E diele, 25.07.2021, 01:49 AM (GMT+1)

Kulturë

Poezi nga Flavia Cosma

E enjte, 16.04.2015, 07:13 PM


Flavia Cosma

Është shkrimtare, poete dhe përkthyese rumuno-kanadiane, e lindur në Rumani. Është laureate e çmimeve të panumërta internacionale. Ka kryer Inzhenierinë Eelektrike në Institutin Politeknik të Bukureshtit dhe ka studiuar teatrin në Rumani. Poashtu është produkatore, regjizore dhe skenariste për filme dokumentare të televizionit. Flet rrjedhshëm, anglisht, rumanisht, frëngjisht dhe spanjisht. Prodhon vepra origjinale dhe përkthime për këto gjuhë. Ka botuar 27 vëllime poetike, një roman (rumansisht dhe anglisht), një libër memorjesh të udhëtimit (rumanisht-anglisht) dhe pesë libra për fëmijë. Poemat dhe librat e saj janë dekoruar me shpërblime të shumta. Flavia Cosma është drejtore e Rezidencës Internacionale të Shkrimtarëve dhe Artistëve, si dhe presidente e festivaleve dyvjeçare të Val-David-it.

***

Este scriitoare, poetǎ şi traducǎtoare româno-canadianǎ nǎscutǎ în România, câştigǎtoare a numeroase premii internaţionale. Este licenţiatǎ în Inginerie Electricǎ la Institutul Politehnic Bucureşti şi a studiat teatru în România. Este deasemeni producǎtoare, regizoare şi scenaristǎ pentru filme documentare de televiziune. Vorbeşte fluent engleza, româna, franceza şi spaniola. Produce opere originale şi traduceri în aceste patru limbi.  A publicat 27 volume de poezie, un roman (atât în română cât şi în engleză), o carte de memorii de cǎlǎtorie (atât în română cât şi în engleză) şi cinci cǎrţi pentru copii. Volumul sǎu de versuri Leaves of a Diary a fost acceptat în cadrul Universitǎţii din Toronto, la catedra  E. J. Pratt Canadian Literature ca material didactic pentru anii 2007-2008. Volumul său de versuri Thus Spoke the Sea a fost acceptat  în cadrul Universităţii Towson, din Baltimore, Maryland, USA, ca material didactic pentru anul 2014, clasa profesorului Alan Britt. Poemele şi cǎrţile sale au obţinut numeroase premii. Flavia Cosma este directoarea Reşedintei internaţionale pentru scriitori şi artişti şi preşedinta Festivalelor bianuale de la Val-David. Pentru mai multe informaţii: www.flaviacosma.com flaviacosma9@gmail.com

 

ODIHNĂ

 

Mă ghemuiesc în inima ta

Mă-ncălzesc la flacăra sângelui tău,

Adorm în bătăie surde, monotone,

Hipnotice

Ale tobelor tale

Făurite din piei dulci de căprioare, de cerbi—

Mă lungesc în interiorul unui poem

Pe care mi l-ai scris în nopţi de veghe,

Deşi femeia din visele tale

Are pielea mai albă decât laptele

Şi sânii mai mari decât Zeiţa Abundenţei,

 

Transfigurată de flăcările mari

De sete, depărtări şi neputinţe,

Mă închid de bună voie

Intre filele împrăştiate pe pat

Şi-adorm mângâind cu mâinile arse

Foile de hârtie subţiri, transparent-albastre.

 

Crezând că înţeleg ce-nseamnă fericirea.

 

PREHJE

 

Po lamshërohem në zemrën tënde

Ngrohem nga flaka e gjakut tënd

Dremis në beteja të shurdhëta, monotone

Hipnotike

Të tupanit tënd

Të farkuar nga lëkura e ëmbël e sorkadheve

Shtrihem në brendinë e një poeme

Që ma ke kushtuar në netët pa gjumë

Edhepse femra e ëndrrave tua

Ka lëkurën më të bardhë se sa qumshti

I gjirit më të madh se sa Hyjnesha e Plleshmërisë

 

E transfiguruar nga flakërat e mëdha

Nga etja, largësi e pamundësi

Po mbyllem vullnetarisht

Ndërmjet fletëve të shpërndara në shtrat

Dhe më zë gjumi duke përkëdhelur me duar të zhurritura

Fletët prej letre të hollë, transparent të kaltërta

 

Duke menduar se e kuptoj ç’do me thënë lumturia

 

N-AM RĂSPUNSURI…

 

Nu am răspunsuri la durerile lumii.

Nu ştiu ce să le spun mamelor lipsite de prunci

Mărturisesc că încerc eu însămi o durere

Care se tot mută

De sub sânul drept

Sub sânul stâng.

 

Covoare umede de ace de brad

Se-aştern cuminţi dinainte-mi.

Florile ce-au fost odată

Frumoase şi iubite

Apleacă spre mine măciulii ţepoase

Ca o luare-aminte

 

***

 

Frigul—beţie amară—

Umple cazanele mari

Va mai trece o vreme până când ploile vor seca

Căci ceru-i nesfârşit şi greu

De lacrimi.

 

Cel mai bine ar fi să uităm ce ne doare,

Să ne cuibărim fără simţire

In colţul cel mai întunecos al odăii, sub pături,

Şi să cădem ore şi ore,

In somn.

 

NUK KAM PËRGJIGJE

 

Nuk kam përgjigje për dhimbjet e botës

Nuk di ç’tu them nënave që s’kanë foshnje

Dëshmoj se mundohem të kërkoj një dhimbje

Që gjithmonë po kalon

Nga gjiri i djathtë

Nën gjirin e majtë

 

Qylima të vlagtë prej gjylpërave të breut

Po shtrohen me kujdes përpara meje

Lulet që ishin dikurë

Të bukura e të dashura

I plasojnë mbi mua therrat e tyre

Porsi një përkujtim

 

 

***

 

Acari – dehje e hidhur –

I mbush kazanet e mëdha

Do kalojë një kohë derisa shirat të shterren

Ngase qielli nga lotët

Është i pakufishëm dhe i rëndë

 

Më së miri është të harrojmë se ç’na dhemb

Të çerdhohemi pa ndjenja

Në këndin më të errët të odës, nën shtretër

Dhe të biem me orë të tëra

Në gjumë

 

IARNA LA FERESTRE

 

Frigul sălbatic ne taie respiraţia.

Zilele-s scurte, aerul de lapte;

Ne strângem unul în altul temători

Şi ca să nu lăsăm vreun spaţiu între noi

Ne ţinem în braţe până când

Ameţim de-oboseală.

 

Atâta energie mi-ai dat, fără să te gândeşti la nimic

Incât ai rămas gol pe dinăuntru şi suferi.

Incerc cu disperare să-ţi dau şi eu înapoi

Ceva, un crâmpei de viaţă, o scânteie,

O amintire poate.

 

Stăm aşa, ghemuiţi unu-ntr-altul

Respirând cu greutate,

Numărand fiecare secundă ce trece, fiecare minut,

Ca pe o nouă victorie...

 

Ce bine că şi somnul

Coboară odată cu întunericul,

Sfios murmurând

Un cântec dulce de leagăn.

Ce păcat că pe mine

Nu mă mai poate ajunge din urmă...

 

DIMRI NË DRITARE

 

Acari i egër na e ndërpret frymëmarrjen

Ditët janë të shkurta, ajri prej qumshti.

Hidhemi në krahët e njëri-tjetrit të trembur

Që të mos lëmë ndonjë hapësirë mes nesh

E mbajmë në krahë njëri-tjetrin derisa

Zalisemi nga lodhja…

 

Aq energji më dhe, pa menduar për asgjë

Saqë mbete i zbraztë përbrenda dhe vuan.

Mundohem me dëshprim të të jap dhe unë

Diçka, një copë jete, një shkëndijë

Një kujtim ndoshta.

 

Rrimë kështu, të mbërthyer me njëri-tjetrin

Duke marrë frymë me vështirësi

Duke numëruar çdo sekondë që kalon, çdo minutë

Porsi një fitore e re…

 

Sa mirë kur edhe gjumi

Zbret së bashku me errësirën

Lehtë duke murmuruar

Një ninullë të ëmbël .

Çfarë mëkate se mua

Nuk mund të më arrijë…

 

(Përktheu : Baki Ymeri)



(Vota: 6 . Mesatare: 5/5)

Komentoni
Komenti:


Gallery

Pëllumb Gorica: Magjia e bukurive të nëntokës sulovare
Fotaq Andrea: Një vështrim, një lot, një trishtim – o Zot sa pikëllim!
Pëllumb Gorica: Grimca kënaqësie në Liqenin e Komanit
Shkolla Shqipe “Alba Life” festoi 7 Marsin në Bronx
Kozeta Zylo: Manhattani ndizet flakë për Çamërinë Martire nga Rrënjët Shqiptare dhe Diaspora