E marte, 27.07.2021, 11:29 PM (GMT+1)

Kulturë

Poezi rumune nga Vasile Muste

E merkure, 03.06.2015, 07:22 PM


Vasile Muste

Poet dhe prozator. U lind më 30 janar 1956 në fshatin Koruien të Maramureshit. Kreu filozofinë dhe gazetarinë. Korrespondent i disa studiove të radios, kryeredaktor i disa revistave letrare dhe gazetave, kryeorganizator i Festivalit Internacional të Poezisë në Sigjetu Marmaciei, drejtor i Shtëpisë së Kulturës në të njëjtin lokalitet. Ka botuar vargje në revista të panumërta letrare si: România literară, Steaua, Tribuna, Astra, Ateneu, Orizont, Archeus, Hyperion, Cronica, Nord Literar, Art Panorama, Contemporanul, Amurg sentimental, Arcadia, Convorbiri Literare, Litera Nordului, Familia, Liternet, Poezia,  Mişcarea Literară, Marmaţia literară, Iluminări etj. Ka qenë prezent me emisione në radio dhe televizion, sidomos në rubrikat Dialogje kulturore, Zëri i poetit etj. Koordonator librash dhe laureat i një varg çmimesh të rëndësishme në disa festivale të poezisë, ndërsa për veprën e tij kanë shkruar kritikë dhe eseistë të mirënjohur rumunë. Vëllime të botuara: Instalimi i Acarit (1997), Kartë vizite (2003), Korujanët (2006), Pronari i distilerisë (2008), Konstelacioni i Fëmijërisë (2009), Vetmia e Engjëjve (2010), Fëmijëria dhe vetmia (2010), Fëmijëria-Dashuria-Vetmia (2011), Libri i Pajtimit me kullosën (2011), Lufta me Molkucin (prozë ultrashkurte, 2012), etj.


MOS THUAJ TRËNDAFIL

 

zambak i hollë kam qenë mbi vijën e ditës

i bukur si të shenjtërit e ri të kalendarëve

 

në shtëpinë time rri mali në tryezë

me detin e ulur pranë këmbëve

 

nga një kohë vetë banoj në vdekje

kurse prej meje s’kam asnjë lajm

 

dhe nuk e kam ç’prej moti fatin tim

dhe vjen mbrëmja e jam zambak i hollë

 

PORTRET ME DEGË TË LULËZUAR

 

nëse përsëri do të duhet të hesht shtatëmilionë vjet

pas shpinës së Hënës të ma vëni një degë të lulëzuar

disa molla shtëpie do kalojnë nga shekulli në shekull

duke shpresuar se po kthehem ngase shumë desha

të vij sërish me degën nga shpina e Hënës

nga buzëqeshja e  një fëmije që do derdhet me mua

gjithmonë i lulëzuar

 

LEIRIA

 

të degdisura të gjitha sa janë do të shtrohen përsëri përmbi ne

dashuri të shkuara n’mesditë apo n’kreshtën e natës të më mbeten

përsipër njësoj si dëbora e kremtimeve të mia të lumtura dikurë

kapela e supe duke u zbardhur nga rinia e pakuptuar në brigje tjera

gurë e njerëz duke u mahnituar parreshtur përmbi qytetin e heshtur

e kalin tim të bardhë ta ëndërroj duke rendur sërish fushave vezulluese

kullosa duke u hedhur në atë sovejkë prej ujit të quajtur oqean

i fshehur në rërën prapa drurëve të lartë e pleq të Leirisë

në San Pedro de Moel ku për herë të parë e pashë n’shkëlqesinë e saj

kanë vajtur në thellësi gjithë sa s’kanë qenë me ata mundohen të jenë

 

TRE POEZI NË GJUHËN RUMUNE

 

LEIRIA

pierdute toate câte nu mai sunt se vor aşterne iarăşi peste noi

iubiri plecate-n miez de zi sau la creştetul nopţii să îmi rămână

deasupre asemeni zăpezilor din sărbătorile mele fericite cândva

pălărie şi umeri albind de tinereţe neînţeleasă pe alte tărâmuri

pietre şi oameni uimind neîncetat deasupra oraşului tăcut

şi calul meu alb să-l mai visez alergând iar pe câmpii lusitate

iarba aruncându-se-n suveica aceea de apă numită ocean

ascuns în nisipul din spate copacilor înalţi şi bătrâni din Leiria

la San Pedro de Moel unde întâia oară l-am văzut in splendoarea-i

s-au dus în adâncuri câte n-au fost cu cele ce încearcă să fie

 

NU E INTUNERIC ȘI IUBIRE

 

e-atâta întuneric  blând încât am putea să ne bem propria moarte

și niciodată să nu mai murim sa nu ne mai întoarcem și să nu mai venim

prin colțurile țării tăiate de secera lunii hai să fim singuri morții nu-i plac

executiile în singurătate hai să trăim cum în alte vremi când eram tineri

dar mai rămânem în praful de stele în pustiul din străzi ca un om ce nu

s-a împotrivit ninsorii și celor ieșiți din credință ba una eram cu cei care

priveau tot mai adesea pe fereastra dinspre  marea neîncredere fată de

noii veniți cei care nu înțelegeau ce măreață e modestia ce nu au respirat

niciodată aerul tare al nebanuitelor  înălțimi ale iubirii

 

VALEA TRANDAFIRIE A COLIBELOR

 

de se va ţese albă deasă ceată peste ape

şi peste ochii-mi lungi cărări de frunze

un timp îndelungat nu îmi mai fi aproape

îţi voi găsi cu ierburile scuze

 

dar nu cânta o pentru cântec vreme

aş vrea să laşi să vină mai târziu

să-mi scrii doar scrisul să mă cheme

cum te-aş chema  la mine în sicriu

 

degetul tău să îmi atingă doar un ram

cel mai în floare dinspre partea mea

valea secată  mai demult de-un veac

în rochie roşie-atunci se va-mbrăca



(Vota: 9 . Mesatare: 5/5)

Komentoni
Komenti:


Gallery

Pëllumb Gorica: Magjia e bukurive të nëntokës sulovare
Fotaq Andrea: Një vështrim, një lot, një trishtim – o Zot sa pikëllim!
Pëllumb Gorica: Grimca kënaqësie në Liqenin e Komanit
Shkolla Shqipe “Alba Life” festoi 7 Marsin në Bronx
Kozeta Zylo: Manhattani ndizet flakë për Çamërinë Martire nga Rrënjët Shqiptare dhe Diaspora