Brahim Avdyli: Breshërimat e çasteve të trishta (9)

BRESHËRIMAT E ÇASTEVE TË TRISHTA

Pjesa e nëntë

(Ky është vetëm një rrëfim për personazhin kryesor, në vetën e parë dhe nuk e përmbanë tërë romanin, për trashëgimtarët. Ka edhe të tjera rrëfime që kryqëzohen në këtë roman. Pjesët e tjera të romanit janë të shkruara në vetën e tretë. Ndonjëherë kryqëzohet edhe me intermezzo dhe rrëfimet e tjera, pro e contra. Çdo ngjashmëri e jetës sime është material bazë, por me ndryshime të mëdha. Në të gjitha pjesët, shkrimtari deklarohet anonim.…)

Në të vërtetë, me vuajtje e pavuajtje, isha një profesor. Më së pari më sundonte zemra, e pastaj mendja.

Kush sundohet nga mendja, ai është në duar të djallit. Djalli të futët apo demonët më lehtë në mendje, e nuk të futen në zemër, pa e pranuar ti me zemër e me mendje. Këtë gjë, nuk e di askush!

E tani, nuk jam njeri i denjë, jam tepricë, as profesor dhe askush! Jam pus i thellë i mbeturinave apo një humnerë që secili gjuan nga diçka. Jam për disa “dëlirsi i plehurave”! Po, dëlirës i plehurave të botës! Jo për të gjithë, sepse prej tyre ndahen disa që më venerojnë me keqardhje, prandaj disa të tjerë e zyrtarë, e disa e kthejnë kokën anash dhe fjalët e liga nuk i nxjerrin.

Nëse dua të bëj ndonjë ligjëratë, në një fakultet të dijes, atëherë do të mbaj ligjërata lisave të mëdhenj të pyellit! Ja, këta lisa! Askush nuk më lejon t`u mbajë ligjërata të rinjëve, e as nëpër mërgatë, nëpër shkolla fillore dhe nëpër shkolla të mesme! Jo, jo! Me ta, nuk më lejojnë të punoj! Njoh aq thellë historinë e vjetër e para lindjes së Krishtit, gjuhën e parë të botës, që është gjuha amëtare, të cilën nuk e njohin askush. Madje lidhemi gabimisht me “gjuhën e vonshme letrare”, pas vitit 1908, kur u rithemelua alfabeti i ri.

E bëra një përpjekje thuktë deri në Konfederatë, me një komision të veçantë, që të pranoi gjuhën shqipe si gjuhë të dytë të huaj, në shkollat e këtushme, meqë shkonin fëmijët tanë. Por, më kundërshtuan prej vendit tim dhe kërkuan që të bëjnë menjëherë Lidhjen e Arsimtarëve dhe Lidhjen e Prindërve Shqiptar, të cilët në fund u shkrinë në një gjë: LAPSH-i, Lidhja e Arsimtarëve e Prindërve Shqipar, për çdo Kanton e Republikën e këtushme.

Më së pari i ngarkuan dy fish të vegjlit dhe të rinjtë, me mësim nëpër shkolla e pas shkollave të rregulta, të mësonin edhe njëherë gjuhën shqipe, pra dyfish mësime e dyfish pagesa!!

Shqiptarët dhe Shqiptarëqiçat nuk e kuptonin këtë punë, sepse nuk e di nëse janë bij të vërtetë nga babai shqiptar apo nga “babajt” e dhunshëm sllavo-serb, që pjellnin kopila tek ne, me vetitë e armiqve tanë!!...

Në të vërtetën absolute, jam profesor, madje i të mëdhenjëve. E “në të pavërtetën“ shtetërore, jam njëri që thirret “profesor”, por që nuk përfill asnjë rregull dhe është “i pa dëshirueshëm”. A e kuptoni ju mirë këtë punë? Aah! Jo, nuk e kuptoni! Qe Besa, jo! Po them kështu...

Tri herë kam qenë i përnxënë nga Konfederata e Demokracisë së Theqafjes, i mbyllur mirë në tren, i lidhur, që po qëndroja këmbë, sepse nuk kishte vend më të ligë se sa burgu i trenit! Sa vite më kushtuan me vuajtje të përhershme! Dëgjoni, dëgjoni: “i pa dëshirueshëm”, që “nuk përfill asnjë rregull”! E kush i ka bërë pikërisht këto “rregulla”?! Hëë! Këto “rregulla” të pathënura, janë rregulla që i përfill çdo njeri, janë rregulla të pashkruara të Konfederatës, e cila është e prirur të shfrytëzojë fuqinë fizike e të punës së atyre që kërkojnë “stehim politik”, dhe i vendosin me direktiva të nevojshme të punëdhënësve në mbarë Konferatën e Demokracisë së Theqafjes, jo në aspektin intelektualë apo si profesorë.

Në të vërtetën „reale“ nuk jam askush, e kam mbetur realisht në këtë Konfederatë, por as pastrues nuk mund të llogaritem! Pastrues dhe shërbyes kisha për të qenë dhe kam punuar herë pas here, e nuk do të kisha tjetër “fjalë”, pos një “fjale”, si rafal: „Ja, jawohl“ (Po! Po, me të vërtetë)! Duhet të më lënë pa një “punë”, e pastaj policia ka me çka të merret!

Kjo e tregon „të vërtetën“ e vetme: ai që nuk i përfill „të drejtat“ e kësaj Konfederate dhe i quaj „të Padrejta“, e duhet të plakem, duke u zvarritur nga dita në ditë, i vetëm e pa grua, pa fëmijë, pa nipa dhe mbesa, fillikat i vetëm e pa asnjë lloj punë. Policia Konfederale e Demokracisë së Theqafjes e hap numrin e një të ardhuri dhe ata mund t`a dënojnë pa punë, vetëm bukë e ujë i ke të llogaritura. Kjo llogari, vetëm për këta tipa ka vlerë. Je i dënuar pa punë e me pak punë, madje shumë pak të holla ose të çmendesh, folë vet me veti! Vijnë me furi lloj lloj forcash, më së shumti ata të përfshirë përpara, pa e ditur këtë çështje, e të ladërtisin në ndonjë fatkeqësi.

Edhe unë e kisha një fatkeqësi me veturë, aty ku u vra edhe Olldashi i Shqipërisë Veriore dhe rashë tri kilometra teposhtë, duke u ndeshur nëpër gurë e nëpër lisa. Më së fund më hodhi vetura e thyer si një taban i thyer në tridhjet e dy metra mu në byth të list të gjërë, me plot myk, që ishte siç e mendonin të menduarit, djajtë e të mëdhenj, ate çka e thoshte Kryedemoni:

“Të vritet ky pis, se nuk e ha kulaçin tonë dhe kundërshton ashpër e nuk durohet, ose të shpëtoj prap i gjallë, por pa mendjen e tij!”

Kjo është “e vërteta e pa shkruar”, top-sekret, që nuk të jepet e askund nuk shihet. Policia ka gjithnjë “të drejtë”, e ti mund të bëhesh edhe ironik e satirik, por pak ke gjasa të kesh ndikim, sepse, pa “dijen” tënde, ata të kanë shpallur “i çmendur”, “i shokuar”, e të lënë kot për asgjë, mut e plot erë!...

Eh! Fatzeza jonë apo pafati ynë më degdisi këtu! Ku të mbaj ligjërata, si “pensionist invalidor”, që të jetoj e të mos mund të flas, pasaqërisht në një temperaturë mbi 25 gradë, sepse atëherë rritet diabeti e nuk më dalin fjalët!

Fjalët kanë humbur nga fatkeqësia apo më mirë të them se ishte një atentat mbi mua, që shoferi e ktheu bagerin e madh të ndërtimtarisë trup në rrugë, sikuse që e përgatiti kështu për Oldashin, në Shqipërinë Veriore. Ajo ishte rrugë në maje të maleve! Nuk kishe ku të ndaleshe, vetëm maleve e gërxhave, teposhtë, rrotullime e ndeshje, me gurë e lisa të mëdhenj!

E gjetën një formë për të më degdisur në këtë fatkeqësi të maleve, e populli e kishte një formë tjetër të degdisjes! Populli ishte i robëruar “me qeverisjen” e vet, me një formë tjetër të “qeverisjes”, e indirekt sundonin edhe turqit! Kështu m`a pëlcitën qenien nëpër ndeshje e rrotullime, derisa unë u përplasa me mesin e kokës në lisin e fortë dhe me myk, prandaj më humbi edhe medja! Gjysëm-shqiptarët e republikës së dytë dhe të vogël i ngrehin turqit në piedestal dhe po kështu edhe në Konfederatën e Demokracisë dhe të Theqafjes. Po, këta këtu, i ngrehim në pupa, me grekët e serbët! Po pra! I ngrehin në pupa, por jo në qeverisje! E ne, shqiptarët e vërtetë, që e kanë edhe ata prejardhjen prej nesh, na degdisin në rrotë të së ëmës e fare nuk na llogarisin se jemi të gjallë, se kemi edhe ne një farë “shpirti”!...

Por, po e lëmë këtë temë e po i kthehemi çështjes së kësaj pjese. Kam lexuar shumë, madje po të kishte ndonjë interes e të më takonte mua, autori i “Librit të Gjenisit”, do të më bënte vend mu midis faqeve. Po, po, aty! E njoh pikërisht historinë e vjetër, madje që prej kohës së parë të njeriut.

E tejkaloj teorinë e evolucionit, që është më shumë përrallë e shpikur nga njerëzit dhe e thënë shumë bukur, nga të ashtuquajturit “shkencëtar të botës”, por e mbushim me falë të pavërteta e të stolisura periudhën e gjatë të kohës së paralindjes së Krishtit! Edhe nëse shkruaj me shkencë e me fakte, bota nuk e njeh gjuhën time dhe nuk i kualifikon këto shkrime, si shkrime vërtetë shkencore...

Tani, unë vet Ardian Flaka, po ngritem në këmbë dhe po u mbajë lisave të gjatë një ligjëratë të pazakonshme, meqë kam mallë për ligjërata, që kurrë nuk munda t`i kem në mërgatë dhe seriozisht flas, edhe me lotë:

“O ju lisa të gjatë, të dhimbshëm, të përmalluar, sa kohë të gjatë, për këto ligjërata; o ju lisa të gjelbërt e më të gjatë, vite për vite; o lisa me të gjitha ngjyrat e blerimit të viteve; ju, kur dielli mbi ju po buzëqeshë dhe ua dërgon çdo një çast të shenjtë, juve, që të rriteni e të rriteni; dhe mua, ligjëruesit të padëgjueshëm më parë, më prek me dorën e vizave të dritës, që të mos qaj!

Pra, po i fshij sytë e po ju drejtohem, si lis i gjatë pa përmallim, pa vaje, pa të dridhura të tmerrshme para jush, juve, blerimi i shëndritshëm në pyje! E unë, mezi po detyrohem t`u kem juve, o buzëqeshja e rrallë e blerimit të viteve, dhe po detyrohem për hirë tuajin, lisa të rralla të viteve, banues të vërtetë të kësaj toke, në tërë rruzullin tokësor, si këtu e atje, pa dallime, pa drojë, pa urrejtje, pa nënçmime, pa dredhime, pa lëvizje nga trualli për t`ia bërë tjetrit njëmijë e njëqind të zeza të tharrjeve!

E turpërohem nga vetja për veten e vetmuar dhe vetëm për ju, që po rriteni, larg qoftë dora e hijes së padukshme dhe sopatat apo motorrat që i lëshojnë zingjirët e një sharre mekanike, që të mund t`u presë kur të dojë, e liga i mallkoftë dhe kjo dorë u prapësoftë! Këtë bukuri pak kush di ta çmoj!

O rënjë të këtyre lisave të denjë të tokës së përgjithshme, të gjatë e të hijeshuar me plot gjelbërim, të cilën po i marr si shembull të së njëjtes tokë, ku kam lindur unë, ligjëruesi juaj, në këtë rast të veçantë! O pisha të gjata deri në hapësirë, që po u digjet ndonjëherë edhe rrëshira, apo mua më ngjanë me gjakun që më vlon paralel me mendimet e mia, sikur të më digjet para syve të mi! A e dini se flaka të shkrumon, i gjallë apo me kuje të larta të vdekjes së vështirë, me zjarrin që të shkrumon, e Flaka më quajnë edhe mua, por flakë është edhe ajo që më del nga dëshprimi prej dëshprimit njerëzor e ata që quhen sot si “shqiptarë”! Ka edhe shqiptarëçiqa, gjysmë shqiptar me veti të armiqve tanë të mëdhenj, rreth e rrotull neve, me veprim të ndytë e hileçare!

Ta marr veten si djalosh i ri, që ecë në gurë e mbi gurë të kësaj bote të gurtë, në hapësirën e kësaj bote të përkohshme e jetës së dikurshme, nëpër shpëmbinjë të shkrumuar nga djersa ime dhe e të tjerëve, nën pjesën e lartë të pishave, udhëtoja unë çdo ditë në shkollë e kthimit prej saj, sepse poshtë ishte shkolla jonë, në Bashkësinë Lokale të Verdhecit, për të mbajtur seriozisht diskutimet e përdalura, madje atyre psiko-sociale dhe letrare, që nuk ua kapte mendja se në fshat të maleve të larta kishte të atillë si unë, më serioz nëpër djalërinë e viteve, mu në djalërinë që ishte plot e përplot me idhcim, të mbuluar me pelerinën e leckosur të regjimit apo unë ia grisja seriozisht çdo ditë. Isha i njomë, i vogël, i brishtë me aq dëshira të mëdha të brezave të shtypur nga ana e regjimit. Tani, këto ligjërata mund t`i them para jush, vetëm para jush, këtu, në Konfederatën e Demokracisë së Theqafjes, e këto mund të thuhen vetëm në hapësirën e gjërë të botës dhe të Evropës!

Jam djalë mbas djali i të të parit baballarë tonin, të Polifemit, gjysëm Zot e Njeri, me syrin e tretë, i cili me mendime të zgjuara gjallonte nëpër malet e Vlorës së Shqipërisë, dhe djemve të djalit të dytë, Galit, apo i djalit të tretë, Keltit, apo edhe Ilirit, babait tim, të sakatuar nëpër armët e shovenizmit apo hunjtë e rëndë turko-arabike, apo bijë të njëzet e katër vajzave të tij, të cilat janë martuar në tërë Kontinentin e Evropës, neve, djemëve të Yllorit, të Ilirit dhe ilirian, na kërcënojnë çdo herë me zhdukje! Po, po, me zhdukje të plotë!

Isha në njëqindmijë apo milionave të revoltuarit dhe i revoltuar edhe unë, që bridhnim udhëve të këtushme e të Gjermanisë, Austrisë, të Italisë, e Franca ishte më e fuqishmja në shërbim të kundërshtarëve sllavë e ruso-serbëve, duke thirrur papushim e duke brohoritur, këtu e deri në Gjenevë, te Kombet e Bashkuara, me grushtin lartë, jo të komunizmit, që e urrenim edhe ne, sepse ishte sllavo-rusëve të pa ciptë, por në protesta, me grushtat lartë, nëpër protestat e mëdha të vuajtjeve shekullore të asaj robërie klasore e kombëtare!

A e dini ju se është fryrë e ç`fryer barku para heshtjes së plotë e kohë të gjatë të palëve të pushtetarëve të mjaft shteteve të botës, që nuk e pranuan dhe nuk janë as sot plotësisht për lirinë kombëtare të shqiptarëve? Pjesa dërmuese e tyre e ngatërrojnë lirinë sociale me lirinë nacionale! Liria sociale është e kuptuar për të gjithë popujt e botës, por nuk kuptohet aspak liria kombëtare! Unë veproja ligjërisht për lirinë kombëtare, sepse duhej bashkimi kombëtar shqiptar e pjesëve të ndara e të coptuara nga Shqipëria: Çamëria; nga Maqedonia shqiptare në Maqedoninë e Veriut; Serbia, si shtet i denoncuar dhe i pa bazë të jetë “komb”; nga KSA e Kosovës, që u bë shtet, republikë, me gjashtë nacionalitetet, madje ciganët u pranuan si nacionalitet; Sangjaku, në Serbinë dhe Malin e zi, sepse edhe ai ka qenë dikur pjesë iliriane; dhe Mali i Zi, i marrur me luftë nga kombi ilir, nga arbanët e pjesës perëndimore! A i shihni këto copa të tokës sonë? Janë toka të gjalla të atdheut tonë shpirtëror, të Atit të parë, që na i ka lënë amanet, djalë pas djali!

Pse nuk e tregoi bota e gjërë gadishmërinë e plotë dhe të tregohet mirëfilli e gatshme të përgjigjet apo mua të më përgjigjet dhe të jetë pro shtetit të okupuar nga sllavët, që i kishte kurdisur mija shpifje prej gënjeshtrave të saj, e të mos tregohet vetëm për lirinë sociale; e mua të më ndajnë prej fëmijve, prej familjes e prej gruas, kjo nuk është aspak e rregullt, e ndershme, e vetme!!

Ne, nuk kemi qenë aspak sllavë, por pjesë e një kombi, dikur më i madh, para sa e sa shekujve, në parahistori, që kemi qenë i dyti pas indianëve të Indisë, por nuk na njeh bota si të tillë, që është krijuar prej nesh; që nuk po kërkonim një gjë të pazakonshme, si serbo-serpentet; t`a njihnin mirë gjuhën shqipe, e jo “greke” apo tjetër, gjuhën që kemi folur ne, para të gjithë popujve të botës, që kështu po e fliste gjysën-zoti i kësaj bote të bardhë, Polifemi, e jo aspak të lavdërojnë me padije Odiseun, vrasësit të babës së baballarve tanë, në vend se ta dërgojmë “në rrotë të së ëmës” së tij, si tradhëtar i tradhëtarit të shekujve, ani pse plisin e mbajti mbi kokë! Ne, e dëshironin një shtet të bashkuar me shqiptarë, me një gjuhë shqipe, ku bukës i thonë bukë e ujit i thonë ujë, pra bashkimit gjithëshqiptarë, bashkimit të gjithë shqiptarëve të ndarë nga Shqipëria, të barabartë me të gjitha kombet e botës!

Unë e kujtoi profesorin e Letërsisë dhe Gjuhës Shqipe, në dy klasat e para të gjimnazit, në Bashkësinë Lokale të Vendlleshit, asi të Verdhecit (dhe po u kërkoj falje!), profesorin tim të dashur, Mehmet Guri, i cili ishte për mua si babë e djalë, që e patëm dhënë besën për të mirën tonë “Besa-Besë. A e ka harruar bota besën e shqiptarit, Besa-Besë, e nuk ka as fjalë të tjera të besës sonë në gjuhët e tyre! Ne, vriteshim për Besa-Besë, si një për një, sepse kur e theje besën e dhënë “Besa-Besë” ishe tradhëtar, e kur të torturonin për këtë fjalë, vdisje krenar! Profesori ka qenë për mua miku i mikut, vëllai për vëllanë, shoku i pandashën në këtë besë, bashkëveprimtar i denjë në tërë procesin tonë shkollor e pas shkollës, të shqipes së denjë e të pa bashkuar në një shtet të gjërë e të përbashkët, deri sa të dalë shpirti ynë nga okupatorët e pa besë, okupatorët më të ndytë, serbo-jugo-sllavë, që mundoheshin të na zhduknin apo edhe të na i ndërronin gjuhë, komb e karakter, që të mos thirreshin e të mos jemi më shqiptar! Luftë pas lufte të luftërave të pa fund; të luftërave me dhunë mbi ne, e ne ishim të lindur për paqe, për liri, për barazi, etj., por brenda na hante një “armik” tjetër, një fé tjetër, islamizmi turko-arab e irakian; që të vinte koha që mund të të quanin ty “një tjetër gjë”, p.sh.: serbo-serpian, apo bullgaro-makedon, apo dreç me bishta, me tokat tona!

Pse po ndodhë edhe sot kjo luftë, me paqe?! A e kuptoni çka ka qenë lufta e gjatë pas luftërave?! I ndërrojnë format e shprehjes! A kjo qenka paqja, liria e barazia?! Dikur, më parë, ka qenë “paqja”, me hu në krah!!

Jo, bëheni se nuk e kuptoni! E unë, i tillë jam! Sa herë e shoh veten pa gjumë në sy, e kuptoj se tmerrësisht jam për shpierje në realizim të aspiratave tona kombëtare, prej brezit në brez, prej të parit të parëve tanë, sepse po të na zënte skllavëria, edhe me gjëra të tjera, edhe me fenë islame, me gjuhën tjetër, jo shqipe, me gjak të shndërruar në gjak të prishtë, me psikën e ndërruar, edhe me ndarje të familjes, sikur familja ime, që nuk e njeh fare biri babain e nipi gjyshin e tij. Madje kjo farë Konfederate, e quajtur “demodratike”, që po shkon në theqafje, e kështu po e quaj, nuk e njeh fare gjyshin për nipa! As me ligj nuk e posedon ndikimin e gjyshave dhe bën çmos që të harrojnë ate, i cili qanë për ta! Po, gjyshin që po qanë e bërtet e lëviz deri në kupë të qiellit, deri në male e pyje, si këto male, që po ngjitem unë!

Ne, ligjin e dialektikës e kemi pas nxjerrë e sllavizmi e bëri një ligj të dialektikës së materializmit, e kjo gjë shkon kundër qesh! Po ç`të bejmë?! Bota i merr faktet tona e i lë në duar të huaja!...

Por po i kthehemi aspiratës sonë. Këtë aspiratë të pandalur të profesorit tim, që pat mësuar deri te profesori i magjistruar e të ngritur nga vetëdija e lartë kombëtare, bënim çmos që të mund të jemi së bashku, si toka të jetë së bashku, pra të pamundurën t`a bëjmë si të mundur, sepse do të rrotullonin krejtësisht vetëdijen tonë kombëtare, edhe shkollore! Të gjithë neve, që zërin e ngrisim shumë më lartë, pa u epur fare, do të jemi përherë të këtillë, deri në shkatërrim! Ne, ishim me duar të zbrazëta deri në OKB; para tytave të hapura sebo-jugo-sllave; para shkopit të gomës së fortë të policisë (të milicisë); nën shqelmat e goditjet mbi trupin tonë, me dhunën e hapur të tyre, edhe mbi kokën tonë të pambrojtur aspak; në shpindën e pambrojtur nën shprehjen e dëshprimit të hapur të ordisë së ligë serbo-sllave, që për kundrejt të kësaj dhune e përballë sakrificave tona, nga të gjitha, në këso tortura të gjalla, nga shqelmat e grushtat, edhe prej kondakut të pushkëve, të pandalura mbi ne, mbi duar e mbi çdo gjë që e quante veten shqiptar, e deri në vdekje, u shpraz papushim ndër ne! Nuk e pranoj fare bota e as kjo Konfederatë gjenocidin mbi ne! Ne, po futemi symbylltazi në Bashkësinë Evropiane, me serbët mbi ne!!...

E shoh edhe veten të rrahur nga milicia, nga Sekretariati i Punëve të Mbrendshme të Komunës së Thumbajës, atëherë e KSA të Kosovës dhe pushtetit socialist vetqeverisës nga RSFJ[1], jo vetvendosja, sepse tani është ky një “pushteti i ri” i Republikës së Kosovës. Partia e Vetvendosjes, që e ka marrë vetë “pushtetin” me çdo kusht, hyp e zhdryp nëpër zgjedhjet “e reja”! Shkurtë, edhe nga militantët e çmendur të ish-Milicisë Serbo-Jugosllaviste, prej Beogradit, nga e njëjta republikë federale, e sa për socializmin vetëm emrin e mbanë si të tillë, sepse është e Shumadisë Shoviniste të Sllavëve të Jugut, pa shqiptarët! Nga të njëjtit, pra nga serbët, në kufinj të Austrisë, nga APJ-a, të udhëhequr nga ish-Majori serb i UDB-së, që quhej “Bezbednosti i APJ-së”,[2] i urdhëroi të më rrihnin me çdo gjë të mundur, edhe me kondakt pushke, për 48 orë rrjesht, pa e ditur aspak këtë urrejtje as Milicia e Komunës së qytetit të Marentisë, pranë kufirit! Qëndroja pa e bërë me gojë aspak “mek” apo “gek”, ose “ofaa!” apo “leleleee” serbiançe, nëpër të rrahurat me shqelma, grushta e kondak pushke , të cilat, nuk i kam harruar kurrsesi, as në mërgatë, dhe brinjët e zëna nëpër thyerje pa u bërë asnjëherë operacion.

Ju pjesëtar të ligjëratave të mia para jush, këtu, në këtë pyell të pafjalë, që heshtni gjithmonë, sikur bëheni më të shurdhër sot si asnjëherë më parë, ku aspiratat tona janë shkruar praptazi për “zgjidhje”, sikur nuk duan t`i shporrin serbët, me “p” e kthyer në “b”, nga emri i vjedhur për një “komb” të çuditshëm, nga fjala latine “serpente”, por e njohin si mos më tepër si shtet, e jo të dhunës së përhershme, dhe çështja jonë kombëtare nuk është shtruar aspak për “zgjidhje”, por është një manipulim i brendshëm e ndërkombëtar i rrotullimit të çështjes kryesore, të LIRISË SOCIALE nga LIRIA KOMBËTARE!

Kështu janë manipuluar çështjet kryesore të rrotullimeve e nuk pranohet aspak gjenocidi serb shekullor mbi ne; që nuk janë as për së afërmi “zgjidhjet” e problemit të lirisë; nuk shikohen drejt çështjet tona; të qarat tona; të pëlcitjes së të qenurit tonë nga rrahjet e gjithanshme, ani se jemi bijtë e baballarëve të botës, përderisa ata që kanë mbetur ende gjallë në trojet e veta arbane, janë shpërfillur krejtësisht dhe e hanë papjekë veten e tyre e grinden shumë me njëri tjetrin, se cili është më i paguar nga serbët e cili me pak!!

O vaje, o vaje! Ky “shtet i ri” nuk e di çka përzien në vetvete! Aspak nuk kujtohen të drejtat tona! Madje, aty zhvillohet politika e shpërfilljes së denjë, e ndarësisë, e zvogëlimit! Ju, lisa të gjatë e përballë diellit, kuptone mirë se kjo politikë është politika e zvoglimit! Ta shikoni këtë Konfederatë, që në momentin tim të thellë të zhgënjimit i them “i Theqafjes”, dhe është shtet i vogël për Evropën e Bashkuar, por me një bankë të fortë të shteteve të zhvilluara të botës; është ndarë në një Republikë e të tjerat Kantone, rreth e rrotull, që dinë “mbrapsht” aq perfekt; ndonjë intelektualë të veçantë, por e shpreh politikën e zvogëlimit deri në fshatra, qyteza e qytete! E zhvillojnë pa ndarë kudo këtë politikë, se gjoja secili vend sjell disa gjëra të veçanta të dialektit të tyre në nën-, nën-, nëndialekte të veçanta, dhe i shkruajnë “në petë të sylahit”[3] serbët e grekët, të cilët janë nga lart e poshtë mulliri i pafjalë i gjenezës sonë. Në radhë të parë e kërkojnë prej të vegjëve, pra neve, që t`i puthim në bythë, e dorën e flliqtë të bijve të shtypësve tanë, sepse nuk gjënë më të poshtër se sa kjo dorë e ndytë e vrasjeve në pikë të zemrës; kërkojnë t`i ngrisim lartë dhe t`ua “shpërblejmë” luftën me toka tona! Ne, kërkojmë drejtësi, e “drejtësia” e botës nuk qenka as këtu, në këtë botë, por multipadrejtësia mbi ne, me kokën tonë në këmbët e sunduesve të botës, që quhet “globalizmi”!...

A ka më poshtë se sa ky “izëm”, e kundërta e komunizmit dhe fashizmit, por në anën tjetër të kësaj bote?! A ka drejtësi në padrejtësi, edhe pse Justini, që është nga Dardania, i lindur afër Shkupit, i cili është ilir, bir i djemve të parë të djalit ILIR të Polifemit, e ka shkuar vetë të pavdekshmen për botën “E drejta romake”?! Pse po lëkundet toka, o lisa të gjatë e të mrekulluar?! Ja, po e ndjej se fryma e gjatë fryen kudo, o lisa të mëdhenj të kuptimit! Mendoj se kjo e shenjë nuk u duket “e shenjtë” aq sa duhet të konsiderohet, dhe tronditet bota, tronditet dheu i juaj dhe i yni! Kjo është çështja jonë e madhe, por ajo shkon deri në gjenezën e popujve dhe shteteve, deri në parahistori, deri në përplasjet tuaja! Që atëherë keni qenë bota jonë natyrore, nga shpirti pa fjalë nëpër katrahurat[4] tuaja!

Serbia na ndanë, na shpërndanë, nën dhunën që ndërron ngjyra, por janë të futur çaprapikë nëpër dhera të huaja e na ndanë edhe prej familjeve tona, që të mos kemi aq forcë dhe energji të mjaftuar që ta bëjmë tonën, por ata që duket se i shërbejnë BE-së në këto shtypje të mëdha e të padukshme, e nuk e dimë se me kend lidhen ata, por thonë se “mjafton një telefon” të sillet aty, e vijnë 10`000.- € secilit që i thirrë, prandaj shihet se jemi shumica të lidhur me serbët. Jemi bërë edhe ne sikur serbofilët. Bashkimi Evropian bëhet sikur na njeh, por i ngritë lartë shtypsat tonë, edhe në mërgatë, që ne të mos jemi Yllor, ilir, arban dhe shqiptar, siç na quajnë, sepse ne do të kishim bërë kundërrevolucion edhe në BE! Po, po. “Kundërrevolucionin” e patën bërë në të tërë Jugosllavinë dhe u prish ajo, e tani një “kontrarevolicion” u dashka bërë edhe këtu, apo siç do t`a quani, sepse jeni hypur mbi kokat tona! Ate e bëmë atje, por ju more na latë me gjishta në gojë!! E çka të bëjmë tjetër?!...

A e kuptoni ju këtë “punë”? Por pse po luhateni o lisa të gjelbërt, sikur vet toka po na dridhet?! Ne e dimë se Kryesia e Kryesisë së Jugosllavisë është shpërndarë, mirëpo në të njëjten formë është krijuar këtu Kryesia e vendit tuaj, ndonëse është mjaft “demokatike”, por pa përmendur këtë fjalë, e policia e mbanë “fjalën e dhënë”! Kjo gjë, është kryesore! A po jo?!

Në të vërtetë, i zunë tokat tona dhe shtëpitë e përgjakura kopilët serb e sllav, e ne, gjithnjë më tepër po detyrohemi që ta lëshojmë vendin! Mërgata na na merr edhe ne! Pra, mund të bëjmë “kontrarevolucion” edhe këtu!...

Heu! Po çka u bë?! Ju po luhateni deri në rrënjë!! Degët tuaja të trasha po shkojnë herë në të djathtë e herë në të majtë! Sikur u rrokë sikleti, u shembet toka me rrënjë; sikur u shkyhen degët nga furtuna e madhe dhe e çuditshme!

A jemi ne preokupimi i juaj apo janë turqit e shumtë, që u kanë gllabëruar në të gjitha anët, sikur në Republikën e Kosovës dhe tërë shtetet e Bashkësisë Evropiane ! Ka vdekur kaherë mbreti ynë Gjergj Gjon Kastrioti! Ata që e shajnë për së vdekuri mbretin tonë të pamëshirshëm ndaj turqëve, t`u mbrojë ju nga turqit otonoman, e sot, pushtuesit e kanë “këmbën” e tretë edhe më të gjatë dhe ata i shajnë papushim!! Janë mësuar të shajnë e të zgjedhen! Kjo është kulturë e pa kulturë! Tani, duket se është bërë “e jona”!

Kështu është zgjedhur madje edhe “Partia e Vetëmohimit”, ju lutem më falni, sepse e thashë gabimisht atë emër, e duhet të jetë e “Vetlajmërimit”, apo e “Vetvendosjes”!! E “zgjedh” popullata e praptë, dhe kur të “zgjedhet” ajo, i kthen serbët në tokat tona, sikur “kanë të drejtë të kthehen në tokat e veta”! E ku në rrotë të së ëmës së tyre i kanë serbët “toka të tyre” në Kosovë?! Askund!! E poli(a)tika e hëngër tërë çështjen tonë kombëtare me “zgjedhje” të tilla! U bë e tërë puna jonë pus me pus!!...

Ne ishim parakombi i juaj, e sot jemi kurrkushi i juaj! Edhe unë po iki nga furtuna mbi ju, sepse fola mjaft e qartë, por kujt i interesojnë këto fakte, këto detaje të parahistorisë suaj të flaktë!

Jo, jo! Ju po shprehni këtë parandjenjë parandalimi, të ligjëratave të mia!

Unë i konsideroj si ligjëratë të denjë të parayllorëve të parë, që sot duhet që të ishim në piedestallin tuaj, por ju po luhateni shumë deri në rremat tuaj! Po u lutem, qetësoheni ju! Qetësohuni në vetvete! Ndaleni fërfëllitjen tuaj, nëse mundemi të flasim më tutje!... Pra, qe, edhe unë po shkoj! Po shkoj!...

Po i japin fund ligjëratën e sotme! Ndoshta ju dëshironi edhe ligjërata të tjera, e unë jam i gatshëm të jem në mesin tuaj! Mos i lëvizni trupat tuaj e qetësohuni! Qe, po shkoj pra! Po dal nga vetvetja!...”