Sevdail Hyseni: Gjelat e llamarinës

Sevdail Hyseni

Satirike

Gjelat e llamarinës

Gjelat e llamarinës sillen

nga të fryjë era në shkrepa.

Sipër oxhakut të shtëpisë,

rrinë si dordoleci n’vreshta.

Mbi oxhak e kanë vendin,

jo mes njerëzve mbi tokë.

Era vet ua thur mendimin,

E ua fshinë kujtesën n’kokë.

Ata s’këndojnë për agim,

as për dritë e për shpresë.

Këta janë gjela llamarine,

që këndojnë për interes.

Sot lidhen për qeverinë,

nesër i ngjiten si arnicë,

e pasnesër nuk i dihet

kujt i rrasen n’prapanicë.

S’kanë shtyllë kurrizore,

as dinjitet dhe as kulturë,

u pëlqen pa farë dallimi,

çdo pushtet e çdo flamur.

Oh, gjela prej llamarine,

jeni pjellë e hipokrizisë,

pa ju s’do ta dinim kurrë

nga fryn era e tradhtisë.

Por kujdes nga veprimet,

llamarina ndryshket pis

dhe një ditë do të nxini

mbi oxhakun e shtëpisë!

(Karikatura marrë nga interneti)