Etiketë: Tregim

Gjon Marku: Nuk dua të jem si hije

Roja e institucionit nuk ndodhej aty. Nuk e di se ku kishte shkuar, por m'u desh vetëm një çast për të ngjitur njëra pas tjetrës shkallët dhe për të mbërritur te dera e zyrës së saj, në katin e dytë, djathtas. Zakonisht ajo më priste në këmbë, pranë derës. Sapo hyja brenda, më hidhej në qafë dhe niste të më puthte, shpesh duke lënë të kuqin e buzëve në jakat e...

Albert Zholi: Dashuria kuqezi

Në atë fshat të Labërisë, por edhe në gjithë krahinën, askush nuk kishte emër më të veçantë e më të bukur se ajo. Arbëresha. Vetëm kur e dëgjoje emrin, të dukej sikur dëgjoje një këngë të vjetër trimërie. Që e vogël kishte treguar një dashuri të çuditshme për flamurin kombëtar. Nuk ishte si vajzat e tjera që ëndërronin fjongo...

Vladimir Shyti: “Çifuti”

Në dhomat e vogla, ku jetonte familja ime ishin shumë ngushtë, të gjitha dhe hapsira e ndenjes e koridorit qenë të mbushura me disa mobilje, të cilat i kishim sjellë këtu në qytet nga shtëpia e madhe pas shitjes së çifligut;mobiljet ishin shumë të vjetra, prej druri arre. Nëna ime, zonja Jani, një grua e bëshme, damë e shkuar...

Gjon Marku: Telefoni i Nënës Lizë

Nëna Lizë ishte mësuar të zgjohej para diellit. Për më shumë se dyzet vjet, mëngjesi e kishte gjetur gjithmonë në këmbë. Nuk kishte pasur nevojë për zile, as për orë që ta kujtonte. Trupi i saj e dinte vetë kohën. Sapo qielli niste të zbardhte, ajo hapte sytë, ngrihej ngadalë dhe niste ditën me të njëjtin ritëm që kishte ndjekur për gjithë jetën...

Gjon Marku: Gjyshja

Në spitalin e qytetit të vogël, ku jeta dhe vdekja ndeshëshin ashpër me njëra-tjetrën, gjaku mungonte, ndërsa nënëmadhja, pas operacionit dhe heqjes së tëmthit, kishte nevojë të ngutshme për transfuzion. Ajo, gjysmëgjallë e gjysmë e vdekur, as nuk merrte frymë e qetë e as nuk jepte shenja qartë të jetës...

Kalosh Çeliku: Ima atë u zgjua nga varri rrëzë “Çuke” në katund

Ditë. Dielli dy shkopinj mbi Sharrin Plak në perëndim e kishte kapur në grusht Kryeqendrën kulturore të shqiptarëve, dhe Qytetin e dy Universiteteve. Matanë maleve kullosnin dhentë. Ujku në një përrua u kishte vënë pusi. Bariu i biente fyellit. Ama, ia kishte marrë një kënge, që gjithë Qytetin sikur donte ta zgjonte nga gjumi...

Gjon Marku: Njeriu që mbante gurin e rrufesë

Nata e Krishtlindjeve kishte ardhur e ftohtë, por e bardhë. Një borë e pastër, sa vetë bardhësia, mbështillte gjithçka. Nëna e plakur e me trupin e rënduar, si të mbante mbi shpinë gjithë kullën tonë të vjetër, kishte marrë tim bir për dore dhe ishte drejtuar për në katin e parë të kullës, ku digjeshin në oxhak disa kërcunj lisi të thatë e prushi skuqte rrasat e gurta...

Bedri Tahiri: Nëna Cile

Emrin i saj i vërtetë ishte Sofie. Një malësore, bijë e Sumës së Shalës së Bajgorës, e martuar në Galicë, të cilës nuk ia hante dot qeni shkopin dhe, lirisht, mund të matej me shtatë burra, siç thonë shkodranët, andaj, të gjithë ata që e njihnin, në katund e më larg, e thërrisnin Nëna Cile...

Pilo Zyba: Kartvizita e Burgut 313

Kur u ktheva nga Greqia pas dy vitesh emigracion, Shqipëria nuk ishte më ajo që kisha lënë. Kishin ndryshuar rrugët, njerëzit, mënyra si flisnin, si visheshin… por mbi të gjitha, kishin ndryshuar postet...

Albert Zholi: Dy vëllezër të dashuruar me Lean

Në Tiranë, në një apartament të vogël pranë Qytetit Studenti, jetonin dy vëllezër: Erioni dhe Agroni. Erioni ishte i madhi, i qetë, i vendosur, student Juridiku. Agroni dy vjet më i vogël, studionte Arte dhe kishte shpirt më të lirë, më të ndjeshëm...

Sabile Basha: Aeroplanin që e prisja të zbriste në oborrin tonë të vogël

Kur isha e vogël, qielli i fshatit tim Koretin, ishte për mua si një faqe e kaltër dhe e pafund, ku rrallëherë shkruhej ndonjë shenjë e pazakontë. Vetëm ndonjëherë, shumë rrallë, mbi atë hapësirë të qetë shfaqej ndonjë aeroplan, dhe ardhja e tij dukej si një ngjarje e veçantë, pothuajse si një festë e papritur në mes të ditës...

Viron Kona: Zonja

Në pritje të skuqjes së sardeleve që kërcisnin në tigan, unë dhe Zonja, me sytë e ngulur te tigani, prisnim që nëna të na gostiste me ndonjë sardele. Në familje tonë i konsumonim shpesh sardelet, pasi e kishim shtëpinë buzë detit dhe ishte ushqimi më i preferuar, por edhe më i lirë...

Në Fokus