Kulturë
Xhemail Peci: Apologji për Albanokaustin
E marte, 08.01.2013, 09:04 PM
APOLOGJI
PËR
ALBANOKAUSTIN
USHTRINË ÇLIRIMTARE TË
KOSOVËS
DHE
PËR KOMBIN SHQIPTAR
(KUNDËRPERGJIGJE PËR SHPIFJET DHE INSINUATAT E KARLA DEL PONTES E TË DICK MARTIT ME KOMPANINË E TYRE)
“Krimi
nuk fillon aty ku derdhet gjaku po ay ku vitet arsyeja”.
John Milton, Poet Anglez, Autori i Kryeveprës: Parajsa e Humbur
“Dhe shkruajeni vendimin e drejtësisë suaj, jo me bojën e pendës, por si gjykatësit e Athinës së lashtë kur i shkruanin vendimet e tyre me gjakun e vet”.
Xhorxh Gordon Bajron, Poeti i Madh Roamnik Anglez, që ra duke luftuar per Pavarësinë e Greqisë e që i këndoi me po aq Admirim dhe Pasion: Shqipërisë, Zvicrës dhe Greqisë.
Thënje e shkëputur nga Fjalmi i Tij i Famshëm në Dhomën e Lordëve të Parlamentit Anglez, në Mbrojtje të Të Drejtave të Punëtorëve Anglezë.
Solomon,
mos ma pre foshnjen, mos e pre, n’emër t’Zotit,
le të
mbetet pjella ime e paprekur, pa cenuar!
Dhe ju, o
perëndi të qiellit, ju o perëndi të paqes,
jepjani mollën e sherrit, drejtësisht, kujt i takon”.
Naim
Frasheri, Poeti Kombëtar i Shqiptarëve,
Thënje e
marrë nga Vepra e Tij:
Dëshirë e Vërtetë e Shqiptarëve
Kujtesa është Bekim. Harresa është
Mallkim.
Ai që Ty të mallkon, të jetë i
Mallkuar,
Ai që ty të Bekon, të jetë i
Bekuar.
Gjon Buzuku: Meshari
Nga Xheail Peci
Zonja dhe
Zotërinj të Nderuar,
Anëtarë
të Nderuar të Parlamentit të Konfederatës së Zvicrës dhe Europarlamentarë të
Nderuar, Përfaqësues të Nderuar të Ideve Liridashëse, të Parimeve Demokratike e
të Principeve Parlamentare, Zbatues të Vullnetit Politik të Popujve të
Përparuar të Europës Moderne e të Europës së Bashkuar, Shkëlqesi të Tempullit
të Lirisë e të Demokracisë Europiane:
Jo
rastësisht, kemi vënë në ballë të këtij shkrimi citatet/shkëputjet e
lartpërmendura, të cilat janë thenë me kuptimësi të thellë nga poetë të shquar,
si dhe nga njëri prej lëvruesve të parë të gjuhës shqipe, e që kanë hyrë në
histori dhe që rrejdhimisht edhe kanë ndikuar të bëhet historia.
Qenie
Qielli, siç i ka quajtur me të drejtë poeti lirik shqiptar Lasgush Poradeci,
dhe për te cilët Rozhe Kajoa në eseun e tij të shquar Arti Poetik, thoshte me
të drejtë se në përgjithësi Poetët shafëjsohen vetëm përpara Një Gjyqi Ideal, e
që si në Apologjnë e Famshme të Sokratit të shkruar nga Platoni ku mbrohet e Drejta
e Qenies Njerëzore, ashtu si në Apologjinë për Poezinë të Poetit Filip Sidni
(ku shkruante se luleve u vjen era e mire më shumë në vjershat e poetëve se sa
në kopshet e tyre. Bota e poetit është një botë e përsosur ku të gjithë
lumenjtë janë të këndshëm, të gjithë drurët japin pemë, të gjithë dashnorët
janë besnikë e të gjithë miqtë janë të fjalës), ashtu si dhe në Apologjinë e
Famshme të cilën Emilie Edouard Charles Antonio Zola ia bëri Alfred Drajfusit
në artikullin e tij të njohur Akuzoj (J’Acuse), Kryeradhë kjo e Letrës së Hapur
dërguar Presidentit të Republikës lidhur me oficerin Alfred Drajfus, i cili
akuzoj për tradhti e fajtor kryesor ishte në të vërtetë Ernest Everhardi që
ishte lënë qëllimisht i lirë (artikull i shkruar me 1898), ashtu si dhe ne
Apologjinë e Famshme për Skëndërbeun, të shkruar nga shkrimtari shqiptar Frano
Bardhi, pasi që më 1631 Toma Marnaviçi kishte botuar një shkarravinë ku
pretendonte ta nxirrte Heroin Kombëtar Shqiptar, Gjergj Kastriotin-Skëndërbeun
jo me origjinë shqiptare, por çuditërisht me origjinë boshnjake–nga familja e
Marnaviëçve, falsifikim këtë të cilin Frano Bardhi e quajti me të drejtë “të
kobshëm”; ashtu si fjala vjen edhe ne Apologjinë qe ka bërë për Shqipërinë dhe
Shqiptarët, Dom Nikollë Barcola (pseudonim i Dom Nikollë Mazrekut) duke shkruar
Apologjinë me titullin: Skandali Kordignano dhe Mbrojtja e Kombit Shqiptar); e
Dom Ndre Zadeja me Apologjinë e tij të shquar: Letër e Hapur At Fulvio
Cordignanos (e shkruar mjeshtërisht në vargje), kur Kordignano një misionar
italian që kishte jetuar për mbi 20 vjet në Shqipëri, duke mohuar mikpritjen që
i kishin bërë shqiptarët, shkroi pamfletin e tij denigrues për Shqipërinë në
mars të vitit 1941, duke e tallur si një vend të vogël dhe duke u shprehur për
shqiptarët si një popull primitiv, e që kishte ngjallur reagime të shumta në
qarqet e atëhershme atdhetare shqiptare sa që në mes të tjerash në një letër të
studentëve katolikë shqiptarë të Shkodrës, datuar me 20.7.1941, thuhej: Na ka
fye si shqiptarë faqe mbarë botës tuj shkrue çka s‘asht aspak e vërtetë…Mbas
njëzet e sa vjetësh që jeton në mes të një populli…çohet e mohon kombin dhe
origjinën, për të cilat krenohemi aq fort…; një Gjyq Ideal, Zonja dhe Zoterinj,
nuk është asgjë tjetër përveç se Gjyqi i Bekimit Hyjnor nën të cilin, na lejoni
Shkëlqesi që të marrim Kënaqësinë e Rrallë dhe Krenarinë e Ligjshme të themi,
se punon edhe Urdhëri i Vepirmit Njerëzor, i Cili u Lartësua si i Tillë në
Vendimin e Gjyatës Ndërkombëtare të Drejtësisë për Legjitimitetin e Shpalljes
së Pavarësisë së Kosovës.
Shkëlqesi,
Zonja dhe Zotërinj, le të na lejohet e drejta e të shprehurit objektiv dhe
racional, pra le të dëgjohet edhe ana tjetër: Auditorio et altera part:
Gjyqit të
Bekimit Hyjnor le t’i shërbejë edhe Urdhëri i Dëshmimit Njerëzor:
“Thikat e
gjata i prehnin para syve tanë dhe i fërkonin në fytyrat e fëmijëve tanë.
Njërit prej fëmijëve ia morën dorën, ia shkyen këmishën dhe ia prenë një copë
të mishit nga llëri i dorës, për të parë se a kishin mprehur mirë thikën.
Fëmija u alivanos nga plagët dhe pas nje agonie të shkurtër vdiq. Vdiq edhe një
pjesë jona..Nga zgjërimi i plagëve më doli mishi përjashta dhe me dorën time e
nduka dhe e gjuajta përjashta. Vrushkujt e gjakut vërshuan sërish.
Kështu ka
pohuar Dëshmitarja e Gjallë e së Vërtetës Historke për krimet makabre e
rrënqethëse. Dëshmia e saj, Zonja dhe Zoterinj, është botuar në shtypin
shqiptar nën titullin: Naxhije Doci - Femra gjatë luftës së tmerrshme në
fshatrat e Klinës: Bakajë dhe Kërnicë. Gazeta Bota Sot, 27 & 28 shkurt 2004,
11 mars 2004, pjesa , 5 & 17, faqe 13.
Në po të
njëjtën hapësirë, është botuar edhe Dëshmia Tjetër, akoma edhe me rrenqethese:
Mihrije
Qllapeku, një Dëshmitare e Gjallë e së Vërtetës Historike dhe e Dhimbjes
Tragjike, në rrëfimin e saj thotë se djalit të kunatit të saj:
“
Mirsadit 6-vjear i pëlciti gjaku për hunde e për goje, kur pa copën e mishit të
prerë nga dora e fëmijës viktimë dhe për një kohë të gjatë mbeti ashtu i
shtrirë, pa iu larguar fare alivanosja. Ne menduam se djalin e qëlloi ndonjë
plumb snajperi nga lartësitë dhe vdiq. E rrotulluam ngadalë Mirsadin, me
mendimin qe t’ia gjenim ndokund plumbin nëpër trup dhe se gati nuk jemi çmendur
nga gëzimi, kur e pamë se ai ishte i gjallë. Tmerri i fundëm sa ndejtëm rrëzë
maleve të Çiçavicës, ishte kur ushtarë e policë serbë i hynë me furi brendësisë
së maleve për të na përzënë prej aij vendi. Gjuanin me armë dhe vranin kë
mundnin dhe kë donin, me gra e me fëmijë. Taktorët i kallën me krejt çka patën.
Nga trishtimi njerëzit vetëm lëviznin pa kontroll. Kërkonin që të gjenin rrugën
për t’u larguar nga aty, por nuk dinin se barbarët serbë i kishin zënë pritat
gjithkah. Ata vetëm gjuanin në ne që të na mbysnin të gjithëve. Thuhej se mbi
140 vetë janë vrarë e masakruar gjatë kësaj kohe në malet e Çiçavicës…Ushtria serbe
ishte përqëndruar edhe në Polac dhe gjuanin va e pa va, herë sipas urdhërave e
herë thjeshtë vetëm për t’u argëtuar, se donin të krijonin panik në popullatë”…
Zonja dhe
Zotërinj, Lusim Shkëlqesinë Tuaj që të na lejohet që të sjellim Dëshminë e
Dëshmitarit Tjetër të së Vërtetës Historike e të Dhimbjes Tragjike, të Ahmet
Aliut nga Livoçi i Epërm i Gilanit, e për të cilin atikullshkruesi, Zotëri
Avdush Canaj sqaron se qe arrestuar me 15 maj të vitit 1999 në shtëpinë e tij,
e që akuza serbe e rëndonte si “terrorist”, por në mungesë të fakteve pas 10
muajsh lirohet:
“Në një
fshat të Podujevës, kishte treguar ai, nga frika e dhunës kishin ikur të gjithë
banorët, pos një plaku rreth te 60-tave, që ende kishte guxim t’i ruante delet. Ai kishte vazhduar më tej se, ne çdo
ditë shkonim dhe ia rrëmbenim nga një dele për ta pjekur. Kur iu duk plakut se
ne e tepruam, e kishte mbushur armën plot. Ne shkuam prapë në drejtim të tij,
por katër prej nesh i çoi në botën tjetër. Vërtet kishte një sy shqiponje,
ishte shprehur paramilitari serb në burg. “ Dhanë urdhër dhe e zumë të gjallë.
E lidhëm për dy tanke. Tanket filluan të ecnin me shpejtësi duke e këputur në
dysh trupin e tij”.
Ai ishte
shprehur se ende më rri parasysh trupi i tij i copëtuar që avullonte. Ai më
pastaj ka treguar se shumë të vrarë i kanë zhdukur për t’i fshehur gjurmët e
krimt. “Vet i kam parë dhjetëra e dhjetëra kamionë përplotë me trupa të pajetë
të të vrarëve duke i dërguar në drejtim të Zveçanit. Atje të gjithë i kanë
djegur deri në një”, i ka thenë para një viti në burgn e Vrajës, Ahmet Aliut
Novica Jovanoviç nga Vraja, paramilitar, pjesëmarrës i krimeve në Kosovë që
akuzohej për drogë, por më vonë, siç tregon z. Aliu ishte liruar për t’u
mbrojtur në liri. (Avdush Canaj: TRUPIN E PLAKUT NGA LLAPI E NDANË TË GJALLË NË
DYSH TANKET SERBE, Bota Sot, 16 shkurt 2001, faqe 4.)
Shkëlqesi,
Zonja dhe Zoterinj, Le të na Lejohet e Drejta e Patjetërsueshme e Paraqitjes së
Provave dhe të Dëshmive të Krimeve Monstruoze Kundër Shqiptarëve Të Pafajshëm,
pra Le të Lejohet Dëshmtari tjetër i Te Vertetes se Patjetersueshme Historike,
Rami Berisha i cili ka sjellur një dëshmi tepër rrënqethëse të krimeve makabër:
“Është
një nënë në Kosovë që nuk e di se ku e ka varrosur të birin. Ajo mund ta dijë,
por edhe mund të mos e dijë se cili është fati i të birit të saj. Ajo e kërkon
të birin…e kërkon edhe më shumë se dy vjet pas luftës…Në Varrezat e Prizerenit
është një varr i vogël i paidentifukuar…Në të është i varrosr një fëmijë… Kam hapur shume varre në Kosovë, kam
zhvarrosur e rivarrosur shumë kufoma, por asnjëherë nuk kam qarë si sot, thotë
Sami Hajzeraj dhe shton: Shikojeni se si e kanë varrosur…e kanë varrosur
ulur…nuk e kanë shtrirë fare. Në bazë të disa rrëfimeve të varrtarëve të
varrrezave të Prizerenit ky fëmijë është varrosur në orën dy pas mesnatës. Dita
atyre nuk u kujtohet. Dihet se ka qenë njëra nga ato ditët kur serbët vrisnin
dhe digjnin anekënd Kosovës”.
Nuk janë
pra as magjistricat e as shtrigat, as varrtarët dhe as varrmihësit e tragjedive
te Uilliam Shekspirit.
Duke
shkruar për historinë e krimeve të përgjakshme në hapësirat ballkanike, Eruditi
i Kombit, Mithat Frashëri në udhëpërshkrimin e tij ‘Mbresa nga Kosova’,
shkruante: “Në të mëngjër të Boletinit, nga veriu, maje një kodre, duket një
gërmadhë fortese, Sveçani, që i duken së largu ca mure akoma në këmbë. Kjo
kështjellë ka qenë pak kohë në duart e mbretit Samuel, prej të cilit e muarën
Birantinjtë; lufta që u bë në mes të Samuelit dhe të imperatorit Vasil i Dytë
ngjau në Melnik (Serres) në 1014. Bullgarët u thyen dhe Vasili, të
pesëmbëdhjetë mijë robërve që kishte zënë të gjallë u nxori sytë, duke lënë për
çdo qint njerëz një me një sy të vetëm që t’i shpjerë në Prilep, tek ishte
hequr Samueli. Mbi luftën e Melnikut, pra Sveçani ra në duart e birantinjtë prej
të cilëve e muarën serbët, në kohë të mbretit Stefan Nemanja. Në këtë
kështjellë ka ndenjur mbyllur dhe është vrarë Uroshi i Tretë, i themi Deçenski,
me urdhër siç duket të birit të tij Stefan Dushanit, se froni i serbëve s’është
gjakosur vetëm në kohën e Obrenoviçëve. Ky zakon ka qenë edhe më parë”(Mid’hat
Frashëri, Mbresa udhëtimesh, Tirane 1999, faqe 31-32).
Është pra
mënyra më makabre e krimeve që përsëriten në format e tyre më të tmerrshme e
rrënqethëse. Këto skena te llahtarshme ngjethin mishrat: Kryqe dhe ikona
mesjetare serbe të gdhendura me tehe të pergjakura thikash të netëve më të zeza
- nëpër lëkurat e shqiptarëve; bijtë i detyronin ta pinin gjakun e të atit në
gotë, para syve të tij dhe të atit i urdhëronin ta pinin gjakun e të bijve në
gotë, përpara syve të tyre: Dick Marty.
Krimet
Makabre si këto na kujtojnë ato që bënë pushtuesit shekullorë të tokave tona.
Marin Barleti, në Kryeveprën e tij Historia e Skëndërbeut, në Librin e VIII-të,
duke rrëfyer vdekjen e Muzak Topisë, burrit të Mamicës – të motrës së
Skëndërbeut, shkruante:
“Muzakës
i qe destinuar jo vetëm koka por çfarëdo shëmtimi dhe dhunimi, por edhe
gjymtyët, të cilat ia shqyen dhe ia flakën në të katër anët, si ndonjë hajduti
te urryer…I ripnin dhe mbanin vetem lëkurën, të cilën, për të ruajtur trajtën e
fytyrës, e mbushnin me kashtë”…
Zotëri
Dick Marty, vallë kaq shpejt e keni harruar skenën e llahtarshme përpara të
cilës edhe Penda e Uilliam Shekspirit do të dridhej, dhe perpara te ciles edhe
brusha e gjeniut te Gernikes, Pablo Pikasos, gjithashtu do te didhej si
purteka. Vallë kaq shpejt e keni harruar se si u vranë të dy djemte e avokatit
qe mbronte Drejtësinë - si Urdhër të Veprimit Hyjnor për Rendin Njerëzor,
Zotëri Bajram Kelmendit, dhe dy bijtë e tij, do me thënë Familja e ish -
Ministres së Drejtësisë, Zonjës Nekibe Kelmendi? Te atit i thanë t’i vriste të
bijtë, dhe të bijve u thanë ta vrisnin të atin. Nuk ju ka vajtur mendja kurrë
që si avokat dhe prokuror me përvojë të bënit një Raport për krime të tilla
monstruoze, apo shqiptarët janë me pak të dhimbshëm se sa të tjerët, dhe se
gjaku i tyre u bëka ujë?! Mbase përgjigja më e drejtë në këto pyetje është
pohimi i Zonjës së Nderuar Doris Pak, se ju i keni ngatërruar profesionet…
Racë e
stërkeqne, farë e manafikun
Skotë e
përzieme hithrash ariane!
Kenka
Shqipnija? O tempora! O Mores!
Na komb
bastardash, na t’huej n‘vend ton, na preja
E votrës
sonë, emen haruem, rrugaça?
Përjargë
a penda jote, Cordignano!
Me dangë
të zezë ti ja zhigate ftyrën
Vendit e
ne…
Njikshtu
n’kurriz t’shqiptarve grumbullove
gaca mbi
gaca. Cordignano, e bota
veshin ta
vuni e përmbi letra t’mëndafshta
orën
kundroj leçiste albanofobe.
Veprën e
misionarit lavdiplotë
raven e
kambve t’tija koha e amshimi
me bindje
e përkujton, por vepra jote,
ravizë e
zbehtë tradhtije, a gjurmë gamilli
qi vetun
e perlan shtërgata e breshni.
Zonja dhe
Zotërinj, kështu do ta sfidonte në vargje mençurie, poeti e patrioti Ndre
Zadeja, Fulvio Cordignanon, që si Karla dela Ponte e Dick Marti me kompani,
fyente kombin dhe atdheu tonë. Ndre Zadeja, ky burrë i urtë e ky poet atdhetar,
e përmbushte kështu misionin e vet historik: “Ty djelmëni, të përket me i qitë
poshtë fjalët e ati zemruemit qi tha: Rrezikzi kush len shqiptar, i pa dije
idear!!
Shkëlqesi,
Ansambleja e Mjekrrave të Thinjura të Politikës së Vjetër të Europës së Vjetër
e Mendjet e Saj Tepër të Çekuilibuara, mjerisht po shfaqet prapë nën maskat e
saj te çjerra si fantazmë e si metastazë kanceri që na i kujton për të satën
herë vendimet e padrejta te Kongresit te Berlinit me ne krye Kancelarin e
Hekurt Otto von Bismarkun (i cili thoshte se Shqiperia ishte nje shprehje
gjeografike dhe se ekzistencen e njerit prej kombeve me te vjetra te
Gadishullit te Ballkanit e vinte ne pikepeyetje), e të Konferencës Famëkqe te
Ambasadoreve ne Londër.
Zonja dhe
Zoterinj, Fushata e shfrenuar, e kordinuar për të denigruar dhe e sinkronizuar
për të qëlluar, për të hedhur gurin e për të fshehur dorën, e paramenduar dhe e
dirigjuar mirë nga qarqe te caktuara të Politikes së Vjetër të Mendësisë së
Tejkaluar e të Demoduar, të asaj që në analet politike quhet mjerisht jo rallë
si Europa e Vjeter, na ka prekur jashtëzakonisht thellë në krenarinë tonë të
ligjshme kombëtare të të qenunit shqiptarë dhe na ka indinjuar po aq thellë për
shkak të pavërtetave dhe shpifjeve, të cilat kanë pasur për mentor vetëm njerëz
si Vlladan Gjrogjeviqi e Jovan Cvijiqi, Ivo Andriqi e Dobrica Qosiqi.
Një
Fushatë e tillë e Orkestrës Simfonike të Shpifjeve (me Dirigjentët: Karla Dela
Ponte, Dick Marty e Shmidt) të qarqeve të caktuara të Mendësisë së Vjetër, të
Demoduar dhe Anakronike, e që njihet tani në terminologinë e marrëdhënieve
ndërkombëtare si Politika e Vjetër e Europës së Vjeter, nuk është zgjedhur
rastësisht.
Në të
vërtetë, një fushatë e tillë ka ekzistuar që më parë ndaj kombit shqiptar në
përgjithësi, e tani mjerisht po përsëritet dhe po shafqet në veçanti në format
dhe në metamorfozat e saj më të shëmtuara, si vet metastazat e kancerit.
Kjo
fushatë, sa tinzare aq edhe qyqare, sa e padrejtë aq edhe e rrezikshme, sa
mjerane po aq edhe trumpetonjëse, e drejtuar kundër kombit shqiptar, kundër
dinjitetit të tij, kundër lirisë dhe pavarësisë shqiptare, kundër kulturës dhe
traditës sonë liridashëse dhe demokratike si komb, e në mënyrë të veçantë si
një mynxyrrë kundër Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës, të cilën synon dhe mëton me
çdo kusht ta shpallë si heretike dhe si kriminale, te cilen synon me cdo kusht
ta demonizojë, ta satanizojë, ta linçojë, ta denigrojë, ta degradoj dhe ta
delegjitimoj luften e saj te drejtë dhe heroike, ka për qëllim të vetëm
rrezikimin e paqes edhe ashtu të brishtë në hapësirën e luftërave dhe
fushëbetejave të përgjakshme e të panumërta në hapësirën ballkanike, ka për
synim të vetëm prishjen e paqes dhe të stabilitetit, dhe përfundmisht ka për
objektiv çekuilibrimin e balancës politike të cilën bashkësia ndërkombëtare, e
edhe Qeverite e Popujve të cilët Ju i përfaqësoni, kanë arritur me aq mund,
përpjekje dhe investime të mëdha.
Zonja dhe
Zotërinj, jo rastësisht këto qarqe anakronike, zgjodhën ndofta momentin më të
gëzuar në historinë e shqiptarëve si komb, Liberalizmin e Vizave. Pa iu gëzuar
mirë festës, fill pas këtij evenimenti kaq të rendësishëm për ne si komb dhe
për atdheun tonë të shumëvuajtur, me qëllim që të na prishnin harenë dhe
kremten, gazin dhe gëzimn e kësaj feste të madhe, për të cilën breza dhe
gjenerata të tëra të shqiptarëve kishin pritur dhe ëndërruar me shekuj, një
gjuhë gjarpri derdhi helm e vrerë mbi krenarinë dhe dashurinë tonë të përmasave
sa reale po aq edhe mitike: Ushtrinë Çlirimtare të Kosovës.
Kur
Shqiperia po shijonte për herë të parë në historinë e saj si shtet, më në fund,
Dorën e Ngrohtë te Europës Mëmë, prej prehrit të së cilës, Politika e Ftohtë e
Ansambleve të Mjekrrave të Thinjura të Qarqeve Hipokrite të Padrejtësive
Historike të së Kaluarës, e kishte mbajtur aq larg, padrejtësisht larg, dhe kur
Kosova - Firmamenti i Përgjakur i Shqiptarëve ndër shekuj, populli i saj dhe
shteti i porsalindur e i pagëzuar nga bota përparimtare liridashëse me të
drejtë aq simboliksiht si Newborn, po shpallnin fituesin e zgjedhjeve, mjerisht
historia u përsërit kundër nesh.
Dick
Marty me një gur synoi të vriste dy zogj: Shtetin e Republikës së Shqipërisë
dhe Shtetin e Posaformuar të Republikës së Kosovës: Merrini, ua solla, ishte
një terren i vështirë dhe vazhdimsht binte shi. Kështu do të shprehej Gjenerali
i Ushtrisë së Vdekur në romanin e Ismail Kadaresë. Kështu bëri edhe ky Gjeneral
i Ri me një mision tepër të vështirë - si vet Guri i Sizifit, herë avokat dhe
herë prokuror ky që me veprimet e tij na kujton thënjen e moçme latine se
padrejtësinë e urrejnë edhe ata që e bëjnë, e që në qëllimin e vet dinak e
perfid na kujton gjithashtu thënjen e shquar të Denis Didëros, se kur e keqja
mbërrin kulmin, zëron të kthehet në të mirë, sepse po këtë politikë e ka pohuar
edhe vet Dobrica Qosiqi kur thoshte se gënjeshtra po të përsëritet njëqind
herë, ajo bëhet e vërtetë: “Ne gënjejmë…Ne gënjejmë, e kemi gënjyer veten, se
ngushëllojmë veten; ne gënjejmë se na vjen keq për veten, ne gënjejmë kur themi
se nuk kemi frikë, se jemi të guximshëm, sepse fshehim fatkeqësinë tonë dhe të
tjerëve. Ne gënjejmë kur themi se e bëjmë këtë nga dashuria dhe mirësia
njerëzore, ne gënjemë për hir të nderit, për hir të lirisë. Gënjeshtra është
lloji ynë i patriotizmit dhe rrëfimi i intelektualeve tonë të degjeneruar. Ne
gënjejmë me qëllim, me këmbëngulje dhe vazhdimisht. Të gënjyerit është një
aspekt i patriotizmit tonë dhe një prapambetje e intelegjencës sone të lindur”.
Duke iu referuar kësaj pjese të njohur të shkrimeve te Dobica Qosiqit, poeti
Agim Gjakova, duke shkruar për librin e studiuesit të njohur te historisë
Sherif Delvina “The Truth On Kosova” (E Vërtata për Kosovën), me të drejtë
shkruan se Delvina e ka nënvizuar pohimin e njohur të Qosiqit, ndaj “dhe këtë
shkrim e mbyll me fjalët e lordit Owen se ‘në Serbi norma të nderit nuk
ekzistojnë dhe njeriu rron në gjirin e kulturës së gënjeshtrave’ (Agim Gjakova,
“The Truth On Kosovo” (“E Vërteta për Kosovën”, Bota Sot, 11 prill 2005, faqe
23).
Zonja dhe
Zotërinj, në qoftë se është e vërtetë se historia është mesuesja e jetës, në
qoftë se është e vërtetë se Eva është nëna e njerëzimit, në qoftë se është e
vërtetë se liria ështe bija e fitores, në qoftë se është e vërtetë ajo që e ka
thenë Napoleon Bonaparta se në perehër të nënave lindin kombet, në qoftë se
është e vërtetë se shtypshkronja është nëna e të gjitha revolucioneve, në qoftë
se është e vërtetë se Europa është Nëna e Lirisë dhe e Arteve, ashtu siç e ka
cilësuar ate aq bukur poeti romantik gjerman e me origjinë hebreje Hajnrih
Hajne, atëherë s’ka se si të mos jetë e vërtetë se Ushtria Çlirimtare e Kosovës
është Bekimi më Hyjnor me te cilin Zoti i Madh e i Plotfuqishem ia ka dhënë
Misionit dhe Vizionit Njerëzor, e njekohesisht përmes Urdhërit të Tij dhe
Bekimit Të Tij Hyjnor na e ka dhënë Ate:
Për
Lirinë, Për Pavarësinë, për begatinë dhe lumturinë e një kombi të cilit ne e
kemi tepër për Nder dhe për Krenari të ligjshme që i takojmë.
Ushtria
Çlirimtare e Kosovës është Paja me të cilën Atdheun dhe Kombin tonë e ka
pajisur Zoti vet.
Prandaj
akuzat dhe shpifjet me paramendimet dhe prapavijat janë pa bazë reale. Të
lindur dhe të rritur në një traditë të fortë familjare e shoqërore, në një
rreth intelektual tepër të gjërë e premtues sa dhe rrezatues, shqiptarët kanë
respektuar gjithmonë normat që parcaktuan të parët tanë që në Kanunin e Lekë
Dugagjinit, se as robi e as kufoma e të vrarit nuk guxojnë të preken, e lëre më
të shëmtohen.
Këto
fakte të dokumentuara historike flasin vetvetiu sa herë që dalin kësi kauboje
si Dik Marti, mendje tejet të çekilibruara që herë akuzojnë e herë shpifin në
raportet e tyre me imagjinatë të trilluar (siç e tha me të drejtë ish Ministrja
e Punëve të Jashtme të Kosovës, Z. Vlora Çitaku në Këshillin e Sigurimit të
Kombeve të Bashkuara), që merren me profka dhe jo me prova, që merren me llafe
dhe jo me fakte, që herë qeshin e herë qajnë, që herë na shajnë e herë na
kërkojnë falje; që herë na vrasin e herë na përqafin, apo edhe të tjerë të
cilët mund të shfaqen e përshfaqen nesër apo pasnesër, prej të cilëve nuk është
çudi që një ditë do të dëgjojmë të thonë se edhe arkitekti gjenial Karl Gega i
ka projektuar kryeveprat e veta gjeniale arkitektonike në Europë (ura, tunele
-si ai i Semeringut, e hekurudha me të cilat lidhi më shpejt Alpet dhe
Europën), me qëllim që shqiptarët, përkatësisht Guerilët e UÇK-ës të kalojnë
andej për të transplatuar veshkët; se edhe Marko Boçari, edhe Bubulina
Laskalina e edhe poeti romantik anglez Xhorxh Gordon Bajroni, i cili i ka
kënduar Zvicrës me po aq admirim sa edhe Shqipërisë dhe Greqisë, kanë luftuar
dhe sakrifukuar - jo për Lirinë e Greqisë, por për ku ta dish se çka do të
shpifin, se edhe Gjergj Kastrioti, se shqiptarët që luftuan përkrah
Garibaldit…madje edhe Nëna Terezë apo qoftë edhe Aleksander Moisiu, Asim Vokshi,
Xhemal Kada e Petro Marko duhet hetuar se mos kanë shkuar për të marrë mëlçi,
veshka a zemra e jo për të lënë kockat për Republikën edhe Lirinë e Spanjës, e
rrjedhimisht edhe për Lirinë e Europës së Bashkuar e Demokratike.
Ushtria
Çlirimtare e Kosovës eëhtë Nderi dhe Krenaria e Kombit.
Ushtria
Çlirimtare e Kosovës është Rrufepritësi i Lirisë dhe i Pavarësisë së Kosovës.
Ushtria
Çlirimtare e Kosovës është Gjaku i Derdhur Lum, i Bijve dhe Bijave më të Mirë
të këtij Kombi.
Ushtria
Çlirimtare e Kosovës as nuk ka qenë dhe as nuk është Ushtri grupesh e klanesh.
Ushtria
Çlirimtare e Kosovës është Ushtri e dalë nga gjiri i popullit dhe me rrënjët në
popull.
Ushtria
Çlirimtare e Kosovës është vetë ajo që e ka shkruar Elena Gjika:
Liria,
thonë Fatosat e Sulit në përsëritjen e një kënge që e kanë fort për zemër, ka
qenë kurdoherë e bija e ngadhënjimit.
Ushtria
Çlirimtare e Kosovës është themeluar, është formuar, është konsoliduar, është
masovizuar, është drejtuar dhe është profilizuar në pozicionn e saj më të
drejtë kombëtar e historik, nga intelektualë, studentë, profesorë, ushtarë,
oficerë dhe ushtarakë të dalë nga masat e gjëra të popullit e me pjesemarrje
masive në baza vullnetare dhe kurrsesi në baza mercenare; ajo është formuar dhe
është konsoliduar nga bijtë dhe bijat e saj më të mirë dhe më të devotshëm, me
një traditë të formuar familjare, kombëtare e liridashëse përparimtare, të
cilët kanë punuar, kanë vepruar dhe kanë luftuar duke u mbështetur fort në
bazat e parimeve dhe principeve themelore të filozofise politike e ushtarake
kombëtare shqiptare si dhe të asaj euro-perëndimore.
Ushtria
Çlirimtare e Kosovës për platformë të saj politike, praktike dhe ideologjike,
nuk e ka pasur krimin te cilin mëtojnë me çdo kusht t’ia veshin, por çlirimin
dhe përparimin e vendit dhe të popullit. Ajo, siç e ka thënë me të drejtë
Gjenerali Kudusi Lame (ky Strateg i Doktrinës Ushtarake), ka pasur dy detyra,
dy role, dy merita historike: Shpëtimin e kombit dhe çlirimin e atdheut.
Ushtria
Çlirimtare e Kosvës e ka Meritën e Pamohueshme Heroike dhe Historike, sepse i
ka dhënë fund njëherë e përgjthmonë Padrejtësisë së Shëmtuar e cila me dhunë
dhe me gjak e mbante nën thundër e nën lak, me topa dhe me tanke, mes kudhrës
dhe çekanit, mes Scillës dhe Haridbës, mes gjëmës dhe gjakut, truallin dhe
popullin e Kosovës.
Ushtria
Çlirimtare e Kosovës e ka Meritën e Pakontestueshme Heroike dhe Historike,
sepse e ka shkëputur njëherë e përgjithmonë nga zinxhirët e skllavërisë e të
barbarise shoveniste serbe të Hiltlerit të Ballkanit - Sllobodan Millosheviqit,
gjymtyrët e torturuara mizorisht të popullit e të truallit të Kosovës Martire.
Ushtria
Çlirimtare e Kosovës, e ka Meritën e Patjetersueshme Heroike dhe Historike,
sepse i ka dhënë fund, njëherë e përgjithmonë, siç e ka thënë Kryemisnistri
Sali Berisha, kolonisë së fundit në Europën e fundshekullit të XIX dhe të
fillimshekullit të XXI.
Ushtria
Çlirimtare e Kosovës, e ka Meritën e saj Kombëtare sepse mbi The melet e Gjakut
te Heronjve dhe Dëshmorëve të Kombit, ka mundësuar që të ngriten Themelet e
Shtetit te Kosovës, të Republikës së Kosovës, Shtet i Pavaur, Sovran dhe
Demokratik, ku respektohenn parimisht, si të drejtat e shumicës ashtu edhe të
pakicave.
Ushtria
Çlirimtare e Kosovës e Meriton Mirënjohjen më Të Lartë dhe Më Të Thelleë si
Kombeëare ashtu edhe Ndërkombëtare, sepse Kosovën pas Njëqind Vjet të sundimit
të egër, gjakpirës e tiranik okupues serb, ia ka kthyer Europës Mëmë, do me
thenë ia ka kthyer dinjitetin e nëpërkëmbur popullit te vet dhe e ka kthyer
Kosoveë në gjirin e Europës, aty ku e ka vendin e vet të merituar, ashtu siç
kanë gjakuar breza dhe gjenerata të tëra të shqiptarëve atdhetarë.
Ushtria
Çlirimtare e Kosovës, e ka Meritën e Pamohueshme, Të Pakontestueshme e të
Patjetërsueshme, Heroike dhe Historike, sepse de jure dhe de faco, ia ka kthyer
Mona Lizën Muzeut të Luvrit, do me thënë se Kosovën e vjedhur, të grabitur e të
plaçkitur, të robëruar e të masakruar
padrejtësisht me shekuj e të sakatuar mizorish dhe egërsisht, ia ka kthyer
Europës Mëmë, Nënës së Lirisë dhe Ateve, Gjirit të Saj dhe Prehrit te Saj, ku
ajo e ka vendin të cilin e don dhe e meriton.
Ushtria
Çlirimtare e Kosovës, është vet Bekimi dhe Urimi që ka bërë Poeti Atdhetar,
Pjeter Budi:
QOFTË PËR TË MIRËN E DHEUT TË
ARBRIT.
Ushtria
Çlirimtare e Kosovës, po të na lejohej të merrnim lirinë e të parafrazonim
Pjetër Bogdanin dhe Librin e Tij “Çeta e Profetëve”, është vargu vargan - i
larë me gjak:
Veshur me
Diell e mbathur me Hënë.
Ushtria
Çlirimtare e Kosovës, është Ajo që e pat thenë Poeti Lirik e po aq Atdhetar,
Lasgush Poradeci :
Pelerinata
e Gjakut.
Ushtria
Çlirimtare e Kosovës, thenë me gjuhën e Eposit të Kreshnikëve, është Ajo që nuk
lejoi, siç do të thoshte këtu e 70 vjet me parë, Dom Ndre Zadeja: “Me na
trajtue si teprica të përgjakuna të këtij trungu të vjetër”.
Ushtria
Çlirimtare e Kosovës e ka deëhmuar, e dëshmon dhe do ta dëshmojë kurdoherë,
qartë dhe zjarrtë, se shqiptarët nuk do të pranojnë më kurrë të trajtohen, as
si turma të përgjakura e as si diamante të pagdhendur, ajo e ka dëshmuar, e
dëshmon, dhe do ta deshmojë kurdoherë, se:
DASHURIA NDAJ ATDHEUT ËSHTË
USHTRIA MË E FORTË E NJË KOMBI.
Ushtria
Çlirimtare e Kosovës, është Ajo që na kanë mësuar këngët dhe legjendat tona
popullore, apo siç do te thoshte Fishta: Lacromatoriumet (Lotoret) tona:
Sa dhemb
gjaku nuk dhemb deti/na kanë mësuar nënat tek djepi (siç do të këndonte
këngëtarja shqiptare Liri Rasha).
Ushtria
Çlirimtare e Kosvës është Kthesa e Madhe (siç e ka quajtur me të drejtë në
librin e tij, ish Zëdhënësi i Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës Z. Jakup Krasniqi),
e Motit të Madh (siç do të shpreheshin Arbëreshët për Gjergj Kastriotin dhe
luftën e fitoret e tij).
Ushria
Çlirimtare e Kosovës është Ushtria Çlirimtare e Europës e cila po mbahej ne ate
cep e Ilirisë së Moçme, (siç e ka thenë autori i shquar i Poemthit Kosovar si
dhe te Poemës për Shen Naumin, Mitrush Kuteli), akoma e robëruar dhe e
kolonizuar nga regjimi brutal i dhunës dhe i gjakut që po bënin serbët për të
satën herë, mbi kombin tonë dhe mbi tokat tona.
Ushtria
Çlirimtare e Kosovës ka bërë Luftë të Drejtë per Liri dhe Pavarësi Kombëtare,
nën Flamurin e Gjergj Kastriotit, nën palët e të cilit janë zhvilluar te gjitha
betejat hisorike dhe heroike për çlirimin kombëtar dhe shqoqëror, nën palët e
të cilit janë shpalosur virtytet më sublime dhe tiparet më dalluese të kombit
shqiptar, trimëria dhe heroizmi, besa dhe krenaria, dhe më në fund nën palët e
të cilit jo rrallë, siç e ka thënë Faik Konica, janë shkruar me gjakun tonë
fletët e historisë së Europës, në mbrojtje të lirisë së cilës shqiptarët jo vetëm
njëherë, kanë vënë për mburojë gjoksin dhe jetën e tyre.
Ushtra
Çlirimtare e Kosovës, formacionet e saj ushtarake dhe liridashëse, siç do të
shprehej për qëndresën historike të shqiptarëve të Kosovës, poeti patriot Ndre
Zadeja: “pa marrë parasysh rreziqet e jetës, i dualën zot me gjoks e me gjak
Kosovës së shkretë”, sepse do të theksonte ai: “Ideali përfiton lirinë e liria
përfiton jetën”, sepse do të nënvizonte Ndre Zadeja: “Në këtë shkurticë
kohe/Njeriun kur e drejton e randë detyra/Jeta s’kushton sa deka”.
Ushtria
Çlirimtare e Kosoves i dha fund regjimit gjakatar serb që e kishte shëndrruar
Kosovën në një burg hekurash, vuajtjesh dhe torturash, i cili duhej shpërthyer
me çdo kusht, e që do të behej vetëm me grykë të armëve, jehona e te cilave çau
si rrufe shtigjeve të lirisë, duke i dhënë fund Jugosllavisë
Karagjorgjeviqo-Titisto-Millosheviqiste, kësaj Bastilje te fundit që po mbillte
vdekje prej zemrës se saj te quajtur Beograd, një emër për të cilin s’kemi se
si të mos e kujtojmë thënjen e njohur të Fransua Mari Arue Volterit - bir i
shekullit të dritës, se një emër si ky ikë nga epiteti i vet…
Ushtria
Çirimtare e Kosovës, gjithësesesi e ka respektuar edhe ndjenjën e nderit por
edhe ndjenjën e respektit të ligjit, pikërisht sipas asaj qe Hugo Gratius
shkroi në ‘Belli ac Pacis‘, në vitin 1625, faqe 716: “A sense of honor may be
said to forbid what the law permits”, që përkthyer shqip do të thotë: Ndjena e
Nderit nuk e lejon ate qe ndoshta ligji do ta lejon.
Lidershipi
ushtarak dhe politik i Ushtrrise Çlirimtare të Kosovës, prirë nga intelegjenca
dhe elita kombëtare shqiptare, për synim te saj historik ka pasur parimin e
njohur të qytetërimit dhe të politikes perëndimore: I govern, so I serve; do me
thenë unë qeveris, unë sherbej, pra të zhvillosh dhe të përfaqësosh çështjet
shtetërore është art = arti i zhvillimit të çështjeve shtetërore.
Në të
vërtetë të gjitha betejat historike për çlirimin kombëtar e shoqëror, që nga
koha e Gjergj Kastriotit-Skëndërbeut e deri me sot, janë zhvilluar nën Flamurin
e Lirisë, lufte kjo të cilën Pal Ëngjelli “prelat fetar, intelektuali dhe
diplomati i shtetit shqiptar të Skëndërbeut, kryepeshkev i Durrësit” (Dr. Musa
Ahmeti: Pal Ëngjëlli, personalitet i madh i kohës së Skëndërbeut, Ekskluzive,
nr.38, qershor 2003, faqe 85) në një letër të vitit 1463, i shkruante
Skëndërbeut:
“O princ
i pamposhtur, do thërriste Platoni, e bukur dhe e begatë është republika,
mbretëria dhe perandoria, kur ajo udhëhiqet nga njerëz shumë të mirë dhe shumë
të ditur. Kështu, në fakt, në këtë kohë ne shikojmë (admirojmë) dritën e qartë
që i ka ardhur Shqipërisë sonë, e cila udhëhiqet nga ti, nga një princ shumë i
ditur, perandor i përsosur, kont i pamposhtur. Për këtë shkak, jo pa arsye, të
gjithë fqinjët, princërit dhe mbretërit e afërt të drejtohen ty, si kommandant
të vetëm energjik, të dërguar nga qielli për të mbrojtur perandoritë dhe
mbretëritë e tyre nga çmenduria dhe nga egërsia otomane e barabre, të cilët
presin të udhëhiqen nga ushtria jote…Tunde forcën dhe ndjenjën shpirtërore, fto
të gjithë komandantët dhe ushtarakët tu, mblidh kryepleqtë e fiseve dhe
popullin, fto fqinjët, mbretërit dhe sunduesit që i ke aleatë…Për këtë,
Skëndërbe, vertet të them: Skenderbe, ti, po ti, nderi i të gjithë princërve,
mbretërve dhe sunduesve, me çetat tua, fillo luftën me tiranin barbar, sulmo
tokat e tij dhe futi frikën e tmerrin deri në kockë” (Dr. Musa Ahmeti, po aty,
faqe 86-87).
Të tillë
e kanë mbajtur Gjergj Kastriotin-Skëndërbeun, shqiptarët atdhetarë ndër breza
si Krye-Komandant të Perjetshëm të Forcave të Armatosura Shqiptare, kurse
armiqtë me të cilët do të ndesheshin shqiptarët gjatë gjithë historisë së tyre
shumëshekullore, janë po si ata të cilët në pendën e mprehtë të kryediplomatit
të shquar të Gjergj Kastriotit-Skëndërbeut, Pal Ëngjëllit, janë portretizuar
kështu:
“Megjithatë,
të kalojmë te karakteri i tij. Mehmeti ka fuqi të shumta fizike dhe
shpirteëore; por edhe vese të këqija dhe të degjeneruara; armik i gjinisë
njerëzore; gjakpirës, koka e krimit, kampion i të gjitha dredhive, nxitës i
vdekjes, baba i të gjitha poshtërsive, vrasës ordiner. Kishte lindur te njerëz
që kishin një traditë të tillë, duke ruajtur shfrenimin dhe egërsinë barbare;
gjithashtu në çdo moshë ishte i bastardhuar. Në rininë e tij, luftërat,
vrasjet, rrëmbimet dhe plaçkitjet, i kishte shumë qejf. Shpirt të paturpshëm,
tinëzar, mashtrues, dëshirues i të huajës, i pakontrolluar në epshe, kërkues
dhe i pangopur, insistues për plotësim dëshirash, i pabesë.
Në të,
pra kishte më shumë sesa mund të thuhet me fjalë, i ishte rritur dëshira për
paranë dhe pastaj edhe për pushtet. Ky është ai Mehmeti i II-të i cili nga
verbëria për pushtet ka therrrur të vëllanë; me dredhi vrau sunduesit e Rashës
dhe mbretin e Bosnjes, ndërsa të afërmit e tyre i bëri robër dhe skllevër, duke
ua nxjerrë sytë ose duke ua gjymtuar ndonjë pjesë tjetër të trupit. Çfarë të të
them për të tjerët në të cilët ka provuar të gjitha mynxyrat e torturave?
Kështu që karakteristikat dhe vetitë e tij jonjerëzore, kurrë nuk mund t’i
ndryshojë.
Në besim
ndaj Zotit është i pamoralshëm, ndaj njerëzve-armiqësor; çdoherë shkon drejt
shkatërrimit. Miqësitë dhe armiqësitë nuk i bën sipas rastit, po sipas fitimit.
Për asgjë nuk ka masë, nuk vepron me arsye, ndaj miqve sillet me neveri dhe
ashpërsi, hapur dhe në emër të tij plaçkitë dhe dhunon vendet e shenjta,
rrëmben çdo gjë, grabitë çdo gjë, pa asnjë arsye ngatrron ndershmërinë,
pastërtinë dhe shenjtërinë njerëzore. Pothuajse të gjithë kundërshtarët i ka
vënë nën zgjedhë, dhe i ka vrarë dhe kthyer në skllevër të tjerët” (Dr. Musa
Ahmeti, po aty).
Zonja dhe
Zotërinj, ne i bëjmë thirrje Arsyes Suaj (sepse forca e bindjes nuk ka tjetër
tempull përveç fjalës, shkrunate Eskili, sepse poeti antik Virgjili e ka thënë
aq bukur: Pagere pavros, debellare superb as – Të mbrosh të vegjlit e të
mposhtësh kryelartët; sespe fuqia e një fjale, e një rime ka fuqinë e një
peranorie, shkruante Bajroni, sepse Miltoni thoshte me të drejtë: Të bësh krim
mbi dike duke derdhur gjak ke bërë krim, të bëshh krim ndaj arsyes, do të thotë
të bësh krim të dyfishtë) si pëfaqësues më të nderuar e më të lartë të Europës
prej ku Rene Dekarti gjithashtu i thirri Arsyes (siç do të thoshte poeti
gjenial Omar Khajami: Duke shenjtëruar ndërgjegjen time) e prej ku filozofi
eminent Viktor Imanuel Kanti definoi Paqen Universale, do me thënë Paqen
Botërore; duke shtruar pyetjen:
A do të
fitojë Europa e Dick Martit, e Karla de La Pontes, e Shmidit, apo Europa e
Vilhelm Telit, Europa e Oliver Kromuellit, Europa e Gjergj Kastriotit, Europa e
Janosh Huniadit, Europa e Xhuzepe Garibalit, Europa e Uinston Çërçillit, Europa
e Sharl De Golit, Europa e Volfgang Amadeus Mocartit dhe Luvig van Bethovenit
apo Europa e Salierit; Europa e Eskilit, Europa e Dante Aligerit, Europa e
Uilliam Shekspirit, Europa e Filozofisë së Viktor Emanuel Kantit për Paqe
Universale (si vet Doktrina e Gëtes për Letërsinë Botërore/Universale), Europa
e Osman Kazazit (i cili bëri 40 vjet burg nën diktaturën komuniste të Perdes së
Hekurt, për shkak të besimit në parimet dhe në idealet e botës demokratike
euro-perëndimore), Europa e Nënë Terezes, Europa e Aleksandër Moisut, Europa e
Ismail Kadaresë, Europa e Adem Demacit, Europa e Vehbi Ibrahimit, Europa e
Enver Hadrit, Europa e Jusf Gervallës, Bardhosh Gervallës e Kadri Zekës – që
ranë nga plumbat e shërbimit sekret jugosllav në truallin e Europës vetëm e
vetëm sepse nga zemra e Europës luftonin për çlirimin e kolonisë së fundit që
kishte mbetur në trupin e Europës; Europa e Vaclev Havelit, Europa e Adem
Jasharit e Ukshin Hotit, Europa e Parimeve të Proklamuara të Vëllazërisë, të
Lirisë e të Barazisë, Europa e Françesko
Petrarkës, Europa e France Preshernit, Europa e Shandor Pëtefit, Europa e Denis
Didëros dhe Europa e Monteskejeut, Europa e Isak Njutnit dhe Europa e Aleksander
Flemingut, Europa e Marie dhe Pjer Kyrit, Europa e Alfred Nobelit, Europa e
George Vilhelm Firiderih Hegelit, Europa e Fransua Mari Arue Volterit dhe
Europa e Zhan Zhak Rusoit, Europa e Hajnrih Hajnes, Europa e Johan Volfgang
Gëtes dhe Europa e Friderih Shilerit, Europa e Xhorxh Gordon Bajronit, Europa e
Onore de Balzakut dhe Europa e Viktor Ygos, Europa e Emil Zolës dhe Europa e
Zhan Baptist Pokëlen Lily Molierit, Europa e Leonardo Da Vinçit, Europa e
Mikleanxhelo di Lodvigo di Buanaroto Simonit, Europa e Rembrantit, Europa e Van
Gogu, Europa e Pablo Pikasos, Europa e Miguel de Servantes Savaderës dhe Europa
e Federiko Garsia Lorkës, Europa e Gjenive të Njerëzimit dhe e Korifejve të
tij, Europa e Bashkuar dhe Europa e Re apo Europa e Vjetër dhe Europa e Ndarë,
Europa e Alfred Nobelit apo Europa e Ansamblesë së Mjekrrave të Thinjura të
Politikës së Vjetër të Europës së Vjetër, Europa e Shkëlqesisë së Saj
Mbretëreshës Elizabeta e II, Europa e
Shenjtërisë së Tij Papa Gjon Pali II, Europa e Qeverisë së Shkelqesisë së Tij
Alberti i II, Europa e Shkëlqesisë së Tij Huan Karlosi, Europa e Zonjës së
Nderuar Angela Merkel, Europa e Doktrinës së Ndërhyrjes Humanitare të Toni
Blerit, Europa e Zhan Dark dhe Europa e Marie Kyrit, Europa e Shkelqesise se
Saj Micheline Anne-Marie Calmy Rey, Europa e Zotëri Bart Staes (një belg që ka
dhënë një kontribut të veçantë në Parlamentin Europian për çështjen shqiptare),
Europa e Zonjës së Ndjerë Anna Lindt të Suedisë, Europa e Zonjave Fisnike dhe
Bujare Doris Pak dhe Tanja Fajon, Europa e Aleksander Dymas, Europa e Gustav
Flobertit, Europa e Sigmund Frojdit, Europa e Herman Hesses dhe Europa e Stefan
Cvajgut, Europa e Bashkuar me Kosovën si tërësi territoriale e si shtet
integral në Aleancën Euro-Atlantike, apo Europa e Ndarë, e Copëtuar, e
Sakatuar dhe e Fusnotizuar, e Torturuar dhe e Injoruar në të Drejtën e
Saj Demokratike dhe Historike, e Përçarë me Urën e Ibrit të këputur ne dysh;
Europa e Galileo Galileut, Europa e Xhordano Brunos, Europa e Jan Husit, Europa
e Alfred Drajfusit, Europa e Promethenjve që Zjarrin e Lirisë e çon tutje apo
Europa e Ernest Erverhardit?!
Zonja dhe
Zotërinj, Shkëlqesi, marrim lirinë e shprehjes dhe Shprehim kënaqësinë e
veçantë që të kërkojmë të shtrojmë pyetjen, për të cilën jemi të prirur të
besojmë se shpreh edhe shqetësimin dhe preokupimin e të gjithë atyre që paqen e
duan jo vetëm në fjalë por edhe në vepra:
Cili
vizion dhe cili mision do të fitojë?
Le të na
lejohet pra të citojmë Herman Hessen, një poet nobelist e një shiprt i ndieshëm
po aq sa dhe kryengritës, i cili gjatë Luftes së Parë Botërore, për shkak te
ideve pacisifiste qe shrënguar ta linte Gjermaninë dhe të shkonte në Zvicër, ku
iu dha shtetësia zvicerane me 1923. Një ditë para se të vdiste, ai shkroi
poezinë e tij të fundit, me titull: ‘Klithja e një dege të thyer’ ku në mes të
tjerash shkruante:
E tharë
kumbon dhe këmbëngulëse është kënga e saj,/kryeneçe rikumbuese dhe në fshehtësi
ankthi/do të vazhdojë për gjthë verën/për gjithë dimrin gjithashtu.
Do me
thënë:
Këmbëngulëse
është kënga e saj. Pra, Kënga e Lirisë, Kënga e Europës dhe Kënga e Kosovës së
bashkuar.
Eppur si
muove, me fjalë të tjera. Po, Zonja dhe Zotërinj, Eppur si Muove.
E
megjithatë, ne prapë e shtrojmë pyetjen: Cili vizion dhe cili mision do të
fitojë?
Ai që e
tha Gëte se njëlloj si Lindja ashtu edhe Perëndimi të Zotit janë, apo ajo që
tha Kiplingu, se Lindja është Lindje dhe Perëndimi është Perëndim, pra bashikmi
apo ndarja, e kaluara apo e ardhmja, lufta apo paqja?
Europa me
Turqinë si urë lidhëse mes Lindjes dhe Perëndimit, në Vizionin e Qeverisë së
Shkëlqesisë së Saj, Mbretëreshës Elizabeta e II?
Vallë
cilën tablo dhe cilat pamje do të preferojë Europa, ate të Mona Lizës apo
Gernikën?
Vallë, ku
do të ishte sot Europa dhe ku njerëzimi sikur të mos bëheshin dy luftërat
botërore, që nisën në territorin e saj?!
Vallë çka
mendon Marti dhe të gjithë ata që me Raporte që s’janë gjë tjetër veç se Aborte
të politikave anakronike të qarqeve të vjetra te Europës së Vjeter, se vërtetë
KFOR-i e EULEX-i i ka ndaluar dhe i ndalon shqiptarët për të bërë masakra?
Jo Zonja dhe
Zotërinj. Adem Demaçi beri 28 vjet në burgjet më të tmerrshme të Jugosllavisë,
po kurrë kush nuk e dëgjoi të thërriste për hakmarrje.
Shqiptaret
nuk i lejon as tradita, as edukata familare e as ajo kombëtare, as dija dhe
madje as kulura perëndimore të bëjnë vepra të tilla, për të cilat mentorët e
Politikës së Vjetër të Europës së Vjeter, i akuzojnë pa pra.
Shqiptari
nuk e bën një gjë të tillë, e tha shumë qartë në Prishtinë, ish Presidenti i
Shqperisë, Z. Alfred Moisu.
Pa
egoizëm e pa fanatizëm, siç i ka thenë Ndre Zadeja Fulvio Cordignanos, kur ky
po fyente randë kombin dhe atdheun tonë, duke lëshuar piskamën: Dëshmitare ty
të thërras o e tepruemja/ duresë shqiptare, ti qi vuen pa za/ e bren pa ndi, e
kjan pa ankim,/ e therr pa vra..
Ata nuk i
ndalon as Frika dhe as Ndëshkimi. Ata i Ndalon Ndërgjegja dhe Paqësimi, sepse e
gjithë Rilindja Kombëtare Shqiptare fillon dhe mbaron, mëson, këshillon dhe
frymëzon nën thirrjen e qartësisë lapidare që bëri poeti, publicisti, diplomati
dhe burrështeti i shquar, Poeti i Pushkëve të Bardha, Shkodrani i Mençur e
Shqiptari i Madh, Pashko Vasa, se: Urdhërat e Ndërgjegjës Kombëtare duhet të na
vijnë për Krerë dhe të na bindin për Ushtarë.
Solomon…
Apo edhe
siç do të thonin Bajroni dhe Diogjeni: Unë jam qyetar i botës, ki kurajon, mos
ke frikë, eja me mua.
Shkoni,
thoshte Xhek Keid, digjni arkivat mbretërore, dhe goja ime ka për të qenë
Parlament i Anglisë, shkruante Ipolit Ten.
Merrrni,
ua solla, ishte një terren tepër i vështirë dhe vazhdmisht binte shi, do
shprehej Generali i Ushrisë së Vdekur.
Ju
Lutemi, le të shkojnë dhe le t’i hapin varrezat masive; le të numërohen dhe
identifikohen trupat e masakruar, le të hapen arkivat serbo-jugosllave, arkivat
e monarkive ballkanike e të shteteve të tyre shoveniste, madje jo vetëm ato,
dhe krimet që historikisht janë bërë kundër shqiptarëve, kanë për të qenë vet
Apologjia Jonë më e mirë dhe më e drejtë në Parlamentin e Zvicrës dhe në
Parlamentin e Europës.
Prandaj
Zonja dhe Zotërinj, më shumë Drejtësi për shqiptarët, më shumë korrekteëi Zonja
dhe Zotërinj, sepse politika nuk është më e lehtë se fizika, siç ka thenë me të
drejtë gjeniu i shkencës Albert Ajnshtajni, por edhe për vet faktin që e ka
dëshmuar historia vet, se kurrë me nuk do të ketë paqe në kurriz te
shqiptarëve, këtij populli që i ka kënduar me pasion Bajroni, Ronsari (Fanar i
Rinisë e Kënga e të Urtëve (për Skëndërbeun), Viktor Ygo etj.; jo vetëm pse në
hapësirat euro-atlantike kemi një realitet të ri, një njëmendësi të re, jo
vetem pse rrethanat gjeo-politike nuk janë më aq te disfavorshme siç kanë qenë
më përpara për shqiptarët, por pse do të na mallkojnë brezat qe vijnë.
Më shumë
Dritë. Më shumë Drejtësi. Më shumë Paqe.
Rrëfe, o
Mal i Sopotit/dhe ti, Tomor i Zotit, siç do të përkujtonte vargjet e Naim
Frashërit, poeti qe ka hyjnizuar Zvicrën ashtu si vet Shqipërinë-Agim Shehu, e
i cili gjithashtu në shkrimin për Naim Frashërin e ka ritheksuar thënjen e
Lamartinit se: “Dheu ish vet perëndi e stërgjyshërve të shqiptarëve, siç qe dhe
Dielli dhe Deti, ndaj besoheshin dhe adhuroheshin prej tyre”
Ashtu siç
do të shprehej Papa Gjon Pali i II: Falë dashurisë se jashtëzakonshme të kësaj
shenjoreje të gjallë në mesin tonë, menjëherë pas popullit tim polak, thellë në
zemër e kam popullin shqiptar, që është një popll i madh, sepse nuk mund të
jetë i vogël një komb që botës i ka dhuruar shenjtëreshën e madhe – Nënën
Terezë.
Ashtu siç
do të shprehej ish Presidenti i Nderuar, Bill Klinton: Nënë, ndihem shumë
krenar, dhe i çliruar në shpirt, që Zoti na ndihmoi dhe ta çova në vend amanetin.
Tashë populli yt në Kosove është i lirë dhe po ndërton demokracinë (Bill
Klinton duke u lutur mbi varrin e Nënës Terezë në Kalkutë).
Apo ashtu
siç ka thënë një prej ikonave më të shquara të njerëzimt, Abraham Linkoln: “Ata
që ua mohojnë lirinë të tjerëve, nuk e meritojnë ate për vete, sepse edhe
drejtësia e Zotit do t’ua heqë atyre lirinë. Gjerësa unë nuk dua të jem skllav,
nuk dua te jem as pronar skllevërish…Duke mos ia dashur të keqen askujt, duke
ua dashur të mirën të gjithëve, me përkushtimin aq shumë ndaj së drejtës, sa
Zoti na krijon mundësi ta shikojmë të drejtën. Atëherë, le të përpiqemi që ta
mbarojmë punën që kemi ndërmarrë: t’ia shërojme plagët kombit, të kujdesemi për
ata që ia kanë kushtuar jetën luftës, për të vejat e tyre dhe për jetimët e
tyre, të bëjmë gjithëçka për të arritur një paqe të drejtë dhe afatgjatë brenda
nesh dhe me të gjitha vendet e tjera”.
Pra, edhe
një herë, Zonja dhe Zoterinj:
Mbrojtje/Apologji
për Ushtrinë Çlirimtare të Kosovës, për të drejtën tonë demokratike, legjitime,
krejtësisht të natyrshme dhe pse jo edhe të perëndishme, Apologji për kombin
shqiptar, Apologji për të vrarët dhe të zhdukurit në Masakrat e kryera nga
klikat shoveniste ballkanike të Aleksandër Karagjorgjeviqit, të Nikolla
Pashiqit, të Mareshalit Josip Broz Tito (sidomos në Drenicë - ne Arbninë e
Vogël), të Gjeneral Jankoviqit, te Apisit e te Dorës se Zezë Serbe, të Drazha
Mihajlloviqit, të Aleksandër Rankoviqit e të Sllobodan Millosheviqit, të Sava
Batares e të Miliq Kërstes, Apologji per krimet e kryera nga Napoleon Zerva e
bandat andarte greke të frymëzuara edhe nga Venezillosi për ëndrrën e çmendur
të Vorio-Epirit, Apologji për bashkatdhetarët tanë – mish nga mishi ynë e gjak
nga gjaku ynë – rënë në gjenocidin dhe etnocidin kundër shqiptarëve, Apologji
për Albanokaustin, Apologji për të Masakruarit në: Masakrën e Tivarit e Lugut
të Baranit, per Masakren e Isnqit kur me 1921 u prenë dhe u masakruan nga
serbet 38 vete; të Becit, të Mejës, të Reçakut, të Preakzit, të Qyshkut, të
Rahovecit, të Krushës së Madhe, të Belegut, të Burgut të Dubravës, Apologji për
të Masakruarit në Masakrën e Peshkopisë, Apologji për Shpirtrat e Bardhë të
Shqiptarëve të Zhdukur e të hedhur nëpër puse e shpella, Apologji për
shqiptarët/europianët e djegur nëpër furrënalta e të ngrirë në frigoriferë,
Apologji për Personat-Shqiptarët e Pagjetur e të Zhdukur, Apologji për të
Masakruarit, të Torturuarit, të Karbonizuarit, Apologji për gjakun e brerë nga
mijtë, Apologji për të masakruarit në kazamatet jugosllave, Apologji për
Arkivolet e Djemve qe u ktheheshin nënave të vdekur nga shërbimi ushtrak
jugosllav, Apologji për të Helmuarit e të Paralizuarit nga Helmi í Serbisë së
Sllobodan Millosheviqit, Apologji për të torturuarit në Goli Otokun famëkeq, në
Qelikullat e Nishit, në CZ-n famëkeqe të Beogradit e në Kullën e Sheremetit,
Apologji për të Vrarët, të Masakruarit e të Torturuarit e hedhur nëpër Varrezat
Masive - me të cilat janë mbushur tokat shqiptare, Apologji për klavikulat e
vjedhura, Apologji për faktet e fshehura e për artefaktet e vjedhura nga toka
jonë, Apologji për arat e mbjellura me mina, Apologji për Plisat e Përgjakur,
Apologji për të zhvendosurit nga vatrat stërgjyshore dhe nga trojet shekullore,
Apologji për Urën e Ibrit të këputur në dysh, Apologji për Kosovën si tërësi
territoriale – pra Apologji për Europën e Bashkuar, Apologji për Paqen edhe
ashtu të Përgjakshme dhe Apologji, Zë-Thirrje dhe Zemër-Thirrje për Një Paqe të
Përhershme në Hapësirën e Përgjakur Ballkanike, Apologji për nënat me lotë në
sy, për nuset, për motrat, për vajzat që nuk dinë se ku i kanë djemtë,
vëllezërit e burrat, Apologji për fëmijët që nuk dinë se ku i kanë prindërit,
Apologji për kalamjtë e cfilitur të Kosovës martire, Apologji per motrat që nuk
i lanë të bëheshin kurrë nuse, Apologji për nuset që s’i lanë kurrë të bëheshin
nana, Apologji për gjymtyret e këputura e për kurmet e sakatosura, Apologji për
Armatën e të Papunëve, Apologji për Varfërinë Ekstreme, Apologji për Shqiponjat
që fluturojnë lart ndër shekuj por që presin si në një shtetrrethim për të
marre një vizë (Shqiponjat fluturojnë lart – Ismail Kadare & Një shqiponjë
e arratisur fluturon – Lasgush Poradeci), Apologji për Tragjedinë e Otrantos e
për të mbyturit në lumin Tisa, Apologji për Europianët që nuk mund të venë pa
viza në Europë, Apologji për viganin e mendimit e të veprimit politik e të
vizionit Euro-Atlantik për Kosovën - Ukshin Hotin, Apologji për Albanokaustin…
Kemi
Kënaqësinë prandaj Zonja dhe Zotërinj, Shkëlqesi dhe Përfaqësonjës të Denjë të
Tempullit të Lirisë dhe të Demokracisë Europiane, që t’Ju Lusim të Denjoni e Të
Pranoni Paraqitjen e Ndjenjave Tona më të Sinqerta e të Konsideratave Tona më
të Larta, së Bashku me Respektin e Thellë - si Përfaqësonjës të Denjë të
Atdheut dhe të Kombit, të cilit e kemi për Krenari të Veçantë dhe të Ligjshme
t’i Takojmë, e me të cilat Ndjenja Kemi Njëkohësisht dhe Nderin Krejtësisht të
Veçantë:
Të Jemi;
Ne,
Kombi i
Gencit, i Teutes, i Pirros e i Agronit, Ne - Kombi i Gjergj Kastriotit (Kënga e
rinisë e fanar i të urtëve, të cilit i këndoi Ronsari e Bajroni), Kombi i Shën
Florit dhe Shën Laurit (që u martirizan në atdheun e tyre Dardaninë antike e ku
si vend matirizimi ishte Ulpiana), kombi i Pjetër Bogdanit, Pjetër Budit (që u
mbytë mu në Ditën e Krishtlidnjeve - mizorisht duke kaluar Drinin) e i Shtjefën
Konstatin Gjeçovit (që u vra nga dora e zezë mizore serbe duke kaluar edhe ky
Drinin) e i Nënës Terezë (për të cilën janë shprehur me pietete dhe me admirim
të pashoq personalitetet më të shquara botërore, si Papa Gjon Pali II, Ronald
Regan, Xhimi Karter, Bill Klinton), kombi i Elena Gjikës (e cilësuar me të
drejtë si një nga tri gratë më të famshme të shekullit XIX, bashkë me G.Sand -
(Arnandine Luçia Aurora Dupin) dhe me konteshën d’Agoult (Marie Chatheine
Sophie), kombi i Bubulina Laskalinës (që luftoi me heroizëm kundër zgjedhes
turke), kombi i Jeronim de Radës (të cilit Lamartini i shkruante se poezia kish
lindur nga atdheu i tij dhe se atje duhej të kthehej, duke shtuar se shqiptarët
i karakteizon sentimenti i lirisë dhe i të kaluarës së lavdishme historike),
kombi i Naim Frashërit (për të cilin poeti disident shqiptar Agim Shehu ka
shkruar: Si një kurorë besnikërie mbi gjithëçka që ka thënë, vjen betimi i tij
si poet dhe shqiptar i madh: “Po të jetë se humbasim ne Atdhenë e dashur tonin/,
qielli le të përmbyset, me të edhe perenditë”), kombi i Gjergj Fishtës (Homeri
i shqiptarëve), i Hoxhë Hasan Tahsinit (Rektor i Parë i Universitetit të
Stambollit, i doktouar për drejtësi në Universitetin e Sorbonës, Sokrati
shqiptar siç e kanë quajtur me të drejtë, kurse turkologu rus V.D. Smirnov, e
quajti Lomonsovi i Turqisë; “njeriu që e njihte aq thellë filozofinë e
illuministëve fancezë e që zotëronte teorinë e Dekartit“), kombi i Pashko Vasës
(guvernator i Libanit, autor i vargut vargmal ‘feja e shqiptarit është
shqiptaria)’,kombi i Adyl Frashërit (politikanit largpamës të Lidhjes Shqiptare
të Prizrenit) e i Ismail Qemalit (ky diplomat i shquar, baba i kombit e
themelues i shtetit kombëtar shqiptar), i Hasan Prishtinës, i Sami Frasherit
(Ideolgut të Madh të Rilindjes Kombëtare Shqiptare, që vuri themelet e
Enciklopedisë Turke), i Faik Konicës (Princi i Gjuhës Shqipe, siç e quajti me
të drejtë Gijom Apoliner) e i Fan Stelian Nolit (pa dyshim Kryeministri më
erudit në historinë politike të Ballkanit e themelues i Kishës Autoqefale
Shqiptare) i Karl Gegës (arkitekt i shquar që projektoi mbi dhjetera ura,
hekurudha e tunele në Europë) e kombi i Aleksandër Moisiut (një aktor me famë
botërore, të cilin me të drejtë e quajnë Aleksandri i Madh), i Naum Panajot
Bredhit-Veqilharxhit e i Konstantin Nelko Kristoforidhit (Babai i Gjuhës
Shqipe), i Eçrem Çabejt (Kurora e Albanologjisë) e kombi i Selman Rizës (jeta
dhe vepra e tij prej albanologu e mëton ta dëshmojë nëvizimin që i ka bërë
poeti Agim Shehu vlerësimit të studiuesit të shquar Robert d‘Anzheli, te
“Enigma e Zgidhur”, se: “Shqipja si gjuhë është gjeniale, e është për t’u
ardhur keq që ende nuk e kanë kuptuar rendësinë universale të saj”, ate që e
pat thenë me të drejtë albanologu Holger Pedersen, se gjuha shqipe të
fisnikeron shpirtin, ate që e ka thenë albanologu hungarez Ishtan Shfyc, se
Gjuha shqipe është Zonja e Bllakanit);
Ne,
Kombi i
Mic Sokolit (që i vuri gjoksin grykës së topit në luftën kundër ushtrive turke
që shuan me lak e me gjak Lidhjen Shqiptare të Prizrenit) e Kombi i Oso Kukës
(që hodhi në erë pushtuesit shekullorë të tokave shqiptare pasi këta ia kishin
rrethuar Kullën e Vraninës e donin ta zhduknin ate dhe kombin të cilit i
takonte) e i Selam Salarisë (që hidhte gunën mbi tela në Luftën e Vlorës me
1920 kundër pushtimit Italian të Shqipërisë).
Ne,
Kombi i
Komandantit Legjendar të Ushtrise Çlirimtare të Kosovës - Adem Jasharit, i cili
si Kryekomandantët e Motit të Madh të Skëndërbeut, i Nderoi dhe i Lartësoi
Armët e Kastriotit, i cili Shpatën dhe Përkrenaren e Heroit të Kombit Gjergj
Kastriotit - Skëndërbeut (të cilat akoma mbahen në Vjenë) jo vetëm që i solli
prapë më afër kujtesës së bjerrur historike europaine por figurativisht edhe i
nxorri nga muret e Vjenës e në muret e Kullës së Tij Kreshnike e mu ne log të
luftës titanike për lirinë e Atdheut e të Kombit; e për të cilin Zotëri Bernard
Kushner qe shprehur me të drejtë në Shtëpinë e Komandantit Legjendar të
Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës, se po të kishte një Çmim Nobel për Lirinë, ky do
t’i takonte Familjes Jashari, e të cilës do t’i përshtatej aq shumë, aq bukur
dhe po aq madhërishëm, Vargu i Poetit të Kombit, Naim Frashërit: Lum si ti,
shpirt i pamort, lum si ti zemër hyjnore…
O forcë e
shpirtit, ti qëndron sipër njerëzimit dhe i përket qiellit…
Ne,
Që kemi
vetëm një Urim, vetëm një Zotim:
PERËNDIA
I MBAJTË DORËN SIPËR BALLIT, KOMBIT DHE SHTETIT TË GJERGJ KASTRIOTIT, TË ABDYL
FRASHËRIT, TË ISMAIL QEMALIT E TË ADEM JASHARIT.
DHE
KREJTËSIHT NË FUND, DUKE PARAFAZUAR NJË PSALM TË LASHTË IRLANDEZ:
ZOTI I
MADH E I PLOTFUQISHËM U MBAJTË JU DHE POPUJT TUAJ LIRIDASHËS E DEMOKRATIK,
KOMBET E EUROPES SË BASHKUAR E TE LIRË, NË PËLLËMBËT E DUARVE TË TIJ TË
SHENJTA.