Lazim Miftari: Tri hyjnitë

Nga Lazim Miftari

Tek njeriu i sotëm në këtë tokë,

Tri hyjni zbresin nga kozmosi,

Shumë qetë na futen në kokë,

Larg rrëmujës që mbjell kaosi.

Këto tri fuqi që vijnë janë hyjnore,

Që nga krijimi janë të pavyshkura,

Asgjë mbi to s'ka fuqi njerëzore,

Në pafundësi, ende të paprishura.

E para që na vjen është dashuria,

Që hyn në shpirt si ndjenjë e kulluar,

Rrymë e fuqishme që çon Perëndia,

Sikur dritë qiellore për ta lartësuar.

Ajo na qaset në kohë të caktuar,

E ëmbël, plot dritë dhe kureshtje,

Pezull na mban për ta realizuar,

Dhimbje e bekim në atë heshtje.

Forca tjetër hyjnore vjen e qeshura,

Ajo shpërthen si vrull që nuk ndalet,

Na çliron nga ndjenjat e ngjeshura,

E ëmbël, e bukur, e fortë sa malet.

Forca e tretë që vjen është poezia,

Nuk pyet ku je e as çfarë po bën,

Vjen si çdo lindje që njeh njerëzia,

Deri sa të ngjizet, vend nuk të lën.

Poezia nuk është mbi Dashurinë,

As mbi të Qeshurën si sunduese,

Ajo fort u mbron atyre hijeshinë,

I mban të dyja si lule zbukuruese.

I merr në gji të saj e u jep fjalë,

Përherë i shpëton nga harresa,

Këto dy hyjni me shpirtin e rrallë,

Do të jetojnë përjetë ndër breza.

Poeti nuk është profeti as mbreti,

Ai është fryma që i fal Perëndia,

Poezia nuk vjen kur e kërkon poeti,

Por Poeti vjen kur e kërkon Poezia.

Lazim Miftari

7 Korrik 2026 Prishtinë