Sabri Hamiti: Rugova

Sabri Hamiti

RUGOVA

1.

Se Hyji në tokë ka pamje Njeriu

Dhurata jote qe veç dashuria

Kur pret stuhia e ngrin veriu

Si buka si uji ka shijen liria

Qiellit preke yje si lule në fushë

Pa e lënë fushën ta kafshojë malin

Kalove ylberin e vare në gushë

Po kur shtrëngata shalonte kalin

Ti mbolle drurin që i thonë jetë

Në kreshtën tënde me diellin kunorë

E barte dhembjen udhës përpjetë

Me lotin e vokët që shkrin dëborë.

2.

Po të më shihni një grumbull Hini

Kujtoni sa i madh ishte Zjarri

Secili mërdhezet e mos mërdhini

Kush në vrapim me dalë i pari

Isha fort i butë me më thanë Hyjní

Një trup i gurtë përmbi bregore

Isha fort i qetë me më thanë Njerí

I gjallë përjetë në zemra njerëzore

Luta tokë e qiell në shqip ligjërimin

Bota e kuptoi me gjuhën e vet

Malet u tundën e gjetën shpëtimin

Në Lumbardh e Drí shpirti ra i qetë.