Blerim Rrecaj: Çaj me qostek

Blerim Rrecaj

Çaj me qostek

Marr udhë për në kafene

Pse nuk e di mirë, as vet,

-Kamarier një çaj kamomil!

Dhe ma sjell një çaj me qostek!

Avujt erëmirë të këtij çaji

Marrin udhë e shkojnë përpjetë,

Pas pak tërheq kullojsën e mbyllur

Sikur të ishte një orë me qostek!

Lugën e sjell në rrethrrotullim,

Dhe ky çaj mendjen dërgon

Tej në atëbotën e fëmijërisë,

Ku një orë me qostek rrinte në dhomë!

Thonin se na kishin sjellur dhuratë

Ca të afërm që i kishim në Zvicër,

Afroheshim ne te orë e çmuar

Kapakun e saj e hapnim e mbyllnin!

Zingjirë i saj varur për mur,

Edhe kapaku në argjend i larë

Hapej e mbyllej si kapak bunari,

Akrepat lëviznin në fushën e bardhë...

Vije kohë të largohem nga kafeneja

Nga çaji me qostek që e solli këtë kujtim,

Një krahasim bëri kohët bashkë

E u marrin erë luleve kamomil!