E merkure, 21.04.2021, 08:28 PM (GMT+1)

Kulturë

Remzi Limani: Një vështrim modest mbi poezinë e z. Ethem Cipi

E diele, 28.02.2021, 11:38 AM


UNI I POEZISË SË NDEZUR BRENDA PRUSHINËS SË VETË

Kur i lexojmë vargjet e poetit respektiv, Ethem Cipi, natyrshëm ndihemi pranë vetes sonë, sepse, vargu i fjalëve ndizet në majë të flakës së vatrës së shtëpisë, ku të gjithë shtrohemi pranë zjarrit poetik, i cili bubulon prajshëm në zemrat tona.

Shkruan: Remzi Limani

Se poezia, sukurse njeriu ka vendlindjen e vetë, edhe poezia e Ethem Cipit, u lind aty ku poeti ndjeu etjen për fjalën poetike, të cilën e nxori porsi unin e ndezur nga zjarri i vatrës, për të ecur terrinës së shtruar para tij, duke kërkuar dashurinë e njeriut, mallin për të qarë mbi të dhe aromën e gruas, e cila dëshmoi të jetë nuse e vyer dhe nënë e dashur.

Mbi këtë konstatim timin, figurativisht zhveshur nga poezitë e z Cipi për dashurinë universale dhe atë të ngjeshur pranë tij, them se: poeti në fjalë, porsi fyelltari merr këngën e tij, të dasmës dhe të vajit. Këngln e mallit për familjarët përreth vatrës ku kërsasin gurët e zjarrit dhe ku nata vishet mureve me nur flake bojë kërmezi.

Pra, poezia e Ethem Cipit, shpërfaqet dhe na jep një figurë tredimensionale, ku e shohim të bukurën, dhimbjen për atdheun, mallin për prindërit dhe njëudhësh ledhatimin e fëmijëve mbi flokun e rritës. Ndaj, jo rastësisht, uni i tij poetik është njxerrë nga prushina e vatrës kurrë të fukur. Mbi këtë shpërfaqje vjershërimi, Ethemi shumëkuptimshëm na dhuron metaforën e pastër poetike, e cila ngritet mbi ndjenjat për të thënë atë që ngulmon ta thotë, sepse, fjala bie nga çatia së bashku me shiun e luleve dhe shirat e vjeshtës për t'i kënduar suferinës, e cila paralajmëron ngricat në sytë e mjellmës... Në mesin e shumë poezive të zotit, Cipi, me kënaqësi mora njërën për ta shteuar para lexuesëve ku poeti na thotë:

sot me babain, e ndezëm një duhan/

unë ende nuk e pi/ babai ngjan nga fisi/folëm gjërë e gjatë/ na kish marrë malli/cigaret shkundëm në dhé/dhimbjen e ndjeu plisi/.

Ja pra, sesi poezia e Ethem Cipit, digjet prajshëm porsi shpirti i një lisi në gropën e zjarrit rrethuar me faqe gurësh të bardhë.



(Vota: 0)

Komentoni
Komenti:


Gallery

Pëllumb Gorica: Magjia e bukurive të nëntokës sulovare
Fotaq Andrea: Një vështrim, një lot, një trishtim – o Zot sa pikëllim!
Pëllumb Gorica: Grimca kënaqësie në Liqenin e Komanit
Shkolla Shqipe “Alba Life” festoi 7 Marsin në Bronx
Kozeta Zylo: Manhattani ndizet flakë për Çamërinë Martire nga Rrënjët Shqiptare dhe Diaspora