaj njeriut që është marrë me profesionin e gazetarisë – njësoj si atëhere, ashtu edhe sot, e kan gabim dhe se që e kanë pasur gjithnjë gabim, do të kuptojnë në kohën e duhur.

Në historinë e gazetarisë së këtij kombi ka për t’u mbajtur në mend se “pleshtat e kohërave UDB-ashe”, nuk mund të shtyhen me një “shkëmb që ecën” dhe që e zbulon krimin e tyre disa mijëra kilometra largësi, pa i parë fare!

Personalisht une dua të jem “i vogël” dhe i padukshëm, vetëm për kombin shqiptar, por jo edhe për kriminelët e fëlliqt të këtij kombi.

Fakti se nuk kam folur deri tash drejtpërdrejtë për ta, nuk është bërë për arsye të tjera, por se isha i zënë dhe tepër i angazhuar me jetën që ma kishin rrënuar dhe me kumtin UDB-ash që ma dhanë edhe pas ardhjes së Lirisë për vendin si dhe doja që të kallxoja me librat e botuar për atë jetë të rrënuar dhe rrugët e veprat e mija në profesion. Deri para disa vitesh më duhej të punoja edhe me nga dy punë në ditë dhe njëherit ta mbaja portalin Drini, por tash që “kam kohë”, nëse nuk mi kthejnë të drejtat pa pasur nevojë që t’i shoh, do t’u dalin probleme të mëdha me mua.

Ata ose duhet të m’i kthejnë të drejtat pa pasur nevojë që t’i shoh, ose duhet që ata që kanë mbetë gjallë, të takohen me mue, gjë që nuk do ta dëshiroja!

Se kërkoj t’i takoj e debatojmë me ta publikisht, përmes ndonjë studioje televizive që, sipas ecurive të deritashme, nuk janë të interesuar të ma dhënë fjalën, por nëse do të më jipej mundësia që të takohesha me ata që kanë mbetë gjallë, e them paraprakisht se “do t’i bëjë për vitra Muslimane!”.

Se për ta kam qenë dhe mbetëm thjeshtë i patejkaluar, se une jam formësuar rrugëve të mundimshme të profesionit, duke kaluar e jetuar me vuajtjet dhe pësimet e shumëta të popullit shqiptar.

Prandaj, kot e keni nxitë (mashtruar) elitën e një partie ndaj meje, se une “i kam parë” kur më provokonin UDB-qe, përmes tyre…!

Në kuptimin profesional ata që kanë lejuar të mashtroheshin, parasëgjithash kanë punë mua mua, ndërsa ata vet le të kenë mundësi nëse guxojnë që të takohen dhe t’i akuzojnë ata që i kanë mashtruar, duke iu paraqitur “si rugovistë të mëdhenj”!

____

Shantazhimi – një armë e vjetër që “UDB-ashi ynë” e ka shfrytëzuar sa punonte për UDB-ën e Serbisë – Jugosllavisë së asaj kohe

____

Sipas logjikës së tyre të mbrapsht UDB-ashe, une tash do të duhej që të shantazhuarit rëndë të elitës së rrejshme intelektuale të LDK-së, t’i nxisja kundër atyre që i kanë mashtruar, por e dij që nuk mundem të bëjë gjë, se ata u shantazhuan rëndë dhe u vije turp dhe marre që si bij të LDK-istëve të zgjuar, të mashtrohen prej tjetërkujt!

Ata që e kanë shantazhuar elitën e rrejshme kulturore të LDK-së, e kanë trashëgim shantazhimin. Ata në atë kohë janë munduar të më shantazhonin edhe mua dhe nuk kanë rreshtur nga përpjekjet UDB-ashe shqipfolëse për shantazhimin tim edhe më tej, deri në ditën e sotshme.

Por, qysh u kam thënë: e kanë mund dhe përpjekje të kotë, se une nuk ka asnjë mundësi të shantazhohem, edhe nëse përpiqen të më shantazhojnë me vajza të reja apo “me mëshkuj” me emra vajzash !

Shantazhimi ka qenë dhe ka mbetë një armë e vjetër që “UDB-ashi ynë” e ka shfrytëzuar sa punonte për UDB-ën e Serbisë – Jugosllavisë së asaj kohe, por edhe më vonë.

LDK-istët e përzgjedhur janë mashtruar prej tjetrit, që e kanë menduar me mendjemadhësinë e vet, më të pazgjuar…!

E keqja dhe e shëmtuara është kjo: Përdorimi i Gjuhës së Huaj nga ata që kanë dashur dhe kanë arritur ta shndërronin elitën e rrejshme të LDK-së si një elitë jointelektuale, elitë të prapambetur kulturalisht, që i mësyen të tjerët pa pasur asnjë fakt, thjeshtë në një elitë rakoviqiste që e vret vetvetën dhe tjetrin!

____

“Rankoviqistët e luftës” dhe “rankoviqisët e paqes”!

____

Qëllimi i rankoviqistëve “të luftës” ka qenë që këtë elitë të shpifur intelektuale të “rankoviqistëve të paqes”, ta armiqësonin me mua, por une nuk armiqësohem me ta…!

Se ata e këta personalisht “i dua shumë…!”, ashti siç më kanë dashur edhe ata mua që më kanë konsideruar NAIV!

Me fshikullen e profesionit vazdhoj t’i godas njësoj të gjithë: mashtruesit dhe të mashtruarit, gjithnjë derisa të m’i kthejnë të drejtat që mi kanë mohuar si të ishin serbomëdhenjt e sotshëm të jetës sonë!

Në këtë lojë të ndyrë ndër-UDB-ashe që iu nënshtrova, kam vendosur që t’i kërkoj vetëm të drejtat e mija që mi kanë mohuar këta kriminelë të bashkuar.

Ndërkaq, ata le të vazhdojnë edhe më tej që të aktrojnë dhe shtiren se nuk dijnë asgjë për njëri-tjetrin edhe pas më shumë se 25 vitesh, ndërsa une prej këtyre kriminelëve të bashkuar nuk kërkoj gjë tjetër, pos të drejtat e mija që mi kanë mohur duke më përqeshur si UDB-ash!

Faktikisht ata kanë lënë pas vepra të rënda UDB-ashe, që Kosova e re nuk ka asnjë nevojë t’i fshehë, se i bije sikur synon ta fshehë e mbuloj me harresë krimin e huaj…!

Se “Baraspesha e të Fëlliqurve” sikurse që është kjo që e kanë bërë kriminelët tonë të bashkuar, është Dhuratë Danajsh e Serbisë, për Kosovën e çliruar prej NATO-s!

Krimin që e kanë bërë kriminelët e mëdhenj, e që s’është krim i kombit shqiptar, por vetëm krim i elitave të tij të shpifuna!

“A ka diçka të kalbët” në jetën e këtij populli…?

Une mendoj se Jo, pasi “e kalbët” deri tash ishte vetëm mungesa e respektimit dhe dënimit në bazë të ligjeve dhe lejimi i kriminelëve të bashkuar që të strehohen në institucionet e shtetit, gjë që nuk do të duhej t’i ndodhte një kombi të zgjuar dhe shtetit të tij të ri.

Fundja, pas vdekjes së tre të shkretëve për mend nga ajo “shoqëri turpi”, une si gazetar as nuk kam më kurrfar motivi që t’ua shoh sytë e tyre të verbër.

Por, mos ta harrojnë një gjë kurrë kriminelët e bashkuar të vendit tonë, se 23 nëntorin e kobshëm të vitit 2000, “nëse e kanë harruar ata”, nuk e kam harruar une!

As atë e as vuajtjet e mija të pamerituara…!

Nuk e harroj kurrë, sa të jem gjallë…!

***

KËTO I THEM ME VENDOSMËRI PROFESIONALE, pa asnjë mëdyshje, sado që i takon shtetit që askend të mos e len që në këtë jetë të jetë i dënuar prej “UDB-ës sonë”, madje në rrethana Lirie!

Se atij, Shtetit pra, i takon që “ta zbus bishën” që tash mund të rri urt dhe me lëkurë qengji mes nesh…!

Vetëm shteti me ligjet e tij është ai që ka mundësi “ta zbusë bishen” që i dënon të tjerët në emër të partisë – kombit të imagjinatës së tij !

Ne nuk guxojmë të pajtohemi kurrë me të keqen në përgjithësi dhe me të keqën e natyrës UDB-ashe, të vetëdijshëm se “ku popull” është duke bërë krime të rënda ndaj vetvetës! Une këtë që e them e kam kuptuar me kohë, andaj kërkoj me ngulm që të më kthehen të drejtat pa arsyetime të mundshme të kriminelëve të bashkuar, se nuk ka kalim të kohës që mund të ndikoj që t’i harroj.

Kriminelët e bashkuar duhet ta kuptojnë qartë mirësinë time dhe faktin se NUK DUA T’I TAKOJ, prandaj mos ta bijnë vetën deri aty që une kam me kërkuar që t’i takoj!

“Budallicën Shqiptare” të Drzhavna Bezbednosit, ku natyrisht nuk flas për asnjë femër, por vetëm për mashkujt e ligj që i ka shfrytëzuar me apo pa vetëdije shërbimi sekret armik, nuk dua ta takoj kurrë me ëndje.

Në fund të kësaj analize për rolin antinjerëzor të pjesëtarit “tonë” të sigurimeve e shtetërore – armiqësore dhe të ndihmës së Familjes UDB-ashe përgjithësish në këtë veprim gjenpocidal, në cilëndo periudhë historike nën pushtimin e Serbisë, që nga viti 1912 e deri në fillim të qershorit 1999, nuk ka asnjë krim të rëndë që se ka bërë kuadri shqiptar i shërbimit sekret armik me veglat e tij.

Kanë bërë edhe të tjerët…, por kryesisht ky shërbim…!

Krime ndaj vetvetës ajo egërsirë dhe ligësi e pakundshoqe njerëzore, ka bërë edhe pas lirisë së vendit, pavarësisht gëzofit dhe maskës që e ka bartur në fytyrë.