E enjte, 01.12.2022, 11:20 PM (GMT)

Kulturë

Vladimir Shyti: Treni gjyshit

E enjte, 09.06.2016, 06:48 PM


T R E N I   GJ Y SH I T

Nga Vladimir Shyti, Durrёs

At pasdite vere dola me nipin katrvjecar pr nj shtitje nga plazhi Durresit.Po ecnim duke soditur gjithcka prreth nesh,kur im nip ndali hapat dhe u var pas dors time me vshtrim nga parku i lokomotivave.

“Treni gjyshit”!-thirri i ngazllyer,duke treguar me dor nje tren t stacionuar n parkun e mallarve.

I buzqesha mblsisht djalit,por dicka si teh thike m shpoi krahrorin.Vrapoi drejt stacionit dhe ndali n mes t pisllikut t udhs s hekurt,ku koshat e plehrave teje t mbushur kishin krijuar pirgje.Ai i gzohej trenit  dhe prsriste vazhdimisht fjalt,treni gjyshit,treni gjyshit... prdllehej e gufohej para trenit dhe ngrinte hundn prpjet.

U ndjeva keq,buzqeshja m kishte ngrir.Trenat kishin shum dit t bllokuar mbi linjat hekurudhore,mungonte karburanti.Hekurudha shqiptare po mbijeton si krimbi nn gur.Qeverit e njpasnjshme ndrronin vetm caketat dhe kishin harruar fare se n kt vend ekzistonte nj hekurudh.Dhe kshtu punonjsit e ngan kalin me galop derisa e ngordhn fare.Drejtuesit e ndrmarrjes u munduan t bnin kopromise me qeverit,por q u refuzua cdo lloj marveshje,duke e ln hekurudhn nn qiellin e fatit t saj.Prkdhel nipin dhe mar frym si pa dshir ftoht,n mnyr t pavetdijshme m vijn ndrmend kujtime nga e kaluara:treni me dymbdhjet vagona me pasagjer plot t shtrnguar pas njeri-tjetrit,ku merrte rrugn e hekurt Tiran-Pogradec plot hare ҁante fusha,kodra,male,pyje dhe grxha.Me orarin e prpikt zgjonte fshatra t tr nga gjumi me sirenn e tij t strzgjatur,ku fillonte jeta e nj dit t re.Trenat e mallit ngarkuar me djersn e puntoris udhtonin me rregull e disiplin pothuajse ushtarake,duke u prshndetur me duart lart e vshtrimet kureshtare t voglushve.

Tashm shoh nj varrez me kufoma vagonash e lokomotivash,ku hija e prhumbur endet npr stacione si nj himn i parandjenjs s keqe.Ku ka vetm hulumtime q duken qart se prplasen n mnyr kaotike,shtreszime t ndryshme vitesh e ndjesish.N buz mu krijuan rrudha trishtimi,sikur dicka donin t tregonin,por s’ishte e mundur,duheshin nat dimri t tregoj pr punn n hekurudh.Mendimet m shuhen,ato kufoma t gjalla hekurash shpjegonin gjithcka pr mbijetesn e tyre.

Im nip mё sheh me krenari.Nuk jam ashtu.Jam shpirtёror,njё pjesё e imja ёshtё paralizuar,kur i vёshtrojё ato mjete hekurudhore tё ngujuar mbi shina.Hedh vёshtrimin nёpёr botё,shoh se dallimi ёshtё mjaftё i thellё.Nuk jam nostalgjik,por mё pёlqen e shkuara,kur treni ҁante si rrufe fushat dhe malet e vёndit tim.Ndёrsa tashmё tёrhiqen zvarrё si gjarpёrinj tё plagosur.Shteti ёshtё bёrё egoist dhe tepёr matrealist,u mungon shpirti,duke u mbёshtetur aq gjatё tek arsyeja.Duket hapur arsyetimi tyre;s’ka fitime.Por edhe njё fabrikё ose uzinё,duhet t’a ndёrtosh mё parё,t’a pajisёsh me makineri,t’a mirёmbash dhe mё pas t’i marrёsh fitimet.

Hekurudha shqiptare,pak a shumё s’ka njё portret tё sajёn.Veҁ njё miniaturё shumё e dobёt dhe njё portret tё dytё,dhe ai pa ndonjё vlerё,e tregon vet fakti,njё pamje tё mjerueshme dhe skandaloze,ku varfёria ka kaluar limitet,por qё mbijeton me kockat e hedhura nga qeveria si qentё e rrugёve.Kjo mospёrputhje ndёrmjet asaj qё ёshtё fakt me atё qё dёshiroj tё jetё nё tё vёrtetё,mё krijon njё trysni tё vazhdueshme nё shpirt dhe mё shtyp gjoksin.Nga ku vjen njё gjёndje tensionimi,bllokimi e tortura tё shpirtit tё mbushur plot por gojёkyҁur,duke ditur qartё se na mungon fitimi.

Noeli,nipi im nxitoj dhe u ngjit nё shkallaren e lokomotivёs qё tё ҁonte nё kabinёn e mbyllur me ҁelёs.Hodhi shikimin pёrtej xhamave tё dritares dhe filloj tё hidhej pupthi mbi koridor.Ai mjet lёvizёs ishte i imi,nё mёnyrё instikte futa duart nё xhepe dhe preka me njerёn dorё ҁelsat.Rreth meje krijohet njё atmosferё mbytёse,njё frymё ashpёrsie mё sundon qёnien.E ndjeva veten tё ndotur,kishte humbur krenaria,i bёra shenjё djalit tё ulej poshtё,por ai s’ma vuri veshin,lokomotiva e kishte rrёmbyer nё krahёt e saj,si kundёrmua para tridhjet vjetёve.Mё pas u bind dhe mu hodh nё krahё drejt e nga koridori hekurt.U larguam nga stacioni me gjithё ngurimet e tim nipi.Largёsia sa vinte dhe rritej derisa,mё nё fund,mbeti si njё pikё e zezё.Edhe pasi qe zhdukur pas ndёrtesa ajo pikё i ndjeja ende thirrjet e tim nipi:Treni gjyshit…dhe mu duk se kisha lёnё njё pjesё tё trupit tim nё atё mjet qё priste me padurim tё fёshkёllёnte rishtaz udhёve tё vendit tonё.



(Vota: 0)

Komentoni
Komenti:


Gallery

Pëllumb Gorica: Magjia e bukurive të nëntokës sulovare
Fotaq Andrea: Një vështrim, një lot, një trishtim – o Zot sa pikëllim!
Pëllumb Gorica: Grimca kënaqësie në Liqenin e Komanit
Shkolla Shqipe “Alba Life” festoi 7 Marsin në Bronx
Kozeta Zylo: Manhattani ndizet flakë për Çamërinë Martire nga Rrënjët Shqiptare dhe Diaspora