Sabile Basha: Roli i mërgatës shqiptare në kujtesën historike të Kosovës (49)

ROLI I MËRGATËS SHQIPTARE NË KUJTESËN HISTORIKE TË KOSOVËS (49)

Thirrja e Mërgatës Shqiptare për Demonstratën e Vjenës

Pas kësaj analize politike dhe thirrjeve mobilizuese, dokumenti vazhdon me një pjesë të veçantë, të titulluar me shkronja të mëdha “NJOFTIMI”. Vetë përdorimi i këtij titulli tregon se autorët synonin të kalonin nga argumentimi politik në dhënien e informacionit konkret për një veprimtari të organizuar. Megjithatë, edhe kjo pjesë, ndonëse formalisht paraqitet si një njoftim, mbart një ngarkesë të rëndësishme historike dhe simbolike, sepse përmes saj përcaktohet qartë identiteti i organizatorëve dhe legjitimiteti i veprimit të tyre politik.

Në hyrje të këtij njoftimi thuhet se demonstrata organizohej nga punëtorët kosovarë me punë në Evropën Perëndimore, duke u drejtuar njëkohësisht të gjithë bashkatdhetarëve që jetonin në mërgim. Ky formulim nuk është vetëm një njoftim organizativ, por një deklarim i qartë politik. Autorët dëshirojnë të bëjnë të ditur se organizatorët nuk përfaqësonin një grup të shkëputur emigrantësh apo një organizatë të izoluar politike, por e konsideronin veten pjesë organike dhe të pandashme të popullit të Kosovës. Kjo ishte një mënyrë për të theksuar se largësia gjeografike nuk kishte krijuar ndarje midis mërgatës dhe atdheut, por, përkundrazi, kishte forcuar ndjenjën e përgjegjësisë ndaj fatit të tij.

Në këtë mënyrë, dokumenti rrëzon çdo përpjekje për ta paraqitur diasporën shqiptare si një komunitet të shkëputur nga zhvillimet në Kosovë. Për autorët, punëtorët shqiptarë në Evropën Perëndimore nuk ishin vetëm emigrantë ekonomikë që kishin lënë vendlindjen për të siguruar mbijetesën e familjeve të tyre. Ata ishin një pjesë aktive e lëvizjes kombëtare, e cila vazhdonte ta jetonte çdo zhvillim politik në Kosovë me të njëjtin intensitet si bashkëkombësit që jetonin në trojet e tyre. Mërgimi nuk shihej si largim nga përgjegjësia kombëtare, por si një hapësirë e re e veprimit politik, ku çështja shqiptare mund të përfaqësohej para opinionit ndërkombëtar.

Veçanërisht domethënëse është shprehja se demonstrata organizohej "si pjesë e pandashme e popullit të Kosovës." Kjo formulë përmban një mesazh të qartë identitar dhe politik. Ajo thekson se shqiptarët në diasporë nuk e shihnin veten si spektatorë të ngjarjeve që zhvilloheshin në atdhe, por si pjesëmarrës të drejtpërdrejtë në përpjekjen e përbashkët për liri. Përmes këtij formulimi ndërtohet ideja e një kombi që, edhe pse i shpërndarë në vende të ndryshme, mbetet i bashkuar nga historia, gjuha, kultura dhe aspiratat e përbashkëta politike.

Ky njoftim pasqyron edhe një realitet historik të rëndësishëm të viteve tetëdhjetë. Pikërisht në këtë periudhë, mërgata shqiptare në Evropën Perëndimore kishte filluar të organizohej në mënyrë shumë më të strukturuar, duke zhvilluar demonstrata, tubime, fushata informuese dhe aktivitete politike me synimin për ta ndërkombëtarizuar çështjen e Kosovës. Në këtë proces, punëtorët shqiptarë, të cilët përbënin pjesën më të madhe të diasporës së atëhershme, nuk ishin vetëm mbështetës financiarë të familjeve dhe të organizatave ilegale, por edhe bartës të rëndësishëm të veprimtarisë politike në vendet ku jetonin.

Prandaj, ky “Njoftim” nuk duhet parë vetëm si një komunikatë teknike për organizimin e një demonstrate. Ai përfaqëson një deklaratë të qartë politike mbi rolin e mërgatës shqiptare në lëvizjen kombëtare. Përmes tij, autorët dëshmojnë se rezistenca për lirinë e Kosovës nuk zhvillohej vetëm brenda kufijve të saj, por kishte marrë karakter mbarëkombëtar, duke bashkuar shqiptarët në atdhe dhe në diasporë rreth të njëjtit ideal. Në këtë kuptim, demonstrata paraqitet jo vetëm si një akt proteste, por si shprehje e solidaritetit kombëtar dhe e bindjes se, pavarësisht largësisë fizike, mërgata shqiptare mbetej një pjesë e pandashme e historisë, e fatit dhe e së ardhmes së Kosovës.

Pas shpalljes së njoftimit të përgjithshëm, dokumenti vijon me të dhëna konkrete lidhur me organizimin e manifestimit të radhës, duke dëshmuar nivelin e lartë të koordinimit që kishte arritur mërgata shqiptare në Evropën Perëndimore. Në tekst bëhet e ditur se demonstrata e ardhshme do të zhvillohej në qytetin e Vjenës, më 24 prill 1982, një datë që, për organizatorët, nuk përfaqësonte thjesht ditën e një tubimi protestues, por një moment të ri të mobilizimit të shqiptarëve në diasporë për ta mbajtur të gjallë çështjen e Kosovës në arenën ndërkombëtare.

Përcaktimi i Vjenës si vendi i zhvillimit të demonstratës kishte një simbolikë të veçantë. Kryeqyteti austriak, një nga qendrat më të rëndësishme politike dhe diplomatike të Evropës, ishte një hapësirë ku vepronin institucione ndërkombëtare, organizata të ndryshme dhe media me ndikim. Organizimi i një demonstrate në një qytet të tillë nuk kishte vetëm synimin e bashkimit të shqiptarëve të mërguar, por edhe të tërhiqte vëmendjen e opinionit evropian ndaj gjendjes politike në Kosovë. Përmes këtyre manifestimeve, mërgata shqiptare synonte ta nxirrte çështjen shqiptare nga kufijtë e Jugosllavisë dhe ta shndërronte atë në një temë diskutimi në qarqet ndërkombëtare.

Dokumenti jep edhe hollësi të sakta organizative, duke njoftuar se tubimi do të fillonte në orën 11:00, ditën e shtunë, në stacionin hekurudhor Westbahnhof të Vjenës. Këto të dhëna dëshmojnë për seriozitetin dhe disiplinën me të cilën organizoheshin demonstratat e mërgatës shqiptare. Përzgjedhja e një nyjeje të rëndësishme komunikimi si Westbahnhof nuk ishte rastësore. Përveç se lehtësonte pjesëmarrjen e shqiptarëve që vinin nga qytete e shtete të ndryshme të Evropës Perëndimore, ajo siguronte edhe një dukshmëri më të madhe publike të manifestimit, duke e bërë protestën të pranishme në një prej hapësirave më të frekuentuara të kryeqytetit austriak.

Megjithatë, një element që e veçon këtë dokument nga njoftimet e zakonshme është aktiviteti i paraparë pas përfundimit të demonstratës. Organizatorët bëjnë të ditur se ishte planifikuar një vizitë kolektive në Muzeun e Armëve të Vjenës, me qëllim që pjesëmarrësit të shihnin edhe armët e Gjergj Kastriotit – Skënderbeut. Ky detaj është shumë më tepër sesa një program kulturor i rastësishëm. Ai bart një simbolikë të fuqishme historike dhe kombëtare.

Për autorët e thirrjes, demonstrata dhe vizita në muze përbënin dy dimensione të së njëjtës përpjekje kombëtare. Nëse protesta ishte shprehje e angazhimit politik për të tashmen dhe të ardhmen e Kosovës, vizita pranë armëve të Skënderbeut ishte një rikthim simbolik te rrënjët historike të rezistencës shqiptare. Në këtë mënyrë, organizatorët krijonin një urë të qartë midis luftës së shekullit XV për mbrojtjen e lirisë dhe përpjekjeve të shqiptarëve të Kosovës në fund të shekullit XX për realizimin e të drejtave të tyre kombëtare.

Figura e Skënderbeut paraqitet këtu jo vetëm si hero historik, por si simbol i vazhdimësisë së rezistencës shqiptare. Armët e tij shihen si relikte të një epoke që kishte hyrë në kujtesën kolektive të kombit, ndërsa vizita në muze merr karakterin e një pelegrinazhi historik. Përmes këtij gjesti, organizatorët synonin t'u kujtonin pjesëmarrësve se përpjekja për liri nuk ishte një fenomen i kufizuar në kohën e tyre, por pjesë e një tradite shumë shekullore, e ndërtuar mbi sakrificat dhe qëndresën e brezave të mëparshëm.

Ky kombinim i protestës politike me një aktivitet edukativ e memorial dëshmon gjithashtu për vizionin e organizatorëve. Ata nuk synonin vetëm mobilizimin e çastit, por edhe forcimin e vetëdijes historike dhe identitare të shqiptarëve në mërgim, veçanërisht të brezave të rinj që ishin rritur larg atdheut. Përmes njohjes me figurën dhe trashëgiminë e Skënderbeut, ata përpiqeshin të forconin lidhjen shpirtërore të diasporës me historinë kombëtare dhe ta paraqisnin rezistencën e kohës si vazhdim të natyrshëm të traditës së gjatë shqiptare për liri.

Në tërësinë e tij, ky njoftim tregon se demonstratat e mërgatës shqiptare nuk ishin vetëm manifestime politike të organizuara për të kundërshtuar politikën e regjimit jugosllav. Ato ndërthurnin në mënyrë të vetëdijshme dimensionin politik me atë historik, kulturor dhe identitar, duke e shndërruar çdo tubim në një akt të afirmimit kombëtar. Përmes protestës në Vjenë dhe vizitës simbolike te armët e Skënderbeut, organizatorët synonin të përcillnin mesazhin se rruga e shqiptarëve drejt lirisë ishte pjesë e një vazhdimësie historike që lidhte heroizmin e së kaluarës me përpjekjet politike të kohës së tyre.

Në përmbyllje të këtij njoftimi, organizatorët i japin dokumentit një dimension edhe më të thellë kulturor e historik, duke e lidhur drejtpërdrejt veprimtarinë politike të mërgatës me trashëgiminë shpirtërore dhe letrare të Rilindjes Kombëtare Shqiptare. Pas njoftimit për vizitën në Muzeun e Armëve të Vjenës, ata shprehen se vetëm pasi të kenë parë nga afër armët e Gjergj Kastriotit – Skënderbeut, pjesëmarrësit do të jenë në gjendje ta përjetojnë edhe më fuqishëm domethënien e vargjeve të poetit kombëtar Naim Frashëri, të cilat kanë mbetur ndër shprehjet më të bukura të dashurisë dhe krenarisë për heroin kombëtar.

Për këtë arsye, në tekst citohet poezia e njohur e Naim Frashërit:

Vendosja e këtyre vargjeve në fund të njoftimit nuk është aspak rastësore. Organizatorët nuk i referohen Naim Frashërit vetëm si poet, por si "bilbili i gjuhës shqipe", një cilësim që pasqyron vendin e jashtëzakonshëm që ai zë në historinë e kulturës dhe të ndërgjegjes kombëtare shqiptare. Për ta, Naimi nuk ishte vetëm krijuesi i vargjeve të pavdekshme, por një nga ideologët më të rëndësishëm të Rilindjes Kombëtare, i cili, përmes letërsisë, zgjonte dashurinë për atdheun, kultivonte ndjenjën e përkatësisë kombëtare dhe rikthente në kujtesën e shqiptarëve figurat madhore të historisë së tyre.

Autorët e thirrjes e ndërtojnë me kujdes lidhjen ndërmjet dy epokave historike. Nga njëra anë qëndron figura e Skënderbeut, simboli i qëndresës së shqiptarëve kundër pushtimit osman, nga ana tjetër qëndron Naim Frashëri, i cili, disa shekuj më vonë, e ringjalli këtë figurë në ndërgjegjen kombëtare përmes fuqisë së fjalës artistike. Tani, në vitin 1982, organizatorët e demonstratës e vendosin edhe brezin e tyre në të njëjtën vijë historike, duke sugjeruar se rezistenca e shqiptarëve të Kosovës ishte vazhdim i së njëjtës traditë të gjatë të luftës për liri dhe dinjitet kombëtar.

Vargjet e Naimit fitojnë këtu një kuptim të ri. Kur poeti shkruante se, duke parë armët e Skënderbeut në Belvedere të Vjenës, kishte ndier sikur kishte parë vetë heroin, ai nuk shprehte vetëm emocionin personal të një vizitori përballë një objekti muzeal. Ai afirmonte idenë se reliktet historike janë bartëse të kujtesës kombëtare dhe se ato kanë fuqinë të rikthejnë në vetëdijen e një populli figurat që kanë formësuar historinë e tij. Pikërisht këtë përjetim dëshironin të përçonin edhe organizatorët te pjesëmarrësit e demonstratës.

Në këtë mënyrë, vizita në muze nuk paraqitet si një aktivitet turistik apo kulturor në kuptimin e zakonshëm të fjalës. Ajo shndërrohet në një akt simbolik të rikthimit te burimet e identitetit kombëtar. Përballë armëve të Skënderbeut, shqiptarët e mërguar do të kishin mundësinë të ndiheshin pjesë e së njëjtës histori, duke e parë rezistencën e brezit të tyre si vazhdim të amanetit që kishte nisur shekuj më parë.

Përmes këtij referimi letrar, organizatorët dëshmojnë gjithashtu se lëvizja kombëtare shqiptare nuk ushqehej vetëm nga veprimi politik, por edhe nga kujtesa historike, letërsia dhe kultura kombëtare. Në dokument ndërthuren natyrshëm tre figura që përfaqësojnë tri etapa të historisë shqiptare: Skënderbeu, simboli i luftës për liri; Naim Frashëri, ideologu dhe poeti i Rilindjes Kombëtare; dhe veprimtarët e kohës moderne, të cilët përpiqeshin ta vazhdonin këtë trashëgimi në rrethanat politike të Kosovës së viteve tetëdhjetë.

Në tërësinë e tij, ky fragment e ngre njoftimin për demonstratën përtej funksionit të tij praktik. Ai e shndërron atë në një tekst me përmbajtje të thellë historike, kulturore dhe simbolike, ku kujtesa për Skënderbeun, frymëzimi nga Naim Frashëri dhe angazhimi i mërgatës shqiptare bashkohen në një mesazh të vetëm: se lufta për liri është një vazhdimësi historike, e cila kalon nga një brez te tjetri, duke u ushqyer njëherazi nga sakrifica, nga kultura dhe nga ndërgjegjja kombëtare.

Në përfundim të dokumentit, autorët zgjedhin ta mbyllin thirrjen me një varg parullash politike dhe kombëtare, të cilat përbëjnë kulmin e mesazhit që synonin t'u përcillnin shqiptarëve në mërgim. Këto parulla nuk ishin vendosur vetëm si formulime përmbyllëse apo si elemente propagandistike të zakonshme. Përkundrazi, ato përfaqësonin një përmbledhje të gjithë filozofisë politike të lëvizjes kombëtare shqiptare të asaj periudhe, duke sintetizuar në pak fjalë aspiratat, idealet dhe objektivat për të cilat angazhoheshin organizatorët e demonstratave dhe një pjesë e konsiderueshme e mërgatës shqiptare.

Parulla e parë, e vendosur me shkronja të mëdha dhe e ndarë grafisht për t'i dhënë edhe më shumë peshë vizuale – “K O S O V A – R E P U B L I K Ë” – përbënte boshtin politik të të gjithë dokumentit. Kjo nuk ishte thjesht një thirrje proteste, por artikulimi më i qartë i kërkesës që kishte dominuar demonstratat studentore të vitit 1981 dhe veprimtarinë e organizatave ilegale shqiptare në Kosovë dhe në mërgatë. Kërkesa për Republikën e Kosovës shprehte aspiratën që Kosova të gëzonte një status të barabartë me njësitë e tjera federale të Jugosllavisë, duke u njohur si subjekt politik me të drejta të plota kushtetuese. Në rrethanat e kohës, një parullë e tillë përfaqësonte një sfidë të drejtpërdrejtë ndaj politikës zyrtare jugosllave dhe, njëkohësisht, simbolizonte shpresën e shqiptarëve për barazi, dinjitet dhe vetëvendosje.

Pas saj pason thirrja “Rroftë populli heroik shqiptar!”, një formulim që synon të afirmojë rolin historik të popullit shqiptar si bartës i qëndresës dhe i sakrificës. Përmes këtij vlerësimi, autorët i japin një dimension kolektiv rezistencës, duke theksuar se historia nuk ndërtohet vetëm nga individët e shquar, por mbi të gjitha nga populli, i cili, në periudha të ndryshme historike, kishte dëshmuar vendosmërinë për të mbrojtur identitetin, gjuhën, kulturën dhe të drejtat e tij kombëtare. Epiteti "heroik" nuk përdoret vetëm si figurë retorike, por si një vlerësim historik për brezat që kishin përballuar pushtime, represion, burgime dhe sakrifica, pa hequr dorë nga ideali i lirisë.

Parulla e tretë, “Rroftë Republika Socialiste e Shqiptarëve në Jugosllavi!”, pasqyron qartë orientimin politik të organizatës që kishte hartuar këtë dokument dhe kontekstin historik në të cilin ai ishte shkruar. Kjo formulë duhet kuptuar në dritën e rrethanave politike të fillimviteve tetëdhjetë, kur një pjesë e organizatave ilegale shqiptare artikulonin kërkesën për krijimin e një republike shqiptare brenda federatës jugosllave, si zgjidhje për pozitën kushtetuese dhe kombëtare të shqiptarëve. Kjo parullë nuk përfaqësonte vetëm një slogan politik, por shprehte vizionin e autorëve për një rend të ri kushtetues, në të cilin shqiptarët do të trajtoheshin si popull i barabartë me popujt e tjerë të federatës.

Në planin historik, këto parulla kanë një rëndësi të veçantë, sepse ato dokumentojnë mënyrën se si artikulohej diskursi politik i lëvizjes ilegale shqiptare në fillim të viteve tetëdhjetë. Ato dëshmojnë se demonstratat e mërgatës nuk ishin vetëm reagime emocionale ndaj represionit në Kosovë, por manifestime të organizuara që mbështeteshin mbi një platformë të qartë politike dhe kombëtare. Përmes këtyre sloganeve bëhej e ditur se kërkesat e shqiptarëve nuk kufizoheshin vetëm në ndalimin e dhunës apo lirimin e të burgosurve politikë, por synonin një zgjidhje të thellë dhe afatgjatë të çështjes së Kosovës.

Në tërësinë e tyre, këto parulla përfaqësojnë kulmin simbolik të dokumentit. Ato e mbyllin thirrjen me një ton mobilizues, duke lënë të kuptohet se çdo demonstratë, çdo protestë dhe çdo aktivitet i organizuar nga mërgata shqiptare ishte pjesë e një projekti më të gjerë historik. Për autorët, këto slogane nuk ishin vetëm fjalë të brohoritura në rrugët e qyteteve evropiane, por shprehje të një vetëdijeje kolektive që kërkonte lirinë, barazinë dhe afirmimin politik të shqiptarëve. Pikërisht për këtë arsye, ato mbeten sot dëshmi të rëndësishme historike, sepse pasqyrojnë jo vetëm gjuhën politike të kohës, por edhe aspiratat që frymëzuan një brez të tërë veprimtarësh në Kosovë dhe në mërgatën shqiptare.

...................................

Teksti i thirrjes :

T H I R R J E

Vëllezër dhe motra në mërgim

Kjo është thirrja e njëmbëdhjetë, e cila u drejtohet punëtorëve kosovarë në mërgim. E njëjta thirrje nga i njëjti vend për të njëjtin qëllim. Ndryshimi i vetëm është ai se kjo thirrje po bëhet nga dita në ditë më e fuqishme dhe me zë më të lartë. Na thërret tanë Kosova, e cila përsëri po mbulohet n’tym.

Çfarë tu themi ne me këtë thirrje tjetër përveç t’ua përsërisim ato që ua kemi thënë edhe më parë. Pra të njëjtat halle. Na mbet ky amanet brez pas brezi, prej shpatës së Skënderbeut e deri tek penda e Jusuf Gërvallës e zëri i Kadri Zekës. Iu përgjigj shqiptari vendlindjes kudo që u ndodh, gjatë gjithë historisë së tij në mënyrë që brezit të ri t’i krijojë një vend për të jetuar i lirë me pjesën e tokës dhe të diellit që na takon. U derdh gjaku lum derisa u fitua një tokë e lirë shqiptare. Edhe për pjesët tjera  të copëtuara të cilave u ra të ndërrojnë vetëm zgjedhat, nuk u kursyen sakrificat deri në atë supreme.

Përkundër këtyre të gjithave deri më 11 Mars 1981 liria nuk u fitua, përkundër disa lëshimeve që u bënë hap pas hapi dhe dal nga dal nga serbomëdhenjtë, të cilat na kushtuan shumë. Populli ynë shfrytëzoi me kujdes dhe në mënyrë efektive këto hapësira që të ngrisë vetëdijen e tij deri në atë shkallë të cilën po e shohim nga 11 Marsi e deri më sot, e që në mënyrë edhe më madhështore do ta shohim nesër.

Dhe, siç thoshte njëri nga udhëheqësit e lartë të Lëvizjes Revolucionare të Kosovës, Jusuf Gërvalla se : NJË POPULL PUSHON TË JETË I ROBËRUAR NGA AI MOMENT QË NGRITËT KUNDËR ROBËRISË, I VENDOSUR QË TË LUFTOI DERI NË FUND DHE ME BINDJE TË PALËKUNDUR NË FITOREN E TIJ”. Kjo ndodhë tani edhe me popullin, i cili u ngritën këtë luftë të cilën armiku e quajti kundërrevolucion e në fakt këto janë vetëm fillimet e një REVOLUCIONI, nëse zgjedhja e çështjes  klasore dhe nacionale e shqiptarëve në Jugosllavi nuk zgjidhet në mënyrë demokratike. Dhe pikërisht ky citat i marrur nga veprat e teoricienit tonë të madh është i shkruar duke u bazuar në luftën e popullit të Kosovës nga 11 Marsi e këtej.

Këto vëlime në këto përmasa flasin aq qartë sa janë të detyruar ti pranojnë me plotë gojën edhe kundërshtaret tanë. Përmasat dhe vazhdimësia flasin në mënyrë më serioze se kjo punë kërkon zgjidhje të drejtë, e jo me vrasje nga kriminel të ushtruar për terror.

Në planin e brendshëm po duket se kjo luftë nuk mundet të pushoi ërkundër burgosjeve  e vrasjeve masive. E njëjta u vërtetua edhe sa i përket planit të jashtëm siç u pa në demonstratën e Bonit. Në qoftëse Beogradi ka menduar se me vrasjen e Jusufit, Kadriut e Bardhoshit ka arrite të bëjë shumë punë, dhe për të parë se si do të shkoi puna ka dërguar edhe ndonjë kriminel të dëgjoi anash me aparat nën sqetull, ka patur rastin ta sheh edhe ta dëgjoi se sa i kanë ngrit Jusufin, Kadriun e Bardhoshin. E panë se ata kanë hyrë në zemrën e popullit, se vepra dhe kujtimi i tyre ishin një mobilizim i madh që të paraqiteshim sa ma shumë në demonstrata dhe kjo të kaloi në mënyrë sa më shembullore.

Merita për këtë, dalja e jonë në numër të madh na takon të gjithëve, i takon gatishmërisë sonë të madhe. Kështu ka qenë edhe më parë, natyrisht në një masë më të vogël, sepse nuk dinim se si e qysh të veprojmë në këto dhera të huaja. Sot rrugën e kemi të trasuar, të shtruar mirë edhe me gjak, prandaj, kush guxon të na ndali në këtë rrugë pa mëshirë do ta shkelim.

Në këto demonstrata që po zhvillojmë këto vite po duket se është shtuar parulla kuptimplote: Jusuf- Kadri- Bardhosh!

Le ta sheh Evropa edhe njëherë se kush janë shqiptarët dhe çfarë sjelljesh kanë e pastaj le ti krahasojnë këto me gënjeshtrat e shpëlara të Beogradit.

N J O F T I M

Njoftojmë bashkatdhetarët se kjo demonstratë thirret nga punëtorët kosovar me punë në Evropën Perëndimor, si pjesë e pandashme e popullit të Kosovës.

Kësaj radhe demonstrata do të bëhet në qytetin e V J E N Ë S me datën 24.04. 1982.

Tubimi do të bëhet në stacionin hekurudhor Vestbanhof të Vjenës në ora 11.00, ditën e shtune.

Pas demonstratës është organizuar vizita masovike në grupe në muzeun e armëve të Vjenës, që të shohim edhe armët e Skënderbeut.

Pas kësaj vizite do ti shijojmë edhe më shumë fjalët e bilbilit të gjuhës shqipe Naim Frashërit, i cili para shumë viteve tha:

“Lum ti moj Shqipëri thashë

Armët e tij kur pashë

Në Belvedere në Vjenë

Sikur pashë Skenderbenë”

K O S O V A – R E P U B L I K Ë

RROFTË POPULLI HEROIK SHQIPTAR!

RROFTË REPUBLIKA SOCIALISTE E SHQIPTARËVE NË JUGOSLLAVI!

Vijon