Rushit Zejneli: Rruga jote pa kthim

Rruga jote pa kthim...

-Kushtuar Arnaut Zejnelit, vëllait të gjyshit, që vdiq si hero në Turqi-

Nga Rushit Zejneli

Isha i vogël kur më tregonte gjyshi

Ikjen tënde rrugëve të fatit

Që në moshë të re u nise në mërgim

Në atë udhë të rendë, në atë udhë pa kthim.

Në vendin ku linde u përmalluan dhe gurët

Për hapin tënd, atë hap të munguar...

Mungesa i shembi të gjitha urat

Mbeti midis nesh veç malli i pashuar ...

Të kërkova .me dashurinë fëminore

Të kërkova por askund nuk të gjeta

Me pérmallimin pér ty ditëve e stinëve

Diçka e shtrenjtë na mungonte nga jeta.

Nga malli për ty lulëzoi ftoi e molla

Nga malli për ty u thanë dhe  krojet...

Unë Isha fëmijë, të  të njihja  doja

Të ishe me ne, tek pragu dhe trojet.

Gjyshi më tregonte aq sa ai dinte

Dhe loti i nxehtë i binte në mjekër

Historia jote flinte mbi ahishte

Zemra ime fëmijnore nuk kishte peng tjetër.

Vitet kaluan,  unë u burrërova

Jeta m'i hapi shtigjet dhe udhët

Por Ty, gjysh i humbur,  nuk të harrova

Emri yt nuk m'u hoq nga buzët...

Kërkova shumë në gjurmet e tua

Gazetarja Mimoza Elezi bëri kërkime

Atje ku jetove, në Manisa Turgutlu  të Turqisë

Gjeta një pjesë të zemrës time...

Bashkë me bashkëshorten erdhëm në Turgutlu

Na priti familja jote me dashuri

Gjurmet e tua ndrisnin si zefir

Ti ishe hero dhe porsi shenjt për Turqi...

Në luftë me Greqinë, ylli yt shkëlqeu

Lavdia të ngriti lart, në zenit...

Nuk të mungonte asgjë, veçse Atdheu

Udha e fatit tënd në Turqi ndrit...

Për Ty ishin shkruar shkrime e libra

Ishin ngritur buste e memorialë

Rrugët dhe sheshet ta njihnin fytyrën

Gjysh i dashur, i madhi luftëtarë...

Kudo që shkele,  shihja fytyrën tënde

Gdhendur me daltën e kohës

Brenda vetes ndieja krenari e dhëmbje

M'u ngrit mal krenaria nga thellësi e zemrës...

Emri yt, vepra jote e ndritur

Në Turqi ishte një stoli plot shkelqim...

Arnaut të thirrën,  shqiptar ti mbete

Jetes tënde i dhe dritë e shkëlqim...

I madhi Ataturk të pati në krah

Ky shqiptar i vyer i trojeve iliriane

Edhe pse u verbove, me sytë e zemrës shihje

Rrugët e fëmijërisë përmalluar asaj ane...

Sot këto vargje i shkrova  për Ty

Edhe pse, Gjysh Arnaut, nuk të njoha kurrë

Me kurorë lavdie pusho në përjetësi

Jetove si hero e vdiqe porsi  burrë...

Tani  bijté e tu unë i pres né Tirané

Të mblidhemi si gjak i rranjëve të vjetra

Ti nga zemra ime nuk do të ikésh kurrë

Edhe pse na ndau Fati dhe Jeta....

Jashar Qemal Ataturku të kishte ne krah

O luftetar me famë të madhe

Nuk di çfare të shkruaj më parë

Arrnaut Zejneli,  ti mateshe me male...

Jeta dhe koha sytë t'i verbuan

Por sytë e shpirtit gjithmonë të ndriçuan

Shqipërinë tonë kurrë nuk e harrove

Me punë e vepra kudo e nderove...