Asllan Dibrani-Luani: Kur arti bëhet mirënjohje për një zë të palodhur të kombit

Kur arti bëhet mirënjohje për një zë të palodhur të kombit

Shkruan Asllan Dibrani-Luani

Një gjest simbolik për Gjergj – Bajram Kabashin, publicistin që për pothuaj gjysmë shekulli mbrojti me penë kulturën dhe identitetin shqiptar.

Kur një portret flet më shumë se një ceremoni

Në jetën kulturore të një kombi ndodh shpesh që nderimet më të sinqerta të mos vijnë nga ceremonitë zyrtare, por nga gjestet e thjeshta që lindin nga respekti njerëzor dhe intelektual. Një portret artistik, i realizuar me ndjenjë dhe mirënjohje, mund të thotë më shumë se shumë fjalë.

Kjo ishte edhe arsyeja që më shtyu t’i dhuroja mikut tim, publicistit dhe gazetarit të njohur Bajram Kabashi – Gjergji, disa portrete artistike kushtuar figurës së tij. Ky nuk ishte një gjest formal, por një shenjë respekti për një njeri që për pothuaj gjysmë shekulli ka jetuar me penën në dorë dhe me përgjegjësinë intelektuale ndaj së vërtetës dhe kombit. Jo që ka qenë i mashtruar prej dikujt, siç kanë përhapur fjalë “udb- ashët tonë”, por se e ka dashur , ndier e jetuar me profesionin , duke qenë pjesë e pashkëputshme dhe e gjithnjëshme e tij.

Portretet në këtë rast nuk janë thjesht një realizim estetik. Ato janë një simbol mirënjohjeje për një rrugëtim të gjatë të përkushtuar ndaj kulturës shqiptare dhe ndërgjegjes kombëtare.

Një jetë në shërbim të fjalës dhe kulturës

Në hapësirën shqiptare të publicistikes, emri i Bajram Kabashi – Gjergji lidhet me një traditë të gjatë të mendimit kritik dhe të fjalës së lirë.

Për pothuaj gjysmë shekulli, ai ka shkruar, analizuar dhe reflektuar mbi çështje që lidhen me kulturën, identitetin dhe sfidat e shoqërisë shqiptare. Në shkrimet e tij nuk gjejmë vetëm kronikën e kohës, por edhe një shqetësim të thellë për fatin e kulturës shqiptare dhe për ruajtjen e vlerave kombëtare.

Gjergj Kabashi i përket atij brezi intelektualësh që e kanë parë gazetarinë dhe publicistikën si një mision qytetar dhe kombëtar, jo vetëm thjeshtë si profesion.

Në një botë që ndryshon me shpejtësi dhe ku shpesh zërat kritikë përpiqen të heshtën, njerëz të tillë mbeten të domosdoshëm për të mbajtur gjallë ndërgjegjen publike dhe debatin kulturor, përkundër padrejtësive, shtypjeve dhe “rrahjeve” që iu janë nënshtruar në jetën profesionale.

Edhe për shkak të spiunimeve të “kolegëve të vet” , që s’kanë mundur t’a duronin…!

Revista “Drini” – një tribunë e mendimit kombëtar

Puna e Bajram Kabashit – Gjergjit është e lidhur ngushtë edhe me portalin “Drini”, një nga botimet kulturore që për vite me radhë ka trajtuar tema të rëndësishme për historinë, identitetin dhe kulturën shqiptare.

Këtë e theksoj zëshëm, se edhe unë, Luan – Asllan Dibrani, isha pjesë e rritës së saj që nga fillimi kur u themelua në vitin 2006 , duke qenë një ndër zërat e kësaj medie të vogël, por me ndikimin më të madh e të mbarë në mbarë botën shqiptare.

Drini ka shërbyer si një tribunë e rëndësishme për mendimin kombëtar, ku janë ngritur debate dhe reflektime mbi çështje që shpesh nuk gjejnë vend në mediat e zakonshme. Në Drini janë thënë e thuhen gjërat troç dhe hapur – por me një kulturë e dashamirësi të madhe, që njerëzit tonë ta kuptojnë mirë e qartë se cilat janë problemet tona që si themi hapur, por që, për më keq, dikush përpiqet t’i fshehë përpara syve, veshëve e ndërgjegjes së opinionit publik.

Udhëheqësi i Drinit, Gjergj – Bajram Kabashi, nuk është gazetar i korruptuar që si disa gazetarë shqiptarë punojnë e angazhohen për interesa të huaja antishqiptare, duke e bërë lëmsh të vërtetën, ashtu siç nuk janë as ata që angazhohen për këtë media që nga fillimi i formimit të saj.

Portret i nënës  se Bajram Kabashit-Gjergjit i realizuar nga unë Asllan Dibrnai -Luani  2026 Shtutgart-Gjermani

Në faqet e Drinit janë trajtuar tema që lidhen me historinë shqiptare, me rreziqet që mund të cenojnë identitetin kulturor dhe me nevojën që shoqëria shqiptare të mbetet e vetëdijshme për rrënjët dhe vlerat e saj.

Në këtë kuptim, Gjergj Kabashi ka qenë një nga zërat që kanë mbajtur gjallë këtë tribunë kulturore për shumë vite, duke filluar nga viti 2006.

Portreti si simbol i një rruge pothuaj gjysmëshekullore në profesion

Portretet artistike që i dhurova mikut tim Bajram Kabashi – Gjergjit , janë në thelb një simbol dhe dhuratë modeste për një rrugëtim shumë më të madh të tij për ta thënë gjithmonë të vërtetën që janë munduar ta fshehin e vrasin.

Sepse kontributi i tij nuk matet vetëm me një artikull apo një botim. Ai ka shkruar shumë dhe ka thënë shumë. Ai matet me pothuaj gjysmë shekulli shkrimesh, analizash dhe reflektimesh që kanë ndikuar në mendimin kritik-publik shqiptar.

Në shumë prej shkrimeve të tij, Kabashi ka paralajmëruar për sfidat që sjellin zhvillimet globale, sidomos Islami Politik (tashmë Global), dhe për nevojën që shqiptarët të mos qëndrojnë duarkryq përballë ndryshimeve të mëdha që po përjeton bota, por të mbetën tek vetja, tek kultura dhe historia e vet shumëshekullore.

Ai i sheh këto zhvillime si procese historike ku kombet me kujtesë të kthjellët historike,  nuk lejojnë të zhduken dhe zhbëhen se ashtu duan interesat e huaja, por duhet ta ruajnë identitetin dhe të mbrojnë kulturën e tyre.

Një falënderim që u kthye në një dialog miqësor

Pas publikimit të portreteve, miku im Bajram Kabashi – Gjergji shprehu publikisht falënderimin dhe mirënjohjen e tij për këtë gjest.

Fjalët e tij ishin për mua një nder i veçantë. Jo për arsye personale, por sepse treguan se respekti mes njerëzve të fjalës dhe kulturës mbetet një vlerë që duhet ruajtur.

Në këtë mënyrë, portretet artistike u kthyen në një simbol të një dialogu të bukur mes dy njerëzve që i lidh fjala dhe dashuria për kulturën shqiptare: Bajram Kabashi – Gjergji dhe Asllan Dibrani – Luani.

Kur arti bëhet kujtesë për historinë

Historia e një kombi nuk ndërtohet vetëm nga ngjarjet politike. Ajo ndërtohet edhe nga njerëzit që përmes penës mbajnë gjallë ndërgjegjen publike dhe kulturën kombëtare.

Gjergj Kabashi është një nga ata publicistë që për pothuaj gjysmë shekulli ka kontribuar në këtë mision.

Prandaj portretet artistike që i janë kushtuar nuk janë vetëm një gjest miqësor. Ato janë një mënyrë për të nderuar një jetë të tërë përkushtimi ndaj kulturës, fjalës së lirë dhe identitetit shqiptar.

Sepse në fund të fundit, arti dhe fjala kanë të njëjtin qëllim:
të ruajnë kujtesën dhe të mbajnë gjallë shpirtin e një kombi.

Luan – Asllan Dibrani
Mars-Gjermani

Shtesë: Mendime të Bajram Kabashit – Gjergjit (të ruajtura në formën e tij origjinale)

Me poshtë po i bashkoj edhe mendimet e zotit Bajram Kabashi – Gjergjit, ashtu siç i ka shprehur vetë, si një shtesë e këtij artikulli:

Mendimin e Luan – Asllan Dibranit për mua, për arsye profesionale, e shoh të arsyeshme që ta botoj, sepse tek Luani mirënjohja është busull jetësore që nuk e lejon të mos i shohë meritat e askujt, as të mijat. Kjo mua më nderon, jo për faktin se miku im “mi rreh krahët”, por sepse ma njeh meritën e angazhimit të sinqertë në gazetari.

Meritë që s’ma kanë njohur gazetarët e shpifur – bashkëpunëtorë të verbër të shërbimeve sekrete – shpesh armiqësore ndaj kombit.

Në të vërtetë, unë, Gjergj – Bajram Kabashi, nuk kisha “për ta humbur” asnjë ditë të jetës sime, po të mos ishte kuptimi jetësor i qëndresës, të cilin e ka dhënë mjaft bukur në poezinë e tij lirike “Qëndresa”, me elemente autobiografike të atdhetarit të madh Luigj Gurakuqi:

Veç një qëllim i naltë t’ban me durue,
E zemrën ta forcon;
Ndër kundërshtime s’vyen kurrë me u ligështua,
Mjer’ ai qi nuk qindron!

Unë, kur pata ardhur në Norvegji, isha praktikisht i ndjekur prej atyre që, në vend të përmirësimit të paaftësive të tyre profesionale, “janë marrë me një profesion” tjetër, të cilin nuk e kanë njohur kurrë.

Ata vetëm pengonin nga xhelozia e sëmurë profesionale dhe nuk kanë qenë kurrë në gjendje ta ndihmojnë tjetrin, t’i shërbejnë profesionit të gazetarisë apo të ndihmojnë njeriun e vet, familjen e vet dhe kombin e vet.

Jo vetëm unë, por edhe Luan – Asllan Dibrani, që nga viti 2006 në “Drini”, e para atij viti në “Zemra Shqiptare” etj., e kemi luftuar pandërprerë, natën e ditën, deformimin e identitetit të kombit shqiptar për interesa antishqiptare, të vetëdijshëm se nëse i lëshojmë rrugë së keqes, ne nuk jemi as njerëz dhe as profesionistë që e luftojmë të keqen.

Kur kthehemi pas dhe mendojmë për rrugën e kaluar, për përpjekjet tona të pandalshme nëpër pengesa të shumta, pothuaj të paimagjinueshme – nëpër vuajtje, kërcënime, poshtërime dhe fyerje – që nuk ndalen as sot, jam i bindur se e vërteta do të mbizotërojë.

Sepse ne mbështetemi në të vërtetën, në raport me ata që duan të na zhbëjnë në vendin tonë, për interesa antinjerëzore dhe antishqiptare.

Jo vetëm ne, por të gjithë ata që na janë bashkuar, kanë arsye të mburren me këtë qëndresë njerëzore dhe profesionale, sepse me mund të madh kemi arritur të krijojmë një platformë dhe të zgjojmë ndërgjegjen e një pjese të rëndësishme të shoqërisë shqiptare.

Punimet artistike të Luan – Asllan Dibranit, sidomos portretet, si dhe trajtimi artistik i jetës së familjes sime në Tomoc, sjellin me ndjeshmëri dhe nostalgji një kohë të kaluar, një jetë të papërsëritshme, të cilën ai e paraqet me një imagjinatë të pasur dhe me ngjyra që mbeten në kujtesë.