Ndue Ukaj: Kryezoti ynë i shënoi kohët me shenja

Ndue Ukaj:

Në një ditë si kjo, në 17 janarin e vitit 1468, vdiq kryezoti ynë. Atë ditë filloi një dimër i egër e i gjatë me acar për kombin tonë.

Kombi ynë eci shekuj e shekuj nëpër errësirë, me dritën e kujtimeve të tij.

“Gjergj Kastrioti i duhet Shqipërisë, jo si luks, por si gur i themelit. Koha e kishte treguar se pa Shqipërinë ai jetonte, kurse Shqipëria s’bënte dot pa të”- thotë Ismail Kadare.

Sot, dua ta kujtoj Kryezotin tonë, me një poezi nga libri im “Mund të jetë si në fillimet e koheve”.

Kryezoti ynë i shënoi kohët me shenja

Kryezoti ynë i shënoi kohët me shenja:

diku vuri një kryq

dhe një tryezë për darkën e mbrame,

ullinj dhe mish të pjekur.

Nuk kishte nevojë të bënte me gisht:

Ky është Juda. Toka e larë me gjak shihej.

Nëpër kështjella la fjalët si mburoja

dhe shigjetat i drejtoi kundrejt frikës.

Kalendarin e ndau sipas kohës arbnore:

para dhe pas tij.

Ai vetë nuk shkroi libra,

por la biblioteka,

opera dhe dishepuj

me flamuj të rrufeshëm

që e valëvisin në secilën kohë.

Ai nuk la as varr,

por një kështjellë pendimi

që i ngjan rrëfyestores,

ku pret prifti me zhgunin e historisë

dhe bën shërbesë e lexon psalme.

Dhe tregon

për ardhjen e dytë të Gjergj Kastriotit.