Albert Zholi: Shkurti shkurton urat, marsi mbledh lëkurat

Shkurti shkurton urat, marsi mbledh lëkurat

Nga Albert Z. Zholi

Thuhet se dikur, në kohët kur stinët flisnin me njerëzit, Shkurti ishte një plak i ashpër, i mbushur me erëra të ftohta dhe hije të zymta. Ai ecte mes fushave të zbrazëta dhe lumenjve të ngrirë, dhe kujdesej që urat e drunjta dhe të dashura që lidhnin fshatrat, të thyheshin ku ishin të dobëta. Kështu mbeteshin pak ura kalimi dhe komunikimi. Njerëzit shpesh zinin vendet e tyre me zemërim dhe ftohtësi, sepse Shkurti nuk duronte lidhjet që nuk ishin të forta; ai mendonte se vetëm ato të qëndrueshmet do të mbijetonin. Nuk e duronte dobësinë!

Por, në momentin kur dielli i Marsit përpinte akullin e fundit, shfaqej Marsi – një i ri me sy të ngrohtë dhe duar të buta. Ai ecte me kujdes mes rrënojave që kishte lënë Shkurti, mblidhte lëkurat e thyera, buzëqeshjet e humbura, fjalët e harruara dhe dashuritë e përgjumura. Marsi rikrijonte urat, jo vetëm ato prej druri, por edhe ato midis zemrave, duke mbushur çdo hapësirë bosh me shpresë dhe ngrohtësi.

Kështu, legjenda thotë se çdo zemër që përjeton ftohtësinë e shkurtit, do të gjejë rikuperimin e saj tek marsi. Sepse në natyrë dhe në shpirt, asgjë nuk është e përjetshme në ndarje; çdo sfidë është një mundësi për bashkim, dhe çdo erë e acartë shërben për të kuptuar sa e vlefshme është ngrohtësia e një lidhjeje të vërtetë.

Në këtë cikël, njerëzit mësuan diçka që mbetet edhe sot: ndonjëherë duhet të përballesh me ftohtësinë për të kuptuar ngrohtësinë; ndonjëherë duhet të shkurtohen urat që të mund të rindërtohen më të forta. Dhe kështu Shkurti dhe Marsi, secili me rolin e tij, ruajnë balancën e dashurisë dhe jetës. Mbeten rojtari dhe shpëtimtari i zemrave, duke kujtuar se jo çdo ndarje është përfundim, dhe jo çdo fillim është pa sfidë.

Në ditët e ftohta të Shkurtit,

plaku i erërave ecte mbi lumenj të ngrirë.

Ai shkurtonte urat e drunjta,

ato që lidhnin zemrat dhe sytë e njerëzve,

dhe linte heshtje ku dikur kishte buzëqeshje.

Por kur Marsi trokiti me diellin e tij të parë,

djali i pranverës u shfaq mes hijeve.

Ai mblidhte lëkurat e shpirtit,

fjalët e harruara, buzëqeshjet e fjetura,

dhe ndërtonte urat përsëri,

jo vetëm prej druri, por prej shpresës dhe ngrohtësisë.

Kështu, thotë legjenda:

Shkurti mund të ndajë, por Marsi gjithmonë bashkon.

Çdo zemër që përjeton ftohtësinë,

do të njohë më vonë ngrohtësinë e një rikthimi.

Sepse në stinët e jetës,

edhe urat e thyera mund të rindërtohen,

edhe dashuria e humbur mund të ringjallet.