Cikël poezish nga Dana Logigan

DANA LOGIGAN

Të kërkoj

Të kërkoj

në kohë dhe hapësira ëndrrash

atëherë kur pemët heqin

gërvishtjen e fundit të gjetheve

atëherë kur pjeshtat

mësojnë leksionin e fundit të fluturimit

atëherë kur pika e fundit e borës shkrihet në perëndim,

derdhur gjurmën e fundit të një historie

mbi qiellin e zemrave të shpërndara

na ndajnë jetë dhe vdekje, fytyra dhe maska,

iluzione dhe siguri, zjarre dhe përmbytje

ndonjëherë shikoj pellgje uji

ndonjëherë dëgjoj guaska ëndrrash

në kohë dhe hapësira poezie

të gjej ty, totemin tim të fundit.

Kam rënë në një lot

Kam rënë në një lot

dimrat janë mjeshtër të bardhë me sy çeliku

gjithçka është e ftohtë

aq e ftohtë sa të djeg

bota duket si e bërë nga qelqi dhe akulli,

nga argjendi dhe diamanti, nga malet e kripës,

dega nga çdo gjë që mund të jetë më e ftohtë,

më e mprehtë, më e fortë

ti - loti më i lartë dhe më i ftohtë -

numëron kristalet e mprehta të akullit

nga goja e shpellës-fjalës

këtu diku, në brigjet e liqenit të ngrirë,

lebardhët pëshpërisin një magji

kripa nga loti që të mos mund ta ndiej.

Në syte e tu

Shpirtin tënd e reflekton si në një ikonë

Në sytë e saj kafe, të bukur si deti.

Do ta ngjash me një zanë në fustanin e saj – shkëlqim

Që mban në duar lule të vogla dhe blu si qielli.

Me flokë kafe dhe të shpërndara mbi supe

Rreth saj shpërndan magji

Dhe mes luleve dhe fluturave lindin gjinj të rinj,

Në shpirtin tënd mbushin gëzim.

Do të të pëlqente tani të shijoje gojën e ëmbël të zanës

Dhe ëmbëlsinë e gjinjve të butë

Dhe do t’i pëshpërisje në vesh se ajo të është kaq e dashur,

Se për vetëm një çast do të doje të ishe zot i saj.

Afër teje, ajo vetë beson se është zana

Që e thërret me dashuri në mes të natës

Dhe është kaq e lumtur që është e zotë e

Atij që i këndon dashurinë në pëshpëritje.

Shpirtin e saj e reflekton si në një ikonë

Në sytë e tu të thellë, të uritur për dëshirë,

Duroje atë përgjithmonë si do të doje një katedrale,

Një lule, një pemë ose ujë burimi!

Përmallim për përmallim

Nga dëshira ime dëgjohen këmbanat e kalit

Më gjej tek sytë e tu të mëdhenj, të thellë, si të paraardhësve,

Me dorën tënde prej ari dua të qep fytyrën time

Dhe ta kornizosh më pas në zemrën tënde të madhe!

Nëse e harrosh edhe për një çast, do të doja të qajeshe

Një lot të rrjedhë mbi faqen tënde të butë dhe të shëndritshme,

Nga dëshira ime dëgjohen këmbanat e kalit

Si rrahin mbi gurin ku do të vrapojnë

Në agim për të të thirrur që të jem përsëri e jotja.

Mos më harro! Në kumbon e gjatë, të zezë

Do të fluturojë, ndër ëndrrat, figura ime e plotë.

Dua të më doresh po aq sa atëherë në muajin maj

Kur për përjetësi betoheshe të më kishe.

Tek ti më thirri real, por edhe në ëndrra,

Më dhuro, si di ti, puthje të ëmbla, të premtuara.

Më mungojnë sytë e tu! Hajde, erdhi, mos rri më!

Sa misterioz dhe i shenjtë është ledhata jote!

Përmes këmbalëve të kalit lexo dëshirën time

Dhe mbaje edhe ti dëshirën time me gjithë qenien tënde!

Dhe kali do të jetë mjeti i dashurive të para

Më do, të lutem, të mbetesh pafund!

Duke numëruar

Numëoj

të të ëndërroj

ti banon në një rreth prej gurësh dhe zjarri

recitoni në mjekër vargjet

që vetëm ti i dëgjon dhe i kupton

unë provoj zjarrin me gishta

dhe të numëroj

digjem brenda

aty ku ti numëron magjitë

këndon një cicer

çiuritet një hibisk

mijëzon një mace e zezë

solomonarët i thyejnë zbukurimet e tyre,

numëroj deri në shtatë

të numëroj

në një rreth gurësh dhe zjarri

solomoni një

në grusht mbaj fort shikimin tënd!

Jeta...

Për disa, jeta

është si ecja e lakuriqve të mbushur me baltë

rrinte me fytyrën drejt murit

gishtat e saj përpiqeshin

të formonin konturet e një zemre të shpërbërë

në copëza puzzle

ishte kaq afër murit

(e vendosur përballë jetës vetë)

sa pyeste veten nëse ndoshta

ai do të ishte vendi i saj përgjithmonë

ndiente ajrin e papërballueshëm,

dhe i ftohti i kishte depërtuar në kockat

si një qiramarrës

në dhomën e përditshme

rezultonte se retë kishin bërë fole

në copën e saj të qiellit,

dhe shiu i torturonte trupin

në murin e vetëm që

e njihte, ngjiteshin dhe zbrisnin

pafund

lakuriq të mbushur me baltë

parashikues fundin

të ngjallur dhe të ftohtë

të ftohtë si vdekja...

Nën zemrat e reve

(Te gjyshërit e mi, Elisaveta dhe Maria)

Bien pendime të bardha dhe të hidhura dhe të ftohta,

Sepse era dhe borët në dimrat e kaltër

Luftojnë mbi tokë, mbi pyje dhe shtigje

Dhe ajo gjurmon tatuazhe mjeshtërore

Në lëkurën e kamforit, nën zemrat e reve,

Ku ëndrra vrastare ngadalë vetëvritet

Dhe ku pikat e borës zbehen deri në agim,

Duke u shndërruar në shi të ftohtë, acid.

Ec ngadalë, rëndë nëpër dëborë mëndafshi,

Ndërsa kryqet në varrezë më përsërisin,

Mes hithrave dhe fotografive ngrihet një yll.

Jo, nuk është yll! Është gjyshja ime e vjetër!

Nën harkun e pemëve që mbajnë nën trung

Lëngje fantazmatike prej dylli

Më përmbyt një mall deri në kocka dhe në mushkëri.

Pse hesht? Eja më flit përsëri!

Na la që të shijojmë në tokën e mangësive

Violetat dhe lule të bardha të lagura,

Dhe iku për të marrë, mes reve, që të shpërndajë

Momente të bukura dhe momente të kota.

Ne do të të përziejmë pastër ndër kujtimet e luleve

Dhe do të sjellim dritë mbi ballin tënd

Fjalët e djeshme shndërrohen në zëra

Dhe në një betim të gjallë një i vyshkur.

Të ekstazuar

Si në një përrallë, dashuria na magjeps.

Ndër gjithë puthjet, pëshpëritjet e zjarrta nxisin,

na skllavërojnë dhe madje na këndojnë,

çlirojnë ëndrrat nga mendjet.

Ti më thith si një pije kristale dhe më

mbështjell në frutat e frutave të pyllit,

Ne nuhasim njëri-tjetrin në një kënaqësi

delikate dhe pasioni i dashurisë na ka të dashur.

Dhe të posedoj. Në supet e tua bie floku

si një përrua e trazuar nga dëshira,

Në dorën tënde gjoksi im është si molla e pjekur

nga dridhja e dashurisë.

Në gumëzhitjen e lëvizjes së valës lindin

stuhitë e zgjatura të gemëtit.

Ngjitemi ekstazën si një kodër, k

ur më prek me gishta të gjatë.

Më trazon në male të nxehta

nga kaq pasion ëmbël i zjarrtë.

Këto kujtime nuk do të zhduken,

por do të lindin brenda nesh vazhdimisht.

I kam vrarë me një puthje…

Në fushat e gjera të stuhisë

Shikimi i qetë i qiellit,

Pëllgjet e mëdha argjendi që era

I ledhatonte në një puthje të vetmuar.

Në shpirtin tim të mbjellë nga dëshira

Përpiqem që nga kohët e largëta të të thërras

Dhe pëlqimet e mëdha, shkëlqyese

Nën trupin tim të rëndë pothuaj bërtasin.

Do t’i kisha dërguar të dërguarit të mi që të më sjellin ty

Por nuk e dinë… në fluturim të rënë

Dhe kanë paguar jetën e tyre

Dhe në pëllëmbën time ka lënduar shumë.

Jo nga injoranca apo hakmarrja

Unë i kam vrarë me një puthje.

Në shpirtin tim nuk ka urrejtje,

Por vetëm pendimi që kanë rënë!

Dhe përsëri dëshira jote më djeg

Edhe pse është ftohtë, dhe ka ngrirë

Dhe shpresa ime e fundit që

Nga dashuria ka shpërthyer.

Tani më përpiqen pendimet

Unë të kam thirrur, ti nuk më dëgjuat.

Një dimër i ftohtë dhe i rrugëtuar

Më ndau nga të gjithë pëlqimet.

Sepse si në një vaj të rëndë të këngës

I ka përzier të gjithë me stuhi

Dhe nuk kanë mundur të jenë të dërguarit e mi

Të një dashurie që nuk ka kaluar…

U bëre vëlla me ujqitë

U bëre vëlla me ujqitë që ulërijnë për shkretëtirë

Duke lutur me urinë në sy dhe në dhëmbë prej kocke

Përmes pyjeve me borë, për t’u bërë vëlla i tyre.

Nga unë kishe uri. Doremoje të më bashkoheshe.

Një ulërim dëgjohet në male, është ujku i vjetër

Që mban vëllezërit e tij në tufë drejt jemendjeve të kasollave,

Dhe stuhia shpërthen si një tronditje e çmendur;

Kanë uri të madhe, deri në vdekje. Barijtë thonë lutje.

Në hënë ulërijnë ujqitë, barijtë janë në pritje

Dhe qentë e stalleve fillojnë të lehin;

Nën i ftohti i ashpër ata ende kanë pasuri

Që qesja e tyre varët në jetën për të mbrojtur.

Dhe do të qajnë ata dele dhe delet e mëdha

Nëse ujqit sulmojnë stallën lart në fshat,

I kanë vënë alarme në qafë për të tingëlluar në zile

Për të mos u marrë vdekja si ora e korrjes.

Dhe ujqit ulërijnë fort; në natë sytë shkëlqejnë;

Nën këmbët e ujqve bora shurdhon;

Barijtë ndezin zjarre dhe binte ngadalë drejt qiellit.

O, Zoti, sikur të shikonin lutjen e përmbushur!

Dhe vetëm nëse Ti, i Miri, Mbikëqyrës i të gjithave,

Dëshiron të shtysh çastin e sulmit mbi delet

Do ua japë të gjithëve nga tufaja

Një tufë dre të mos jetë më e zhveshur!

Dhe, Zoti, lutja e tyre më afron edhe mua

Sepse nuk mund të shoh më gjak dhe dhimbje

Dhe të kafshoj trupin e gjallë është çasti që ndan

Një jetë nga një vdekje, jetën e tyre nga e imja.

Tani Ti, Zoti, fal ujqit dhe qentë!

Dëgjo vetëm një lutje nga zemra e një bari!

Në mendje dhe në zemra mbill urinë dhe të keqen!

Dhe shpërndaje hirin Tënd të shenjtë dhe mbrojtës!

Njeriu-kompas

Njeriu-kompas ka një sy të vetëm

është syri i të verbrit që sheh infinitin

përtej formave dhe ngjyrave

njeriu-kompas është bërë për të krijuar

gjurmë në balta që e gërvisht sa herë

në ballin e tij, në pëllëmbët e tij,

në zemrën e tij lindin fjalët

ka një këmbë të vetme me të cilën zakonisht

merr botën dhe dashurinë me hapa, dhe kohën

e var nga degët e pemëve

kërcenjat e tyre të shpërthejnë në çdo prekje,

në çdo sy drite

dashuron dritën dhe fjalën dhe gruan

atë gruan që është katër herë grua

për të cilën do të shkruante poezi me Danubin si laps

gruaja-Eva me mollën e kuqe gjithmonë

në dorën e shtrirë drejt tij

njeriu-kompas ka një zemër të vetme

por prej saj rrjedhin kaskada poezish

të dashurive të lindura dhe të palindura

çfarë tjetër do t’i duhej njeriu-kompas?

...pyet bota