Aurel Dasareti: Biletë vajtje për në vdekje

Biletë vajtje për në vdekje

Nga Aurel Dasareti, USA, ekspert i shkencave ushtarake-psikologjike

Zgjohu, mos ki frikë! Fuqinë tënde më të madhe e ndjen fillimisht si pafuqi. Shpresa se progresi përmes protestave “paqësore” do ta shtypë mafien që po e shpopullon Shqipërinë është një iluzion ekzistencial.

***

O shqiptarë! Për të ditur (dhe për t`i bindur) hajnat, kriminelët, ryshfetmarrësit, pedofilët, trafikuesit e qenieve njerëzore, bosët e drogës, mercenarët, agjentët sekret të shteteve armiqësore, dobiçët, liderët e ekstremizmit fetar mysliman dhe ortodoks, rrugaçët dhe tradhtarët se çfarë thoni ju në të vërtetë, duhet t'i kushtoni më shumë vëmendje asaj që bëni (veprimeve të juaja) sesa asaj që thoni. Frika ruan vreshtin. As një mijë fjalë nuk janë të ngulitura si gjurmët e një vepre. Fatkeqësisht, rezulton se shumica prej jush nuk jeni tipi për të kaluar nga ideja në veprim. Unë jam i befasuar që kaq shumë njerëz flasin për atë që duhet të bëjnë - në vend që ta bëjnë atë.

Për shembull: T`i tërhiqni zvarrë minjtë e kanalizimeve nga Kuvendi (Parlamenti) nga zyrat e uzurpuara dhe t`i hidhni në koshin e fëlliqësirave.

Guximi është virtyti që mund të stimulojë miliarda ëndrra të pa ëndërruara, mendime të pamenduara, emocione të pandjeshme, njohuri të pa krijuara dhe veprime të pabëra që banojnë brenda çdo qenieje njerëzore.

Duhet të jesh i guximshëm për të kuptuar se je frikacak. Kjo do të thotë se përballja e secilit prej nesh me dobësitë e vetvetes kërkon forcë të madhe karakteri dhe ndershmëri të lartë ndaj vetes; dhe se pranimi i frikës nuk është shenjë dobësie, por një akt guximi që lejon rritjen personale dhe kapërcimin e pengesave,

Një çështje e rëndë penale nuk është çështje private. Kur gjërat nuk shkojnë sipas planit, është e lehtë të kërkosh zgjidhje të lehta. Por gjëja e fundit dhe më e rëndësishme që na duhet është një riorganizim.

Ndryshimet alarmante demografike i referohen kryesisht një kombinimi të një popullsie që po plaket me shpejtësi, rënies së shkallës së lindjeve dhe një përqindjeje më të ulët të njerëzve në moshë pune. Kjo do të thotë që një grup popullsie po zhduket.

"Ndryshimet alarmante demografike" në Shqipëri i referohen një popullsie të tërë që është në fazën përfundimtare të zhdukjes.

***

Në një shtet të qeverisur nga sundimi i ligjit:

akuzat për krime duhet të hetohen dhe të sillen para drejtësisë, dhe i dyshuari ka të drejtë për një gjykim të drejtë. Pavarësisht nga pozicioni i pushtetit, shkeljet e ligjit duhet të kenë pasoja. Problemi lind kur krijohet një perceptim se rrjetet dhe pozicionet ofrojnë përfitime në të cilat njerëzit e zakonshëm nuk kanë qasje.

Frika ruan vreshtin:

Argumentet për përdorimin e forcës dhe reagimet më të rrepta:

• Efekti pengues: Mbështetësit e dënimeve më të rrepta dhe ndërhyrjes së shpejtë të policisë argumentojnë se kjo ka një efekt të përgjithshëm pengues, domethënë se i pengon të tjerët të kryejnë krime.

• Zgjedhje racionale: Disa teori sugjerojnë që kriminelët veprojnë bazuar në arsye dhe se nëse rreziku i kapjes dhe pasojat (siç është përdorimi i forcës/ndëshkimit) rriten, aktorët racionalë do të zgjedhin të mos kryejnë krim.

• Siguria dhe zbatimi i ligjit: Forca është e nevojshme që policia të jetë në gjendje të zbatojë ligjin, të ndalojë aktet kriminale në vazhdim dhe të mbrojë shoqërinë.

• Reagim i shpejtë: Argumentohet se reagimi ndaj krimeve duhet të jetë i shpejtë në mënyrë që të jetë efektiv.

***

Në një shtet mafioz:

ku kreu i shtetit dhe organet qeverisëse veprojnë si kriminelë, mekanizmat e zakonshëm të mbrojtjes (policia dhe gjyqësori) janë shpesh të njëjtët që kërcënojnë qytetarët. Prandaj, njerëzit (të shtypurit, populli) përdorin metoda alternative të mbijetesës, mbrojtjes dhe pavarësisë ekonomike. Ja strategjitë e zakonshme që njerëzit përdorin për të mbrojtur veten:

1. Rrjetet e sigurisë sociale dhe private

• Kodi i heshtjes: Në shumë kultura kriminale, njerëzit frikohen nga kriminelët prandaj mbrojnë veten duke heshtur për aktet kriminale për të shmangur hakmarrjet nga ata që janë në pushtet.

• Rrjetet lokale: Besimi zhvendoset nga shteti te familja, miqtë dhe lagjet. Njerëzit mbrojnë njëri-tjetrin dhe ndajnë informacion në lidhje me rrezikun.

• Përshtatja psikologjike: Shumë prej tyre mbijetojnë duke u shkëputur shpirtërisht nga politika, duke injoruar qeverinë e korruptuar dhe duke u përqendruar vetëm në mbijetesën e familjes.

• Emigrimi: Të zhvendosesh në një vend (shtet) tjetër është shpesh e vetmja mënyrë efektive për të mbrojtur plotësisht veten nga një shtet mafioz në të cilin kryekriminelët janë kryeministri, presidenti...

Përmbledhje e shkurtër: Në një shtet mafioz, mbijetesa bëhet një çështje private. Njerëzit mbrojnë veten duke i besuar njëri-tjetrit në vend të shtetit, duke zhvendosur vlerat (paratë etj.) jashtë sistemit bankar dhe duke vepruar "nën radar".

Ndonjëherë çelësi për t'u përmirësuar nuk është ajo që bëni, por ajo që ndaloni së bërë. E bërë është më mirë se e përsosur. Ne jemi përgjegjës jo vetëm për atë që bëjmë, por edhe për atë që nuk bëjmë. Nëse të verbrit e udhëheqin të verbrin, të gjithë do të përfundojnë në hendek.

Ne duhet të luftojmë për atë që e kemi të shtrenjtë, Atdheun.

Natyrisht, çdo qeveri demokratike e çdo vendi sovran ka të drejtë të vendosë në mënyrë të pavarur për çështjet që lidhen me zbatimin e politikës së jashtme, lidhjen e aleancave ndërkombëtare dhe bashkëpunimin me vendet e huaja për çështje të ndryshme ndërkombëtare.

Një tjetër gjë është se bashkëpunimi me vendet mashtruese nuk u ka sjellë kurrë dobi njerëzve të atyre vendeve që planifikojnë të zhvillojnë një bashkëpunim të tillë. Madhësia dhe fuqia e një vendi nuk përcaktohet vetëm nga territori i tij, numri i tankeve, predhave dhe raketave me koka bërthamore. Madhështia e vërtetë e një vendi përcaktohet nga përkushtimi i tij për mirëqenien e qytetarëve të sajë.

***

Shqipëria jonë është pushtuar nga një regjim antishqiptar i përbërë nga një grup banditësh, fundërrinash kriminale më të pista të shoqërisë, sidomos ata/ato bastardë besëqenë që me vota të vjedhura apo të blera janë ulur në Kuvend (Parlament). Pra, ajo që po ndodh tani në shtetin amë Shqipëri nuk më habit aspak, por jam i zemëruar që populli shqiptar ka lejuar që një krijesë e padobishme dhe jashtëzakonisht e rrezikshme për kombin dhe vendin të fitojë kaq shumë pushtet. Dhe, i droguari, me ndihmën e armiqve tradicionalë të shqiptarëve, shpopullon atdheun e gjyshërve të mi; vetëm vitet e fundit kanë ikur më tepër se 1.700.000 të rinj, të cilët zëvendësohen me të huaj nga Afrika, Azia, Lindja e Mesme. Në përgjithësi, ne si komb jemi në kilometrin e fundit të zhdukjes përfundimtare, shfarosjes. Shqipëria me shpejti rrufeje do të pëson ndryshime të mëdha demografike, dhe shqiptarët (ata që mbesin) do të bëhen minoritet në vendin e vet; pasi vendasit do të  zëvendësohen me shpejtësi nga të ardhurit.

Fjalët apo shkarravitjet në letër kanë pak vlerë në krahasim me atë që në të vërtetë arrihet nga rezultati.

Një narko-shtet që, nëpërmjet varfërisë (dhe jo vetëm), i detyron banorët të largohen nga vendi.

Një "shtet mafioz" nënkupton një vend ku qeveria dhe krimi i organizuar janë thellësisht të ndërthurur, duke e bërë në thelb vetë shtetin një ndërmarrje kriminale, të karakterizuar nga kapja e shtetit, korrupsioni, kontrolli i shoqërisë dhe sundimi nga elitat që përdorin rrjetet kriminale për pushtet dhe fitim, siç shihet në narko-shtetin e “piktorit” , Shqipërinë e 13 viteve të fundit. Është një sistem ku ligjet i shërbejnë elitës kriminale, zyrtarët shpesh punojnë me ose janë kriminelë, dhe dhuna policore ruan kontrollin.

Shqipëria nën regjimin kriminel të drogës është bërë një anije që ndodhet shumë më poshtë në det se më parë, por unë nuk bëj pjesë te ata që besojnë se Shqipëria është plotësisht e vdekur, por ne me forcë dhe jo më me fjalë - duhet patjetër ta përmbysim regjimin mafioz antishqiptar për të shpëtuar vendin dhe popullin. Para së gjithash, trojet shqiptare medoemos duhet të drejtohen nga shqiptarë, në rregull?

Burrat shqipfolës të feminizuar janë i vetmi grup në histori që është idealizuar në pafuqi.

A nuk kishte ndonjë patriot më të madh, më të mirë dhe më të drejtë që mund ta rrëzonte kryekriminelin përtokë, ta kapte për zverku dhe ta dërgonte te djalli në ferr, aty ku i takon të jetë, burgim të përjetshëm?!

Asgjë nuk dhemb aq ashpër sa maja e një mendimi të ri.

Mendimi i fortë ka krahë pulëbardhe, as oqeani nuk mund ta ndalojë. Është një mëkat i madh të nënvlerësosh dhe të vrasësh një mendim të bukur dhe konstruktiv. Si mund ta dijë dikush se cili është qëllimi pas fjalimit tënd të përditshëm nëse nuk është i dukshëm?

Ai është tradhtari më i madh dhe krimineli më i rrezikshëm në historinë e Shqipërisë. Kreu i organizatës kriminale, karteleve të drogës. Një kërcënim i madh për vendin dhe Kombin shqiptar. Një djall i tmerrshëm që është mjeshtër në fushën e tij (hajdut, mashtrues, manipulues...). Armiku përfundimtar i shqiptarëve dhe udhëheqësi i fuqive të ndyra në Shqipëri. Një shtypës i kombit tim.

Skllevërit më të lumtur që nuk ngrihen ta përmbysin, por përhapin përçarje mes veti, janë indiferent, simpatizojnë apo e përmbajnë kryekriminelin, janë armiqtë më të betuar të jetës dhe lirisë së tyre.

13.02.2026

______________________________

Disa rreshta (nga Ditari im luftarak: “Dera e pestë e ferrit”... Diku në Evropë (Shkurt 1995):

(...) Ne po luftojmë kundër barbarëve që kanë kryer gjenocid edhe mbi shqiptarët që nga viti 1844.

Forcat barbare po përdorin civilët si mburoja njerëzore.

Armiku ka bombarduar me terror popullsinë civile që nga fillimi i luftës. Ata e bëjnë këtë çdo natë. Dhe me mënyrën se si sulmojnë frontin, me përdorimin e artilerisë dhe duke shembur fshatrat para se të jenë në gjendje t'i marrin ato.

Mes barërave të këqija që rrethonin ndërtesën, një shteg i ngushtë dhe me pluhur gjarpëronte midis murit dhe një gardhi. Hithra thumbuese rriteshin deri në gjoks, dhe lëkundeshin drejt nesh në erë.

Pas ndërtesës, hapësira e ngushtë papritmas u zgjerua në një fushë të shkretë. Ne ecëm përmes një sipërfaqeje të madhe betoni dhe barërash të këqija që rriteshin nëpër çarje. Dielli po shkëlqente dhe një zog po këndonte diku lart në kashtë. Ishte plotësisht bosh, nuk shihej asnjë shpirt.

- Dhe ku po shkojmë?

I mbrojta sytë nga dielli dhe shikova përreth, drejt pemëve që ai kishte përshkruar, dhe pastaj e pashë atë, një spërkatje ngjyre në një peizazh gri, kafe dhe jeshil.

- Atje. E sheh atë?

Ishte një copë pëlhure kuq e zi, si një flamur kombëtar shqiptar, dhe ndërsa u afruam, ajo valëviti drejt nesh sikur të ishte gjallë. Unë tashmë mund ta shihja se çfarë ishte, por ishte ende një tronditje ta shihja. Lotët më mbushën sytë dhe filluan të rrjedhin para se të mund t'i ndaloja. Ishte sikur të shihja një mik të vjetër dhe një makth.

- Çfarë është ajo?

- Kjo është bluza e shokut tim më të mirë, njërit prej vëllezërve të mi në fushëbetejë, që humbi jetën në luftë një muaj më parë kundër armikut tonë të përjetshëm...

Poshtë saj bluza ishte e lidhur me një lopatë të vjetër e të ndryshkur, e cila ishte ngulur në tokën shkëmbore. Në fund të hendekut, u habita nga një lëvizje, ndërsa një tufë flokësh e errët valëvitej në rrym. Në fillim dukej artificiale, pothuajse si jutë e grisur e ashpër dhe me lëkurë si kanavacë e vjetër. Dhe pastaj papritmas pamja e të gjitha kockave të bardha e të thyera, dhe nuk kishte më rrëmujë.

- O Zot, o Zot.

Zëvendësi im- toger, filloi të bërtiste për përforcime, ndërsa unë u ula në gjunjë midis tokës së thatë dhe gurëve dhe i lashë gishtat të rrëshqisnin mbi butësinë e materialit, duke kërkuar ngushëllim.

- Mendoj se është këtu...

E përgatita mitralozin për betejë dhe u dha  urdhër për sulm...

Çdo lot luftëtari që bie, ujit farën e forcës...