Argetina Tanushi Aquino: Interpretimi Kulturor i Performancës së Bad Bunny në Super Bowl LX Halftime Show

Përtej Skenës: Interpretimi Kulturor i Performancës së Bad Bunny në Super Bowl LX Halftime Show

Nga Argetina Tanushi Aquino

Performanca e Bad Bunny në Super Bowl LX Halftime Show funksionoi në një nivel shumë më të thellë se thjesht argëtimi. Ajo që u shpalos nuk ishte një përzierje këngësh të suksesshme, por një narrativë e ndërtuar me kujdes rreth prejardhjes, përkatësisë dhe ngritjes kulturore, një rrëfim që foli për identitetin latin përtej brezave dhe kufijve. Një nga momentet më goditëse ndodhi kur muzika kaloi nga tingujt e vjetër tek prania e interpretuesve më të rinj. Ky tranzicion dukej i qëllimshëm. Muzika e vjetër funksiononte si kujtesë, ritme ancestrale, përpjekje të trashëguara, themel kulturor. Kur fëmijët u shfaqën, nuk ishte nostalgji për hir të nostalgjisë; ishte një deklaratë vizuale e vazhdimësisë. Kultura këtu nuk ishte e ngrirë në të shkuarën, por po i dorëzohej në mënyrë aktive brezit të ardhshëm. Mesazhi ishte i qartë: ky tingull nuk lindi brenda natës dhe nuk përfundon me të.

Pastaj erdhi Lady Gaga. Prania e saj ishte qëllimisht e veçantë. Si e vetmja artiste jo-hispanike në skenë, ajo u lexua si e “huazuar”, jo në kuptim negativ, por si simbol i njohjes dhe pranimit. Prania e saj sugjeronte aleancë, jo përvetësim. Veçanërisht domethënëse ishte fakti që ajo mbante të vetmen ngjyrë blu në gjithë performancën. Bluja, e lidhur tradicionalisht me besnikërinë dhe të vërtetën, spikati fort ndaj paletës përreth. Në një performancë të mbushur me specifikë kulturore, bluja u bë një shenjë vizuale: një njohje nga jashtë kulturës, jo një marrje kontrolli mbi të. Ajo ishte aty për të dëshmuar, jo për të udhëhequr.

Metafora më e fuqishme erdhi kur Bad Bunny theu tavanin dhe zbriti mes një deti flamujsh që valëviteshin. Kjo nuk ishte thjesht një efekt dramatik skenik; ishte një manifest vizual. Tavani përfaqësonte kufizimet e imponuara, barriera të industrisë, tavane kulturore, kufij gjuhësorë. Thyerja e tij simbolizonte kapërcimin. Ajo që e priste poshtë nuk ishte një komb i vetëm, por shumë: flamuj të vendeve hispanike përkrah flamurit amerikan dhe atij kanadez, të gjithë bashkë në të njëjtën hapësirë.

Ai moment e riformuloi identitetin si diçka të gjerë, jo të kufizuar. Sfidoi idenë se kultura latine duhet të zgjedhë mes asimilimit dhe ndarjes. Në vend të kësaj, propozoi shumësi, të jesh njëkohësisht portorikan, latino-amerikan, amerikan dhe global. Turma poshtë nuk ishte e njëtrajtshme; ishte e bashkuar.

Në fund, performanca argumentoi se kultura latine nuk është një shtesë e hapësirave kryesore, ajo është themel i tyre. Duke lëvizur nga të moshuarit tek të rinjtë, nga njohja e huazuar tek ngritja kolektive, Bad Bunny ndërtoi një narrativë të trashëgimisë kulturore, mbijetesës dhe mbërritjes. Ajo që pamë nuk ishte thjesht përfaqësim. Ishte rikthim dhe rimarrje.