Stefania Burnea: Të pres

Stefania Burnea

TË PRES

Të pres prej një kohe të gjatë në rrugën që kam gatuar unë

Në bregun e mbrëmjeve të vonë, me qiell të njollosur me gjak,

Era e gjetheve të djegura dhe kaq shumë thashetheme të qeta

Më qetëson pritjen nga mendja e plagosur.

Dhe ik, dhe ik nga frika e heshtjes së thellë,

Nëpër degët e gjelbërta endërrohet era lirshëm,

Si jehonë nga koha ende e paaftë

Më grumbullon dëshira dhe, në ëndërr, dëgjoj fjalën tënde.

Ç’do të ishte, pyes, nëse heshtja do të thyhej në një çast,

Rëra e saj e tronditur të derdhej në humnerë,

Nga pluhuri të dëgjoj se si fshehurazi lind

Një thashethem ritmik dhe i pastër nga një poezi e njohur e jotja?...

Të pres, për të më kujtuar gjithmonë fjalët e thëna,

Jo pëshpëritje të zbehta dhe të rralla në mendime pa të ardhme,

Mbahem edhe në rrugën time flakëzën e kohës së shkuar,

Vjeshta e vonë e sotme ta kaloj me hap sa më të lehtë.

SHENJË

Dëgjo zërin e verës si flet

Dhe lë mendjen tënd të shijojë kënaqësitë e saj,

Është një magji e kohës së sotme që ende këndon

Për shpresat e humbura që rrjedhin në heshtje.

Vidh dritën e agimit të ngrohtë në sytë e tu

Dhe vesh mendimet e tua të mbushura me dashuri,

Mos u përpiq të ngjallësh pasione, edhe nëse digjesh nga dëshira,

Kur aroma e makëve dhe lulëzave të ujit lëviz trupin tënd.

Vrapo përpara me shikim si herën e parë,

Nga larg të vëzhgojnë qielli dhe yjet,

End mendjen tënde me violinën e kohës,

Ngjitja tënd bëhet prej pëlhurës së dritës së agimit.

Të është hapur një portë tjetër në verën e dëshiruar,

Fluturat po presin akoma agoninë e mbrëmjes,

Lër veten, në ëndërr, të biesh dhe, pastaj, sapo të zgjohet,

Mos ndal të shijosh çastin me ujë të gjallë.

PËR TEPËR!...

Na keni vënë shumë durimin në provë,

Shumë mendime të bukura na keni thyer,

Herët keni harruar besimin e krishterë

"Na ndihmoftë Zoti" për secilin prej nesh!

E keni zbatuar planin tuaj,

Na keni mashtruar me fjalë që shkonin me erë,

Na keni vënë shumë durimin në provë,

Shumë mendime të bukura na keni thyer.

Një herë ju kemi dhënë bekimin tonë,

Ishte festë, gëzim, shumë këngë,

Të gjithë besonim në magjinë tuaj të rreme,

Por u zgjuam dhe thonim gjithnjë e më fuqishëm

"Na ndihmoftë Zoti" për secilin prej nesh!

NOSTALGJI VERORE

Çfarë bën në këtë orë vere? Çfarë bën kur dielli të puth?

Më mungon sërish (sa herë tash?), më mungon labia jote e ëmbël.

Kujtimet e ndezura fluturojnë drejt teje, adhuron shumësinë e kaltërtit tënd

Dhe, edhe nëse ëndrrat dhembin, në rrjetën e tyre zbres në bregun tënd.

Ti përplas veten vazhdimisht... çfarë të dhemb? Çfarë misteri të shqetëson?

Muzika jote është një kënaqësi, nga vallëzimi yt jam mposhtur.

Me shkëlqim të ngushëllojnë agimet dhe një rreth zjarri të rrethon,

Pse, kur reja të vëzhgon, e gjithë trupi yt dridhet?

Pse përqafon bregun dhe, pastaj, vrapon larg?

Në ujërat e tua lë gjurmën e njeriut dhe kaq dëshira të trishta ose të dashura.

Lë mendjen në valë, nën qepalla rrjedh një melodie,

Ke magjepsur dashuritë e përjetshme... çfarë pëshpëritje më ke sjellë!...

Dhe përsëri të pyes (mbaj pikën tënde brenda meje) kur valët heshtin,

Kur ti gëlltit mirë dhe keq, sa bie në valë të heshtur?

Pastaj shkoj lehtësisht me mendje për të ditur për valën e shkumëzuar...

Si je kur të përshkon era?... Nuk ke lodhje duke rendur

Çfarë po bën?...Në detin tim të mendimeve, dëgjoj si bërtet i zgjatur

Ose thyen muret e kohës me pëshpëritjet e ujit bohem...

LE TË JAM AFËR TËRË, POEZIA!

Je shpirt dhe mendim i thellë,

Je pëshpëritja e mendjes së trazuar,

Je edhe përmbushje, edhe urdhër,

Ke ritmin e jetës së pafund.

Je edhe e vërteta, edhe kënaqësia,

Dashuria në sy që ëndërron,

Aroma e trëndafilit e vendosur në heshtje

E jehonës që vallëzon.

Zëri yt është i shiut dhe i pyllit,

I detit në valle të ndryshme,

Vendos rimat në ritëm që ai të betohet

Se mallëngjimet do të ndalen për mua...

Je gjithnjë më afër, Poezi,

Dhe, kur ikën me valët e kohës,

Unë dehem me fantazinë tënde,

Të shijoj nga pika që mbeti në bregje...

NUK E DIJA

Nuk dija që shiu qan mbi lule thiri

Dhe prisja me dridhje t’i pëshpëris se është pranverë,

Nuk dija që qerpiku im ruan në një cep një kujtim

Dhe kërkova me sytë e mendjes t’i jepja jetës një takim.

Akoma kisha ëndrra në shpirt, ende dija si rritet bari,

Prekja, në trans, pikën ujë, pemën për të ndjerë se po mbjellë,

Në ritmin e saj hyjnor notonin heshtje të dhimbshme,

Nga ikona të vjetra vinin engjëj të shtrëngonin me puthje.

Dëshira më digjte brenda, nuhaste si tiri,

Magi e kthente pëshpëritjen në një zë violinë,

Pushoja lëngun e shiut për të ndjerë shijen e ujit të shenjtë,

Era që depërtonte në flokët e mi sillte aromën e vjetër.

Mësoja gradualisht që shiu çan perden e kohës

Dhe shikoja bregun e zhytur si shpesh bëjnë bohemët,

Nuk dija dhimbjen e shiut që puth dheu,

I kërkoja prej pikave të më japin çaste dikur të pasura.

Ngreja shikimin drejt qiellit, që thërrimet e ftohta të mos bjenin më,

Lotët e tharë nga sytë e mi të trishtuar të mos rridhnin në kaskadë

Dhe në gjirin tim të zjarrtë, me erë pranvere.

DËSHIRA

Sytë e mi mbledhin çaste dhe ngulën në degët e gjelbra,

dora gërmon në mëngjes në tokat pjellore

dhe në dritat e mbrëmjes duket sikur do doje të më përkëdhelje,

të më thërrisje me zërin e një vajze, dëshira të më fundosë në Parajsë.

Të humbas duke provuar mjaltin tënd pas buzëve të buta,

nëpër ujërat e zgjuar që pëshpëritin për ringjallje,

në gjunjë të puth gjurmën tënde në shtigjet më të qarta,

ti të mbash kokën time në gjoks në një përkëdhelje të ëmbël.

Të më mbash pastaj në krahë ku fishkon një merimangë

për të harruar se lart në një kullë bufa e natës ka thyer fije,

dhe do të ngjitet sot duke provuar gazmoren e vet

ose në një rrip nga kanali ose në pemët që mbajnë maja.

Më çoje në fushat me lule ndër shkëmbinj të fortë,

ti, perëndeshë lindëse, pranverë, në kohë të reja,

më lejo të shijoj lëngun tënd të gjelbër, të jesh ti i zgjedhuri që,

në një sfidë të ëmbël, do t’i kthejë jetët mbrapsht.

MENDIM PËR NJË AJO

Gratë dritë, qëllim hyjnor,

Me zë këngë si magji e ëmbël,

Ke shprehur fluturimin duke kënduar dëshirën e butë.

Një Eva është brenda teje, je ti ajo brenda meje,

Je ti ajo me fjalën tënde të pastër

Që ushqen me dashuri trupin dhe ndjenjën.

Vendos mendimin e nënës në copën e kohës,

Kalon çaste të njohura me pëshpërima të hidhura

Me mendimin që të jetë pasuria jote.

Mban gurin e dëshirës mbi krahun e fluturimit,

Heshtja e orës mbetet në mendjen tënde

Përmes diellit dhe mjegullës në rrugët e jetës së shkruar.

Dhe ëndrrat në natë janë zjarri që digjet,

Janë lutjet e dëshirës të spërkatura nën re

Kur sekreti thyhet dhe syri qajnë.

Letra që pëshpërit dhe ngjitesh në një shkallë tjetër

Me mendjen pjesëza të shpirtit grua

Është e shkruar kur agimi sfidon të gjitha retë.

Dhimbja jote në plagën e shpirtit si Ana

Është dashuri dhe urrejtje në masë të barabartë

Si në verën diellore, ashtu edhe në dimrin polar.

Fantazmat në mbrëmje janë gurë mulli për ty,

Peshë e patreguar e fshehur në pëshpëritje

Nga pasqyra e mendjes kur engjëjt këndojnë.

Gratë e bukura, ti je perëndesha e zgjedhur,

Gratë shkëndijë, çelësi i dashurive.

Nëse bën vite në hiri dhe hapa në pranga,

Mos ia bëj barrën, fluturo si Feniksi

Ose bëhu si trungu që përballet me re çdoherë!...

Kur çastet janë të kota, shiko larg,

Me pëshpëritjen tënde hyjnore, çoje dëshirën në dritë,

Tek ti është qiraja e dashurisë, mesazhi!...

VETËM FJALË

Gjithçka që ka kaluar përmes viteve jeton më tej në fjalë,

Në llampat e varura në mjegull, mes veleve,

Në pemët e thyera nga erërat që kanë harruar të përqafojnë,

Në gjethet e shkatërruara në vjeshtat gjithnjë më të pabindura.

Një šushurim i lehtë tek boja e ëndrrës së natës,

Aty ku tundimi të ngacmon të guxosh,

Pagëzoi shkrimin në një faqe me një puthje mbi një libër,

Orakulli i dashurisë përmes boreve të dënuara.

Të gjithë fluturët e burgosur shenjtërojnë në shkrim dëshirën,

Stolet e portit shkruajnë shkronja në valë mbi detin tënd,

Nën pllakat e pëshpëritjeve çjell në plagë vuajtjen

Duke shijuar nga piramida e thirrjeve në pritje.

Hijeja përqafohen në fushat e livandës,

Janë Krishtë të vrarë dhe ringjallur në rradhë katrenash,

U ushqyen nga bojërat me ofrimin e metaforës,

Ata thithin në ëndërr refrenin e netëve të ligështa.

Mbrëmje e errët, ajo dëshironte të përshëndeste

Rrugën drejt lartësive të botës së saj të panjohur.

Qielli kishte nisur këngën e muzikës hyjnore,-engjëllore,

Zemra pëshpëritte mall të kaluar tokësor.

Rrëkokulli kishte përfunduar heshtur rërën,

Por unë akoma matja në dimër.

MBRËMJE E ZEZË

Dimri nuk i kishte përfunduar ditët e tij të ftohta,

Tërhiqte ngadalë, në heshtje kohën, duke e kërkuar në faqet e qiellit,

Ishte në një mbrëmje të errët dhe të rëndë, me re të plumbëruara,

Duke paralajmëruar një pranverë me togën e saj të zezë.

Heshtja kishte gjetur vend në shtëpi në mënyrë misterioze

Dhe ndieja më shumë ftohtësinë e dimrit që na shtypte,

Ne drejtuam vështrimet tona duke kërkuar vetëm njëri-tjetrin,

Vepronim mekanikisht si robotë me shpirtra të zbrazët.

Ne largohemi nga pëshpëritjet tona të ftohta në heshtje,

Shtrijmë duart tonë me turp, pa forcë,

Luhateshim në pasione ende të panjohura,

Kapeshim pas fatit tonë në ditë të reja, të padëshiruara.

Dukesh që koha ishte ngrirë si një shkëmb,

Na kishte mbyllur papritur në burgun e saj të thellë,

Pa dobi kërkonim njëri-tjetrin në natën e jetës,

Ndjehej si heshtja e saj prej plumbi na ndante.

Vetëm stuhija e brishtë thërriste heshtjen hyjnore

Dhe në lajthen e vjetër një zog këndonte ngadalë,

Në qiellin e lartë hëna kishte vendosur një shami

Dhe kishte shpërndarë tërë të verdhën e saj yjore.

Mbeturina të shumta të kandilave u ndezën në Parajsë,

Nga ato, një yll i thyer, vezullonte në humnerën e mbrëmjes

Dhe, në kërcimin e saj natën, dëshiruar të përshëndesë

Rrugën drejt lartësive të botës së saj të panjohur.

Qielli kishte filluar një këngë muzike hyjnore, engjëllore,

Zemra pëshpëritej dëshira të shkuara tokësore.

Orendiçka kishte përfunduar heshturazi rërën e saj,

Por unë ende matja kohën në dimrin e errët...

PËRPJEKJE

Unë nuk do ta di si ndodhi që frikë të kisha

në pranverën që sapo po lindte,

një tufë re lajmëronte taksën e kohës

dhe një erë kryengritëse shuarte heshtjen.

Vullkani që ishte ngrohëse filloi të thyhet,

qielli bëhej zhurmë në portën e re,

unë qëndroja zgjuar mesditën e dëshiruar të gjatë,

ti uleshe në një shkëlqim ylli.

Dhe shiu erdhi papritmas,

nga kudo derdhej stuhia,

nën grilë u fashit tashmë e kaluara,

nga aroma e saj, në kercella, shfaqej shkretëtira.

Dita kishte ndalur orën në perëndim,

zbresnin heshtje më të dhimbshme,

më shumë dëgjohej fjala e pëshpëritjeve,

rruga ime në kohë të bukura dukej më e gjatë.

Dhe nuk do ta di pse edhe nata ra

në perëndimin që sapo ishte mbledhur,

pse fjala ime pa fjalë ishte e trishtuar duke u kujdesur

nga dëshira për të qenë ende ajo që kishte dalë.

SHKURT, MË JEP PËRRALLËN

Ka mbetur pak, Shkurt, dhe të përshëndes,

Nuk kam shëtitur shumë nëpër historitë e tua

Jam pak me vonesë nën shollën e një mendimi,

Nuk e di nëse ke rënë ndonjëherë në diell.

Jam kthyer të flas pak tani

(rruga jonë është shkurtuar!),

Dua të vendos peshën në krahët e tu

Me të cilën këndova për pak kohë, sepse të magjepsa

Ti, mendimi dhe pylli.

Çfarë fytyrash të mjegullta më dërgove në rrugë

dhe më çove me ta në perëndim...

Të lutem të tundësh lulëkuqet e mia të ujit në rrugë,

Pa kujdes më shikove me përbuzje.

Kur më mbulove me frikë, u largova

dhe në varkën e një ëndrre të mallkova,

Ti solle ujqërit në rrugën time

të cilën e shtrëngova me lirën,

Ai që kurrë nuk ka tradhtuar.

Si ai i gjori që ecën në gjumë

me një ëndërr endesha,

Kur u dënova,

kur zogu në fluturim,

kur dënohet në heshtje...

Rruga ime ka qenë e përthyer për shumë kohë,

Nuk e kam përjetuar historinë tënde shumë herët,

Shkurt, ti, që shpesh më ke mashtruar,

Do të të jap, nëse do, do të të jap paundin,

Më jep përsëri historinë,

sepse ëndrra ime është plakur...

(I përktheu: Alban Voka)