Poezi nga Medeea Roshka

MEDEEA ROSHKA

E PRANVERËS

Ka mbetur kaq shumë pranverë

sa dashuri shumëzojmë me dy,

sa japim dhe bëjmë të dalin

ulshtat e luleve nga gjaku dhe balta.

Pa besim dalin nga kalendari

pemë të lulëzuara për herë të parë

dhe, Zoti im, sa dashuri, sa Hiri,

ka mbetur kaq shumë pranverë

sa ndjej se në zemrën time ngjallet

një dëshirë e shuar dhe një poezi e butë.

&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&

ENGJELL I PRANVERËS

Kam vizatuar borën e fundit

dhe engjëllin e parë të pranverës

engjëlli mbante në kraharor një diell

të hollë ashtu siç e mbajnë nënat

pasi lindin

më shihja nga pas

si hapja ngadalë

çdo derë të këtij vizatimi

pastaj mbyllja sytë

shpresoj që dikush të ndalet

thjesht për të më thënë

ti ke pikturuar këtu shpirtin tim

dhe të largohet...

&&&&&&&

DASHURIA

është e durueshme, e gjatë,

është e plot me mirësi,

dashuria nuk krenohet,

dashuria nuk duket,

ndër krenari nuk fryhet,

nuk vepron në mënyrë të pahijshme,

me veten nuk kërkon dobi,

nuk zemërohet,

nuk mendojnë të keqen,

nuk gëzohet për padrejtësinë,

por gëzohet për të vërtetën,

mbulon gjithçka, beson gjithçka,

shpreson gjithçka,

durueshëm përballon gjithçka.

Dashuria nuk do të humbasë kurrë.

Tani, mbeten këto tre gjëra:

besimi, shpresa dhe dashuria;

dhe më e madhja prej tyre

është - DASHURIA.

&&&&&&&&&&&

Përballë dimrit jemi të gjithë të barabartë,

të gjithë na provon shija e borës,

e njëjta shije, të njëjtët pika vdekjeprurëse,

i njëjti luftë ose e njëjta dorëzim.

Dhe të ftohtit gjithashtu tundin brenda nesh,

dhe shqiponjat qëndrojnë në radhë për të na parë,

dhe jemi gjallë, dhe megjithatë jemi akull,

të barabartë si të vegjël, duke pasur të njëjtën gjendje.

Unë besoj se të gjithë jemi kaluar nëpër të ftohtin

për të mësuar përulësinë e ngrohtësisë,

që ti të dëgjosh kur më vjen vështirë të bërtas,

dhe unë të të ngushëlloj plagën e goditjes.

Përballë dimrit jemi të gjithë të barabartë,

bora bie mbi secilin,

por më nuk jemi princë, as vasalë,

por vetëm fëmijë të një Ati që

na jep edhe Hirin, na jep edhe shërim.

&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&

&&&&&&&&&&&&&&&&&&

"Të dua, por ndjej që nuk janë

kurrë duart e mia në gjendje

të ngrihen kaq lart

për të arritur te këmbët Tua.

Të dua, por e di që nuk kam

të mund të sjell një ndjesi të tillë

sa çdo degë të shndritë nga dhurimi im.

Të dua, por o, nuk mund

të ngrihem aq sa ndjej se kërkon

drita Jote që mbush gjithçka time

me kuptim dhe heshtje.

Të dua, por nuk do të arrij

të jem aq i mbushur me Ty

sa dëshiroj për një kohë të gjatë

me pëshpëritjet më qiellore.

O, Të dua, por si mund të të kem

në duar Ty, Perëndi i gjithëfuqishëm,

Shtrirja pa fund verbuese?

Por Ti mund të afrohesh

shenjtërimi i qenies sime të re

pakësim i madhësisë Tënde për të hyrë

si dielli në një pikë vesë."

&&&&&&&&&&&&&.

Sa mirë do të ishte

nëse ne një ditë

do të shikonim thellë

sytë që qajnë

dhe do t'u dhuronim

diellin që kemi brenda nesh,

flokët nga shi,

buzëqeshjen mbrapsht

dhe do të bëheshim

për ta, të mjerët,

engjëj që mbajnë

midis krahëve vitet.

Sa mirë do të ishte

nëse një ditë do ta kujtonim

që nga ajo që kemi mbledhur

me mund, me lot

dhe nuk na mjaftoi,

Gjithçka që do të mbetet

dhe do të qëndrojë

është çasti ku

mundëm të duam.

&&&&&&&&&

Jezusi kalonte nëpër një fshat të harruar,

me të moshuarit me kaq shumë borë,

pleq me psherëtima, pleq me punë,

duke jetuar në të kaluarën e largët.

Ai dukej kaq i lodhur dhe i ftohtë

sepse kishte udhëtuar rrugë të gjata fshati,

trokitja në dyer ose pritja jashtë

nga dikush për t'u ftuar

Siç e quani shtëpi për herë të parë

një mysafir i shumëpritur,

për të ndarë butësi në mënyrë të përsëritur

një bukë e pjekur në furrë fshati.

Dhe askush nuk u hap gjithë ditën

por kur mbrëmja e qiellit të pemtores,

me hënën dhe yjet janë gati të bien,

një grua e moshuar, e zgjuar nga një ëndërr,

Ai iu afrua dhe i tha:

"Stuhia dimrit të ka kapur, o nënë, në rrugë,

tani po hap derën e shtëpisë, tani,

Mendoj se Zoti më të ka dërguar.

Hajde, hyj,

kam një bukë në furrë dhe supë të nxehtë,

ndoshta je njeri i thjeshtë ose engjëll qielli,

por sa mirë që kam dhe mund të të ofroj

për ëmbëlsirë edhe disa petulla."

Me kaq gëzim gruaja e shoqëronte

gjestin natyror të ndarjes së ushqimit

dhe të ftohtit që vinte nga dëbora

në ngrohtësinë e çastit zhdukej...

Në fshatin e qetë mes dy kodrave,

i sëmurë nga një sindrom tragjik,

i braktisjes së njeriut nga njeriu

dhe ngurtësimit në të psherëtima,

e vjetra e momenteve të qeta,

e vjetra nga çradha e saj prej dëbore,

duke dhuruar me krahun e zemrës atë që kishte,

Udhetarit të ndalur në portën e saj,

nuk e dinte se duke dhuruar, ajo fitonte

jo dritën e butë, të pathyeshme,

por kryqëzimin e Atij të pakënduar nga faji

dhe jetën pa vdekje e pa shkatërrim

dhe jetën pa vdekje e pa shkatërrim.

&&&&&&&&&&&&&&&&&

SHPËRBLIMI I PRITJES

Në shtëpinë tonë me dritare të vogla

Recitonim poezi për borën,

Duke i lutur të vinte më herët

Vetëm për ne, ushtria e xhuxhëve.

Isim rreth shtatë dhe me dy gjyshër

Dhe nëna, e butë si një dreri,

Mbante mbi supe barrën e fshehtë

Që të ishte kaq e vetme këtu.

Dhe luteshim çdo mbrëmje

Dhe prisnim babanë nga lufta,

"Zoti, dërgoje të shëndetshëm mbrapsht,

Të paktën deri pranverën tjetër."

Mungesa e tij thellohej brenda nesh,

Edhe pse merrenim me shkollë apo lojë,

Shpirtin e banonte si zjarri

Ose si një lajm i trishtë lufte.

Kështu kaluan vjeshtat me shi,

Por mbaja ende shpresën se një mbrëmje

Dimër, verë apo pranverë

Baba do të kthehet nga lufta.

Sa më e gjatë të ishte pritja

Aq më shumë bëja nga lutja një strehë

Për trishtimet me kuptim të fshehtë

Të përfshira në mësinë e durimit.

Pranë sobës, në mbrëmje pyesja:

"Por, nënë, vërtetë mendon se ai do të kthehet?"

Dhe nëna përgjigjej, duke më shikuar mua

"Ai do të vijë, s’kam më dyshim."

Si një këmbë e butë mbi dimër,

Pranvera ktheu nga rrënjët

Me të gjitha çelësat e bardhë dhe dritat

Që duket se të “dënomin” për jetë,

Dhe në mesnatë pa erë

Kur të gjithë flinin qetësisht në shtëpi,

Trokitje të gjata në derë na zgjuan,

"Kush është?" Dhe një zë përgjigjej: "Unë jam".

Me lot të mëdhenj të rrjedhur nëpër faqe

Baba ynë i kthyer nga lufta

Përsëritte - "Sa më keni marrë malli!

Dhe s’më besohet që po ndodh!"

Dhe të gjithë hanim së bashku,

Në të gjithë i falënderojmë Zotin

Që në dimrin e botës, kur ishte më e vështirë,

Ai nuk lejoi që shpresa të shuhet.

Kanë kaluar vite që kur prindërit u larguan

Por na kanë lënë një testament

Të besojmë se siç e premtuar,

Jezusi do të kthehet si Mbret

Dhe gjaku i Tij që na ka shlyer

Do të jetë një shenjë e përjetshme në Parajsë,

Për dashuri, si çmim për mëkatin. Për dashuri...

&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&

BASHKARISHT

Përballë dimrit të gjithë jemi të barabartë,

të gjithë na prek shija e borës,

po e njëjta shije, po të njëjtët piskamë vdekjeprurës,

po e njëjta luftë apo po e njëjta dorëzim.

Dhe të ftohtit akoma na rrokullisen brenda nesh,

dhe shqiponjat presin në radhë për të na parë,

dhe jemi gjallë, e megjithatë jemi blloqe akulli,

të vegjël të barabartë, duke pasur të njëjtën lartësi.

Unë besoj se të gjithë kemi kaluar nëpër të ftohtë

që të mësojmë përulësinë e ngrohtësisë,

që ti të dëgjosh kur më vjen vështirë të bërtas,

dhe unë të puth plagën e goditjes.

Përballë dimrit të gjithë jemi të barabartë,

borës vendoset në secilin,

dhe nuk jemi më princa, as vasalë,

dar vetëm fëmijë të një Ati që

na jep edhe Dheun, na jep edhe shërim.

&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&

"Unë Të dua, por ndjej se kurrë nuk janë

dorët e mia në gjendje

të ngrihen kaq lart

për të arritur tek këmbët e Tuaja.

Unë Të dua, por e di se nuk do të mund

Të sjell një ndjenjë të tillë

sa çdo degë të shkëlqejë me dhurimin tim.

Unë Të dua, por hë, nuk mund

të ngrihem sa ndjej që më kërkon

Drita jote që më mbush gjithçka

me kuptim dhe heshtje.

Unë Të dua, por nuk do të mund

të jem kaq i mbushur me Ty

sa dëshiroj për një kohë të gjatë

me internimet më qiellore.

O, unë Të dua, por si mund unë

Të përfshij Ty o Zot i Plotfuqishëm,

Pafundësi verbuese?

Por Ti mund të afrohesh

duke shenjtëruar qenien time të re

duke u zvogëluar për të hyrë në të

si dielli në një pikë shiu."

Traian Dorz - nga volumi "Këngët e larta"

&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&

Asnjëherë nuk ka qenë si atëherë kur

çdo fjalë ishte një të dua e padëgjuar

dhe përballë si dy gjysma të thyer

pothuajse krijonim një të tërë

dhe çdo pasqyrë na tregonte

më të vërtetë dhe më të bukur

lumturia është rreth se si

ne shohim me sytë e mbyllur

ndonjëherë përsëritja pas teje

lumturia është rreth se si

ne shohim me sytë e mbyllur

pastaj duhej të mësoja të notoja

në ujërat e ndarjes

në breg kam rënë

Ngrihu thoshte Dikush

ngrihu dhe ec

më duket se dëgjoj edhe tani

atë Zë kur shkoj

&&&&&&&&

MANIFEST PËR DASHURI

Zot,

Çfarë ka ende në qiell?

Çfarë thonë engjëjt Tuaj,

kur kalojnë pranë nesh,

na gjejnë gjithmonë të njëjtë,

shumë pak të qetë,

ende më shumë në konflikt

dhe, shpesh harrojmë se,

në të vërtetë, jemi vëllezër

Dhe se në vepër të rëndë

për të qenë të ndarë

nga fuqia, paratë,

sëmundjet, poshtërimet

vetëm një verdikt mund të na shpëtojë,

verdikti unanim,

i cili është dashuria.

Çfarë thonë engjëjt?

Çfarë ka ende në qiell?

Nuk është kështu se, megjithatë,

mund të rikuperohemi

zgjidhur që të jemi

pa asnjë kufi

dhe miq dhe vëllezër,

dhe falje dhe Hiri?

&&&&&&&&&&

&&&&&&&&&&&

Kaq netë me hënën e plotë në gjumë,

edhe dje ra mbi qiellin tim

si një detaj në rregullin hyjnor

ose si dritë e bardhë në tran?ee.

Dhe u zgjova me një orë më të qetë

dhe dëgjova një zë që më thoshte,

të pres në breg, kam vetëm pak kohë,

do të doja të të përgjigjesha pyetjeve.

Kur arrita po shikonte thellësisht larg

me sytë plot dhuntinë më të thellë,

Zoti, por jeta ime është një nokturnë që

as ta dëgjoni nuk do të ia vlente të paktën.

Por dukeqë më bën një favor të tillë

Do të të pyesja, kur ishte më e vështirë,

ku ishe dhe pse në shkallë rrugës

dallohet vetëm hapat e mi?

Më jep një libër me dëborë dhe gjak,

unë e hap në ndonjë të ftohtë të fundit

dhe ndjej që mbi faqet e mia qan

Vetë Zoti i gjithë qiellit.

Stuhitë kanë këputur copa nga zemra jote

me fuqinë e zogjve grabitqarë

dhe kur ishe rrëzuar - krahu Im

të ngriti dhe të çoi në rrugë,

Dhe gjurmët ato nuk janë gjurmët e tua,

ato nuk  janë më gjurmët e tua.

&&&&&&&&&&&&&&&&

As edhe nuk ngul kokën për të parë të mirën.

Ajo thjesht më shfaqet para syve, ashtu si,

në vetminë e kësaj mëngjesi,

një degë bajameje ndan me mua lule të saj.

ora 6

Numëroj hapat deri te porta e sallonit:

tre, dy, një - dhe kërkoj një arsye për të buzëqeshur.

Mendoj se më del sepse është e vërtetë.

Nori ka gjoksin të qepur në anën

ku dielli deshi të arratisej.

Pse nuk fle? Pyes...

Duket sikur nuk kam më kohë.

Nori ka shtatë vjeç dhe një botë të madhe

që përpilohet në krahët e vegjël.

ora 8

Lutemi së bashku.

Zoti, a më do Ti?

ora 12:30

Kthej pyetjen e tij në të gjitha anët,

dërsa e bind të marrë edhe një lugë supe.

ora 15

Bëjmë disa selfie.

Drita lëviz nga sytë e tij te sytë e mi,

nga sytë e mi te sytë e tij, me saktësinë e një bisturie.

ora 19

Mjekët thonë se dielli ka kthyer në Nori dhe të dy janë mirë.

ora 22

Natë e gjatë.

ora 8 e mëngjesit

Dhemb e pranverë dhe formol.

Zëri i një fëmije mbush dhomën e rojes:

Flutura më blu për doktorin Nori,

i cili më shpëtoi nënën.

-----

Besoj se Parajsa fillon me Njeriun e parë

që të ngre nga varrezat dhe vazhdon

me atë që ti ngre,

dhe kështu vazhdon.

&&&&&&&&&&&

Kaq netë me hënë të plotë në gjumë,

edhe dje zbriti mbi qiellin tim

si një detaj në rregullin hyjnor

ose si dritë e bardhë në tranxhe.

Dhe u zgjova me një orë më të qetë

dhe dëgjova një zë që më thoshte,

të pres në breg, kam vetëm pak kohë,

dua të përgjigjem pyetjeve tua.

Kur arrita, ajo shikonte thellë në horizont

me sy plot me më të thellën Mirësi,

O Zot, por jeta ime është një nokturnë që

as ta dëgjosh nuk ia vlente madje.

Por duke më bërë një nder të tillë

Do të të pyesja, kur ishte më e vështirë,

ku ishe dhe pse në rrugë

duket vetëm gjurma e hapit tim?

Më jep një libër me borë dhe gjak,

unë e hap te i ftohti i fundit

dhe ndjej që mbi faqe më qan

Vetë Zoti i gjithë qiellit.

Stuhitë kanë thyer copa nga zemra jote

me forcën e shpendëve grabitqarë

dhe kur ishe e rrëzuar - krahu im

të ngriti dhe të mbajti në rrugë,

Dhe ato gjurmë nuk janë gjurmët e tua,

nuk janë gjurmët e tua.

&&&&&&&&&&&

Kalojnë ndonjëherë javë, stinë. Por vjen një ditë kur dëshirat përputhen dhe ne telefonojmë. Zëri i pazhburshem i Silviut - "Medeiu???, Po, Silviu?... (të gjithë ne bëjmë të qeshim). Për takimin te Neli. Kam folur me M?linu?a dhe me Andrei. Vjen Andrei të na marrë me makinën. Së pari M?linu?a nga Domenii, pastaj unë. Ty do të të marrim nga Unirii. Do të telefonoj. Mos vër para kohe. Nuk dua të presësh..." Takimi ynë dje ishte në kohë. Por koha jonë është ndryshe. Gjatë gjithë rrugës drejt Nelit kishte shi. Kur mbërritëm aty, bari ishte mbuluar me një shami dritash. Tavolina ishte e përgatitur dhe ushqimi shumë i mirë! Pastaj surpriza me Zonjën Gianina.

(I përktheu Alban Voka)