Cikël me poezi nga Oriada Dajko

ORIADA DAJKO

NJË FJALË NGA VETJA

Sot presim nga valët, sot presim nga deti

të na sjellë një letër prej nesh,

a ndo fjalë

diku nga një tokë tjetër, prej ëndrrave që deshëm.

***

O Zot, ku jemi kështu,

në vendin tonë dhe sërish të mërguar

edhe në shtëpi, edhe të huaj?!

Gjithmonë në lindje të asaj që na pret,

e në perëndim të asaj që presim,

as ata që ishim, as ata që duam të jemi.

***

Aq shumë udhë, po aq shumë strehë, po aq shumë të tjerë,

vetëm për të qënë të sigurt

se jemi mjaftueshëm hapa larg nga vetja

sepse ne, jemi shmangur gjithmonë nga e vërteta.

A thua ishim aq të marrë

sa brenda vetes kishim mbledhur vetëm ëndrra?

***

Në “botën tonë”, ne ende dukemi si ne,

por më askush nuk po na njeh,

asnjë tokë, asnjë vend, asnjë dhé.

Mos ndoshta na kanë harruar edhe perënditë?

***

Ah sikur ta dinim se nga cili vend duhet të nisemi

për të mbërritur te vetja?

Asgjëkundi në hartë nuk është shkruar

rruga për të shkuar te zemra

ndaj më kot, hartat ekzistojnë

se të gjithë rrugët e tjera janë tejet të thjeshta!

NJË DITE PRILLI

Kujt i përket vallë kjo ditë

që më erdhi sot në duar?

Nga cila strehë kujtimesh,

nga cila strehë qiejsh e kohësh të pajetuara

do të jetë mërguar?

Se aroma e saj shumë e njohur m’u duk

si aroma e asaj dite që nuk e jetova kurrë.

Dhe më erdhi pak çudi se kam dëgjuar

se çastin e pajetuar, as përjetësia ta shlyej nuk di.

***

Dikur, fëmijë, bindur se vetëm ditë kisha shumë,

ndieja se si shkriheshin krahët e tyre në pëllëmbët e mia,

hapja duart e i lija të lira.

E ç’do të thoshte për një fëmijë një ditë më pak,

një ditë më shumë,

kur ndër duar kisha të shkruar lamtumirën e çdo stine,

lamtumirën e çdo dite, lamtumirën e çdo ikjeje

dhe kurrë nuk pyeta drejt kujt niseshin,

drejt kujt perëndonin krahët e ditëve të mia

se mendoja se kujt i fal fluturimin,

me vete merr dhe pak nga ti

dhe unë pak prej meje i dhashë çdo dite,

pak prej meje çdo stine, pak prej meje në çdo ikje,

me sy drejt qiellit thoja atje ku më perëndojnë ditët,

atje do të jetë dhe vendi im.

***

Kush do mendonte vallë se duart e një fëmije

do të ktheheshin në kafaz ditësh, në kafaz stinësh,

në kafaz dashurie...

***

se kush nuk ka fluturuar kurrë, as të dhurojë flatra më nuk di.

TASHMË JEMI TË VJETËR PËR T’U KTHYER NË SHTËPI

Unë dhe ti kemi me mijëra vite që largohemi prej vetes

dhe sot që i ngjajmë vetvetes më pak se kushdo tjetër,

tashmë jemi shumë të vjetër për t’u kthyer në shtëpi,

nuk do të guxonim të hidhnim një hap drejt saj

se jemi mësuar në të qënit larg.

Ne kemi me mijëra vite që kalojmë pranë shtëpisë

dhe çdo herë mbetemi në prag.

Gjithmonë është diçka që na mban larg,

një zë, një perëndim a një gjysmëfjalë.

A ndoshta jemi vetë ne që e pyesim njëri-tjetrin:

“Kur është hera e fundit

që e ke parë në ëndërr shtëpinë?”

Të tillë janë njerëzit edhe në parajsë

do t’i marrë malli për të ashtuquajturën shtëpi.

Vetëm se shtëpia e njerëzve si unë,

shtëpia e njerëzve si ti

është një dikur, një nesër, një letër, një kurrë.

E jona është një shtëpi që nuk ekziston

askund tjetër përveçse në fëmijërinë tonë.

Jemi ne ata që pasi nuk përkasim në atë që duam,

thjesht nuk mund të përkasim më askund.

Jemi ne njerëzit që shkojnë

me të gjitha stinët e mbyllura brenda vetes.

A thua sikur zogjtë,

vetëm zogjtë mund t’i shpëtojnë stinët brenda nesh?!