Gëzim Marku: Intervistë ekskluzive me këngëtaren e mirënjohur Anjeza Ndoj

INTERVISTË ME KËNGËTAREN E MIRËNJOHUR ANJEZA NDOJ

EKSKLUZIVE NGA GËZIM MARKU

Anjeza Ndoj është një ndër zërat më të dashur të muzikës popullore shqiptare - një artiste që prej vitesh ka fituar zemrat e publikut përmes interpretimit autentik, emocioneve të forta dhe lidhjes së pandarë me traditën e Veriut.

E lindur dhe e rritur në Fushë-Arrëz, një trevë e njohur për kulturën, mikpritjen dhe pasurinë e saj folklorike, ajo u rrit mes tingujve të muzikës. Dashuria për këngën i lindi që në vegjeli, brenda një familjeje ku arti ishte pjesë e jetës së përditshme. Tingujt e fizarmonikës së babait, këngët familjare dhe mjedisi artistik i vendlindjes u bënë themeli i këtij rrugëtimi.

Që në moshë të vogël, Anjeza nisi të këndonte në aktivitete familjare e më pas në skena të ndryshme, duke krijuar gradualisht një lidhje të veçantë me publikun. Vitet e rinisë në Tiranë, përfundimi i studimeve të larta në psikologji dhe përvoja e fituar ndër vite plotësuan formimin e saj, por muzika mbeti gjithmonë pasioni i saj i madh.

Rrugëtimi i saj artistik është pasuruar me projekte e bashkëpunime të shumta që kanë lënë gjurmë te publiku shqiptar. Një vend të veçantë zë kënga "Vendet e mia", një dedikim i ndjerë për Pukën dhe bukuritë e saj, e cila u shndërrua në një simbol të dashurisë për rrënjët dhe origjinën.

Përmes repertorit të saj, ajo sjell këngë që flasin për dashurinë, traditën, familjen dhe krenarinë kombëtare. Artistja beson se kënga nuk është vetëm argëtim, por edhe një mënyrë për të ruajtur kujtesën, identitetin dhe vlerat që trashëgohen brez pas brezi.

Prej vitesh, Anjeza jeton në Michigan, SHBA, por mbetet e lidhur fort me atdheun dhe me publikun shqiptar kudo në botë. Përmes koncerteve dhe angazhimeve të saj artistike, ajo vazhdon t’u sjellë bashkatdhetarëve muzikën tradicionale dhe emocionin e këngës me taban kombëtar.

Për kontributin në ruajtjen dhe promovimin e vlerave kulturore, Anjeza Ndoj është vlerësuar me titullin "Qytetare Nderi" e Pukës - një dëshmi e lidhjes së saj të fortë me vendlindjen dhe e respektit të fituar përmes artit.

Në këtë intervistë ekskluzive për Zemra Shqiptare, Anjeza Ndoj rrëfen me sinqeritet kujtimet e fëmijërisë, ndikimin e familjes — veçanërisht të babait muzikant — si dhe fillimet në rrugën e këngës e emocionet e skenës. Ajo flet për lidhjen e veçantë me Fushë-Arrëzin e Pukën, për këngën "Vendet e mia", si dhe për rrugëtimin e saj muzikor mes traditës, familjes dhe diasporës.

Gjithashtu, ajo ndan mendimet e saj mbi sfidat e muzikës në kohët moderne, rolin e artistëve në ruajtjen e trashëgimisë folklorike dhe përgjegjësinë ndaj brezave të rinj, duke theksuar se kënga, gjuha dhe traditat tona janë një pasuri që duhet ruajtur dhe përcjellë me dashuri.

GM: Anjeza, sot jeni një këngëtare shumë e dashur në mbarë trevat shqiptare, por le të kthehemi pak pas në kohë, tek Anjeza e vogël. Çfarë kujtimesh ruani me më shumë mall nga fëmijëria juaj?

AN: Përshëndetje dhe faleminderit shumë për ftesën!

Nga fëmijëria ime, si besoj edhe brezi im në përgjithësi, ruaj kujtime shumë të çmuara. Kemi pasur fatin të shijojmë natyrën, pafajësinë, lirinë dhe dashurinë për njëri-tjetrin. Ishte një kohë kur lumturia gjendej te gjërat më të thjeshta.

Megjithatë, nëse do të veçoja një kujtim të veçantë, do të ishin mbrëmjet kur babai im i binte fizarmonikës dhe unë këndoja pranë tij. Ato çaste mbeten ndër kujtimet më të bukura të jetës sime dhe, ndoshta pa e kuptuar atëherë, aty lindi edhe dashuria ime për muzikën.

Nuk kishim rrjete sociale apo teknologjinë e sotme, por kishim kënaqësi, afërsi dhe ngrohtësi familjare që, për fat të keq, nuk përsëriten më.

GM: Si lindi pasioni juaj për muzikën? A ishte një shkëndijë e momentit, apo diçka që nisi të rritej gradualisht bashkë me ju gjatë fëmijërisë?

AN: Pasioni për muzikën lindi bashkë me mua. Në familjen tonë muzika ishte gjithmonë e pranishme. Babai na argëtonte shpesh duke i rënë fizarmonikës dhe, pa e kuptuar, muzika na injektohej në damarë.

Edhe familjarët e mi kanë qenë të lidhur me muzikën. Vëllai im më i vogël ka një zë të mrekullueshëm, ndërsa mami më këndonte gjithmonë kur isha e vogël. Ajo ka një zë brilant dhe unë vazhdoj të shpresoj që një ditë ta kem pranë në një duet. Do të ishte një nga emocionet më të bukura për mua.

Ja pra, kështu lindi dhe u rrit pasioni im për muzikën – natyrshëm, mes tingujve, dashurisë dhe atmosferës së ngrohtë familjare.

GM: Cilat janë disa nga kujtimet më të bukura që lidhen me këngët e fëmijërisë suaj dhe a ka ndonjë këngëtar që ka ndikuar veçanërisht në formimin tuaj?

AN: Kur isha e vogël, dëgjonim shumë radio. Gjyshja ime kishte një dashuri të veçantë për muzikën popullore dhe shpesh e dëgjonim bashkë. Unë i përvetësoja pothuajse të gjitha këngët, duke i regjistruar në kujtesën time, aq sa shumë prej tyre i mbaj mend edhe sot.

Jam rritur me ato melodi dhe me ata interpretues, ndaj i kam shumë për zemër. Besoj se pikërisht muzika popullore, me pasurinë dhe shpirtin e saj, ka ndikuar në formimin tim artistik dhe më ka dhënë një ndjeshmëri të veçantë për këngën shqiptare.

GM: Duke kujtuar Fushë-Arrëzin dhe aktivizimin tuaj në grupet artistike-kulturore për fëmijë, çfarë roli luajtën ato fillime në marrëdhënien tuaj të parë me skenën dhe publikun?

AN: Ato fillime kanë luajtur një rol shumë të rëndësishëm në rrugëtimin tim artistik. Më ndihmuan të largoja emocionet e para që të jep skena, të krijoja një lidhje të natyrshme me publikun dhe të ndihesha e sigurt përballë tij.

Që në atë moshë kuptova se energjia dhe dashuria që të fal publiku janë magjike. Është një ndjenjë që nuk përshkruhet lehtë me fjalë dhe që vazhdon të më shoqërojë edhe sot, sa herë ngjitem në skenë.

GM: Si e mbani mend Tiranën dhe jetën studentore në atë periudhë kur sapo kishit nisur të bëheshit një emër i njohur në skenën muzikore?

AN: Në Tiranë kam ardhur që në moshën 13-vjeçare. Këtu vazhdova studimet në shkollën e mesme dhe më pas ato të larta. Edhe pse muzika ishte gjithmonë pjesë e jetës sime, kënga nisi të merrte formë më seriozisht mes shoqërisë.

Mblidheshim pothuajse çdo mbrëmje dhe këndonim bashkë. Ishin çaste të bukura, plot entuziazëm dhe pasion. Me mua ishin edhe dy vajza, baballarët e të cilave ishin muzikantë, por ato zgjodhën të mos e vazhdonin më tej këtë rrugë. Për mua, përkundrazi, ajo dashuri për këngën vetëm sa u rrit dhe u bë pjesë e pandashme e jetës sime.

GM: Kur e ndjetë për herë të parë se po bëheshit një emër i njohur në skenën muzikore shqiptare dhe cili ishte suksesi juaj i parë?

AN:  Para se të njihesha nga publiku në Shqipëri, kam punuar për një kohë të gjatë në Zvicër me një grup të njohur muzikor. Aty realizuam edhe një album live me këngëtaren dhe kolegen e mrekullueshme Lumturie Tahiri, i cili u bë shumë i njohur në Kosovë dhe Maqedoni.

Më pas u bashkova me grupin Aurora, që në atë kohë ishte një ndër grupet më të suksesshme. Aty realizuam edhe klipin tonë të parë me katër vajza: Anjeza Ndoj, Aurora Ndoj, Dafina Koçi (ndjesë pastë, pasi është ndarë nga jeta) dhe Artushi. Ai klip pati një sukses të madh.

Më pas pasuan këngë dhe klipe të tjera, të cilat, për fatin tim, u pritën shumë mirë nga publiku. Sidomos kënga "Vendet e mia" është ylli i suksesit të karrierës sime. Ajo këngë mbetet dashuria ime më e madhe.

GM: Sa ka ndikuar atmosfera kulturore e vendlindjes në formësimin e identitetit tuaj muzikor dhe a ka diçka që keni marrë nga Fushë-Arrëzi që ju shoqëron gjithmonë?

AN: Atmosfera e vendlindjes ka pasur një ndikim shumë të madh dhe frymëzues tek unë. Pikërisht aty lindi dashuria ime e parë për këngën dhe aty u ushqye pasioni që edhe sot e kam të injektuar në shpirt.

Fushë-Arrëzi më ka dhuruar kujtimet më të bukura, ndjeshmërinë për muzikën dhe atë lidhje të veçantë me këngën, e cila do të më shoqërojë përgjithmonë.

GM: Ju keni pasur fatin të keni një baba muzikant. Cila është këshilla më e vlefshme që ai ju ka dhënë?

AN: Këshilla më e vlefshme që më ka dhënë babai im ka qenë: "Bëhu vetvetja, mos kopjo zëra dhe stile të të tjerëve, por krijo artisten Anjeza."

Kjo këshillë më ka shoqëruar gjithmonë gjatë rrugëtimit tim artistik, sepse më ka mësuar se një këngëtar duhet të ketë identitetin e tij dhe të sjellë diçka të veçantë për publikun.

GM: Cila është kënga juaj e parë e incizuar dhe si e përjetuat hapin e parë drejt profesionalizmit?

AN: Këngët e para të incizuara kanë qenë pjesë e një albumi live me produksionin Albanota në Zvicër. Ai album pati një super sukses.

Albumi u realizua live, me muzikantë në restorantin ku punonim dhe, për mua, ishte një përvojë shumë e rëndësishme. Më frymëzoi shumë dhe më bëri të kuptoj edhe më tepër përgjegjësinë që ka një artist për të dhënë më të mirën e tij dhe për të punuar gjithmonë me profesionalizëm.

GM: Ju keni një aktivitet shumë intensiv, si në skenat e koncerteve ashtu edhe në gëzimet e shumta familjare; çfarë emocionesh ju fal ky kontakt i drejtpërdrejtë me publikun dhe çfarë e bën këtë përvojë kaq të veçantë për ju si artiste?

AN: Të këndosh në gëzime familjare është një fat, është dashuri dhe është një emocion që e përjeton bashkë me njerëzit që festojnë. Sidomos në dasmat e vajzave, emocionohem çdo herë, sepse janë momente shumë të veçanta dhe të mbushura me ndjenja.

Kënaqësia më e madhe për mua është kur shoh njerëzit të buzëqeshin dhe të shijojnë atmosferën që krijojmë së bashku. Por, ndoshta momenti më i bukur është kur ulemi në sofër dhe këndojmë këngë tradicionale. Aty ndihet shpirti i vërtetë i muzikës dhe i gëzimit. S’ka më bukur.

GM: Ju keni përfunduar studimet e larta në psikologji, ndaj lind pyetja: çfarë ju tërhoqi drejt kësaj fushe dhe a keni pasur ndonjë moment dyshimi mes profesionit të psikologes dhe karrierës si artiste?

AN: Siç e kam thënë edhe më parë, muzika është pasioni im i përjetshëm. Por, të jesh e formuar dhe e arsimuar ka qenë një nga qëllimet e mia që në fëmijëri. Gjithmonë kam besuar se arsimi dhe dija janë pjesë shumë e rëndësishme e formimit të një njeriu.

Studimet në psikologji më kanë ndihmuar shumë dhe kanë ndikuar në formimin tim personal e profesional. Për një artiste, të kesh një formim të tillë është një plus i madh, sepse të ndihmon të kuptosh më mirë njerëzit, emocionet dhe botën që të rrethon.

GM: Temat e dashurisë, vendlindjes dhe krenarisë kombëtare janë shtyllat e repertorit tuaj. Cilat nga këngët tuaja ju prekin më shumë personalisht kur i interpretuar?

AN: Siç e thatë edhe ju, kam këngë me tema të ndryshme, por këngët që lidhen me vendlindjen dhe traditën mbeten gjithmonë dashuri të pastra për mua. Ato kanë një lidhje të veçantë me shpirtin tim, sepse aty janë kujtimet, rrënjët dhe emocionet që më kanë shoqëruar që në fillim të rrugëtimit tim.

Kur i interpretoj këto këngë, ndjej një afërsi të veçantë, sepse nuk janë thjesht këngë, por janë pjesë e identitetit tim.

GM: Në një epokë ku muzika popullore po modernizohet me ritme komerciale, sa e vështirë është të mbetesh besnike ndaj stilit autentik të muzikes popullore dhe folklorit të pastër?

AN: Për sa kohë që publiku i do këngët e bukura të traditës, nuk është aspak e vështirë të mbetesh besnike ndaj tyre. Muzika popullore dhe folklori kanë një vlerë të veçantë, sepse mbartin historinë, shpirtin dhe identitetin tonë.

Megjithatë, edhe modernizimi është i bukur dhe i domosdoshëm. Brezat e rinj kanë nevojë t’i njohin këto këngë edhe në një version që përshtatet me kohën moderne, në mënyrë që tradita të vazhdojë të jetojë dhe të përcillet më tej.

GM: Për ne shqiptarët, Amerika është një mike e madhe e kombit tonë. Si ishin fillimet tuaja në Miçigan dhe çfarë përfaqëson Amerika për ju?

AN: Unë kam ardhur në një kohë kur publiku shqiptar kudo në botë i ndiqte këngët e mia, sidomos publiku i Veriut, dhe këtu e gjeta shtruar.

Natën e parë që kam ardhur në Amerikë kam performuar në një koncert me rreth 1000 veta, pikërisht në natën e Vitit të Ri. Ajo pritje dhe ajo dashuri që mora nga publiku më dhanë një mbështetje të madhe dhe më bënë të ndihesha se Amerika më mori me të mirë që në fillim.

Sot Amerika për mua është streha e familjes sime, vendi që më jep siguri dhe ku po rris fëmijët e mi. Është bërë një pjesë shumë e rëndësishme e jetës sime dhe një vend ku kam ndërtuar kujtime e një kapitull të ri të jetës.

GM: Përtej anës argëtuese, cili është mesazhi që përpiqeni të përcillni përmes këngës suaj?

AN: Të duash vendin ku ke lindur, të mos harrosh kurrë nga vjen dhe të kujtosh gjithmonë se ku janë rrënjët e tua. Ky është një nga mesazhet më të rëndësishme që përpiqem të përcjell përmes këngës sime.

Besoj se njeriu mund të ecë përpara, të krijojë dhe të ndërtojë jetën e tij kudo që të jetë, por lidhja me vendlindjen, traditën dhe rrënjët mbetet gjithmonë e shenjtë.

GM: Interpretimi juaj i mrekullueshëm i këngës 'Vendet e mia' e ka kthyer atë në një himn për vendlindjen tuaj. Teksa ajo 'fluturon' nga Fushë-Arrëzi në Berishë, nga Ukthi në Koman, duke përshkruar gjithë qiellin e kaltër pukjan, mund të na tregoni pak nga prapaskena: si lindi kjo këngë dhe çfarë emocionesh ju zgjon sa herë e këndoni?

AN: Kënga "Vendet e mia", siç e thashë edhe më parë, është dashuria ime më e madhe. Ajo lindi nga dashuria për vendlindjen dhe nga vlerat e jashtëzakonshme që ka Puka.

Shumë këngëtarë kishin bërë këngë për vendlindjet e tyre, por Puka ende nuk e kishte një këngë që ta përfaqësonte denjësisht. Asnjë këngëtar nuk ishte kujtuar për Pukën në atë mënyrë, që nga koha e festivaleve folklorike, dhe jam shumë e lumtur që pata mundësinë ta realizoja këtë këngë.

Ideja ishte e imja që të përmendja çdo vend, sepse çdo cep i Pukës është një thesar, një diamant më vete. Doja që përmes këngës të sillja sa më shumë nga bukuritë, historinë dhe shpirtin e kësaj treve.

Më pas, penda e artë e Gjovalin Dushajt i dha një tjetër dimension këngës dhe ajo u bë një super hit. Pas "Vendeve të mia" pasuan edhe këngë të tjera për Pukën dhe, falë Zotit, edhe këngëtarë të tjerë e panë se çfarë magjie ka kjo trevë dhe filluan t’i kushtonin këngë.

Kjo këngë më jep një emocion të veçantë. E ndjej me shpirt sa herë e këndoj dhe sa herë e dëgjoj, sepse për mua nuk është thjesht një këngë, por është një pjesë e zemrës sime.

GM: Sot, kur muzika po ndryshon me hapa kaq të shpejtë, a mendoni se ekziston rreziku që tradita e këngës popullore veriore të zbehet, dhe cili besoni se është roli i artistëve si ju në ruajtjen e këtij thesari deri diku të paprekur?

AN: Kënga e traditës, jam e sigurt, do të vazhdojë të jetojë sado të ndryshojë dhe të emancipohet shoqëria. Ajo është pjesë e ADN-së sonë, është diçka që e kemi brenda vetes dhe që nuk mund ta harrojmë.

Sigurisht, këngëtarët kanë një rol shumë të madh në këtë drejtim. Ne kemi një përgjegjësi të rëndësishme për ta ruajtur, për ta interpretuar me dashuri dhe për t’ua përcjellë brezave të rinj këto vlera të çmuara të kulturës sonë.

GM: Ju keni shkruar poezi dhe tregime të shkurtra gjatë periudhës së studimeve. Sa e pranishme mbetet letërsia në jetën tuaj sot dhe cilët janë shkrimtarët tuaj të preferuar?

AN: Kam shkruar dhe jam aktivizuar në revistat e kohës, madje kam fituar edhe çmime për krijimet e mia. Poezia mbetet një tjetër pasion i shpirtit tim dhe një mënyrë e veçantë për të shprehur emocionet dhe mendimet.

Madje, e kam ëndërr që një ditë të botoj një përmbledhje me krijimet e mia. Thjesht ende nuk jam bërë mbarë, por besoj se do ta realizoj këtë dëshirë.

Sa u përket shkrimtarëve të mi të preferuar, në letërsinë shqiptare do të veçoja At Gjergj Fishtën, Migjenin, Lasgush Poradecin, Ismail Kadarenë dhe Dritëro Agollin. Ndër autorët e huaj më kanë pëlqyer dhe më kanë frymëzuar Shekspiri, Tolstoi, Viktor Hygo, Dikensi, Omar Khajami etj.

GM: Ju mbani titullin "Qytetare Nderi" e Pukës. Çfarë peshe dhe përgjegjësie ka ky titull për ju si artiste që përfaqëson atë trevë?

AN: Është një vlerësim i madh, është dashuria e vendit tënd që të frymëzon dhe të bën edhe më të përgjegjshme.

Ky titull më jep një detyrim moral për të ruajtur me fanatizëm vlerat e folkut tonë dhe për të mos u ndalur në përçimin e traditave, kulturës dhe vlerave që kemi si komunitet. Është një nder, por njëkohësisht edhe një përgjegjësi për të vazhduar ta përfaqësoj me dashuri vendin tim.

GM: Muzika juaj ka rrënjë të thella në traditën e Veriut. Çfarë mendoni se e bën këngën veriore kaq të veçantë dhe të dashur për shqiptarët kudo, pavarësisht krahinës?

AN: Kënga e Veriut ka jehonë, ka karakter, ka alegri dhe krijon atmosferë. Kjo është e veçanta e saj. Ajo nuk është vetëm muzikë, por mbart shpirtin, emocionin, historinë dhe traditat e një treve të tërë.

Me këto këngë jemi rritur që bebe. Ato janë pjesë e jona, janë në damarët tanë dhe ushqejnë shpirtin, dashurinë dhe pasionin për t’i ruajtur e për t’ua përcjellë brezave të tjerë. Pikërisht kjo lidhje e fortë me rrënjët është ajo që i bën këto këngë të bashkojnë të gjithë shqiptarët.

GM: Si do ta përkufizonit sot profesionin e këngëtarit dhe çfarë do të thotë për ju të jeni artiste në këtë fushë?

AN: Këngëtari është një artist që përcjell emocione, mesazhe dhe vlera artistike tek publiku. Përmes këngës, një artist ka mundësinë të prekë zemrat e njerëzve dhe të lërë diçka të bukur pas vetes.

Të jesh artiste në këtë fushë është vërtet bukur, sidomos kur vlerësohesh dhe kur ndjen dashurinë e publikut. Ky është shpërblimi më i madh për çdo artist.

GM: Karriera juaj numëron shumë bashkëpunime të suksesshme me emra të rëndësishëm të muzikës sonë. Cilat nga këto projekte i vlerësoni si më të veçantat?

AN: Të gjitha bashkëpunimet e mia i vlerësoj, sepse secili prej tyre ka vlerën dhe historinë e vet. Çdo bashkëpunim ka sjellë një emocion të veçantë dhe është pritur bukur nga publiku.

Për mua, çdo artist me të cilin kam ndarë një projekt ka lënë diçka të veçantë në rrugëtimin tim muzikor.

GM: Jeta e një artisteje është e mbushur me udhëtime, netë të vona dhe angazhime intensive. Si ia dilni të krijoni një "ishull" qetësie për familjen tuaj dhe të ruani atë ekuilibër delikat mes dritave të skenës dhe jetës private?

AN: Fati im më i madh është që kam pasur gjithmonë mbështetjen e familjes. Familja ime është oazi im i qetësisë, forca dhe frymëzimi më i madh.

Pavarësisht angazhimeve, udhëtimeve dhe ritmit të jetës artistike, është pikërisht familja ajo ku gjej qetësinë dhe energjinë për të vazhduar përpara. Zot, faleminderit për këtë bekim.

GM: Muzika kërkon shumë energji - ku e rigjeni ju atë dhe cili është pasioni që ju ndihmon të shkëputeni nga rutina?

AN: Më mjafton një gjumë i mirë dhe një përqafim i fëmijëve të mi që të rigjej energjinë dhe forcën. Ato janë burimi im më i madh i motivimit dhe më japin gjithmonë një ndjesi të veçantë qetësie dhe lumturie.

Një tjetër pasion imi është edhe gatimi, i cili më ndihmon të shkëputem nga rutina dhe të kaloj momente të bukura larg angazhimeve të përditshme.

GM: Përtej trendeve të momentit, cilët janë ata artistë të muzikës sonë që ju i shihni si pasuri kombëtare dhe që ju kanë frymëzuar në rrugëtimin tuaj?

AN: Vlerësoj të gjithë ata artistë që kanë lënë gjurmë dhe kanë krijuar një vend të veçantë në muzikën dhe folklorin tonë. Secili prej tyre ka sjellë diçka të çmuar dhe ka kontribuar në pasurimin e trashëgimisë sonë muzikore.

Për mua, të gjithë këta artistë janë frymëzim, sepse përmes punës dhe pasionit të tyre kanë ruajtur dhe përcjellë vlerat e këngës shqiptare.

GM: Nëse do të bënit një "radiografi" të skenës sonë muzikore, çfarë ju pëlqen më shumë te kjo epokë e re dhe çfarë ju shqetëson në rrugëtimin që po ndjek muzika sot?

AN: Më pëlqen lehtësia që ka sjellë teknologjia për të arritur dhe për të promovuar muzikën. Sot artistët kanë më shumë mundësi për të krijuar, për t’u shfaqur dhe për ta çuar këngën tek një publik më i gjerë.

Ajo që më shqetëson është vulgarizmi në disa prurje muzikore, përdorimi i fjalëve dhe teksteve jo të përshtatshme, pa një mesazh të vërtetë artistik. Gjithashtu, më duket shqetësuese edhe kalimi nga vlerësimi i këngës si art, tek përqendrimi më shumë te pamja dhe imazhi.

Për mua, kënga duhet të mbetet gjithmonë emocion, mesazh dhe vlerë artistike.

GM: Cilat kanë qenë momentet më të veçanta dhe më të bukura në rrugëtimin tuaj profesional deri tani?

AN: Ka shumë momente të bukura në rrugëtimin tim dhe është e vështirë të veçoj vetëm disa prej tyre, sepse secili ka emocionin dhe kujtimin e vet.

Por, ato që më prekin më shumë janë ditëlindjet dhe pagëzimet e fëmijëve. Nuk e di, kanë një emocion të veçantë, sepse në ato momente këndon për jetën, për dashurinë më të madhe në botë dhe për gëzime që mbeten gjatë në zemër.

GM: Çfarë ju mungon më shumë nga Fushë-Arrëzi dhe Puka në përgjithësi? Le të shërbejë kjo ‘mungesë’ si një ftesë e hapur për të gjithë ata që ende nuk e kanë vizituar këtë krahinë mahnitëse, me natyrë përrallore dhe njerëz të qetë e të mirë.

AN: Më mungon shumë natyra e mrekullueshme e Pukës, uji kristal, ajri i pastër dhe ajo qetësi që vetëm ai vend di ta ofrojë. Më mungon dashamirësia e pukjanëve, ngrohtësia dhe mikpritja e tyre, ajo ndjenjë e veçantë që të bën të ndihesh gjithmonë si në shtëpinë tënde.

Më mungojnë edhe gatimet tradicionale, shijet e fëmijërisë dhe ato momente të bukura që lidhen me kujtimet e mia në atë trevë. Puka ka diçka të veçantë, një bukuri dhe një shpirt që vështirë të përshkruhen vetëm me fjalë.

Natyra, njerëzit dhe traditat e saj janë pasuri që duhen njohur e vlerësuar. Kushdo që ende nuk e ka vizituar Pukën, do ta ftoja ta zbulojë këtë krahinë të mrekullueshme, sepse aty gjen jo vetëm bukuri natyrore, por edhe zemrën e njerëzve të saj.

GM: Muzika është një proces që nuk ndalet kurrë. A ka trokitur frymëzimi për ndonjë projekt të ri kohët e fundit dhe çfarë mund të na zbuloni rreth tij?

AN: Kam shumë projekte që pres t’i realizoj dhe secili prej tyre ka emocionin dhe bukurinë e vet. Muzika është një rrugëtim që nuk ndalet kurrë dhe gjithmonë ka ide e frymëzime të reja që presin të marrin jetë.

Për momentin dua t’i lë disa gjëra surprizë për publikun. Shpresoj që shumë shpejt t’i ndaj me ta dhe të sjell këngë që do të priten me të njëjtën dashuri dhe mbështetje si gjithmonë.

GM: Cili është mesazhi juaj për të rinjtë që duan të ndjekin rrugën e muzikës - një rrugë sa e bukur, aq edhe sfiduese?

AN: Këndoni me shpirt, këndoni bukur dhe gjithmonë përpiquni të sillni mesazhe dhe vlera artistike. Muzika nuk është vetëm zë dhe interpretim, por është emocion, përkushtim dhe përgjegjësi ndaj publikut.

Besoj se një artist duhet të punojë shumë, të ruajë identitetin e tij dhe të sjellë diçka të veçantë, sepse vetëm kështu mund të lërë gjurmë në zemrat e njerëzve.

GM: Për ta përmbyllur, duke ju falënderuar për kohën që ndatë me ne, cili është mesazhi që do të dëshironit t’u përcillnit shqiptarëve, e veçanërisht atyre në mërgatë?

AN: Këndoni shqip, dëgjoni shqip dhe festoni shqip. Jemi një popull me vlera dhe me një trashëgimi shumë të veçantë, që duhet ta ruajmë me dashuri.

Është detyrë e jona që t’ua përcjellim brezave të ardhshëm ato vlera dhe tradita që të parët tanë na i lanë amanet. Gjuha, kënga, kultura dhe rrënjët tona janë pasuria më e madhe që kemi.

Ju dua shumë.