Gjon Marku: Thirrja e Atdheut

Nga Gjon Marku

Ç'është ky varg që vjen pa nda,

Me flamuj valë mbi makina?

Rend e rend, pa u përçarë,

Si vetëtima mbi kodrina.

Si shqiponjat lart në qiell,

Drejt Shqipërisë vijnë si rrufe;

Amaneti sot thonë po sjell

Nga çdo anë për në atdhe.

E s'ua ndal turrin si stuhi,

Bëjnë çudi yjet mbi re;

Marrin malet hijeshi,

"Priti bijtë e tu, o mëmëdhe!"

I përgjigjen zërit të nënës,

në kraharor u vlon vullkani;

U ndrit udhën drita e hënës,

Prej plagëve rënkon vatani.

Rendin nipat e Gjergj Kastriotit,

Drejt atdheut, veshur me nur;

Thua kthehen trimat e motit,

Krushqit e lirisë, veshur me flamur.

Jo, atdheu s'është plaçkë tregu,

As nuk shitet besa kurrë;

Si ndal shiu e si ndal zhegu,

Asnjë tradhtar s'mund ti përkulë.

Duan besën ta përçajnë,

T'i ndalin e t'i mashtrojnë;

T'i poshtërojnë e t'i përzënë,

Dhe fashistë t'i etiketojnë.

Por mbi troje rron përjetë,

S'e shuan as zjarri, as stuhia:

Kur atdheu thërret bijtë e vet,

Ngrihet në këmbë mbarë shqiptaria.

Sa herë ka nevojë atdheu,

e sa të rrahë zemra shqiptare,

u thërret bijve Skënderbeu:

"Rroftë Shqipëria legjendare!"