Sevdail Hyseni: Spiuni paranoik

Sevdail Hyseni

Satirike

Spiuni paranoik

Në një fshat mbi Lagunë,

bënte namin një spiun;

s’kishte arë, as bagëti,

por jetonte si zotëri.

Ecte rrugëve pandarë,

me dy veshë si dy radarë;

mblidhte fjalët me lezet,

t’ia dërgonte Mbretit vetë.

Asnjë rast s’e linte kot,

të qeshurës i thotë komplot;

gotën e kafes në sallon

e quante troç revolucion.

Nëse bujku ankohej drejt:

- Na dogji vapa, s’ka bereqet!

Spiuni te Mbreti, me vrap:

- Populli po kërkon hesap!

Mbreti e kishte për zemër

këtë “besnik” me nam e emër,

që i sillte lajme çdo ditë,

rrotull tokës si satelit.

S’guxonte kush të fliste,

as të qeshte e të kukuriste;

po ra në vesh fjala vet,

bëhej dosje, në “Komitet”.

Kështu vitet iknin në heshtje,

një nga një, si gjethe vjeshte;

derisa plakut, dalëngadalë,

i ra fuqia, mbeti pa fjalë.

U rrudh, u shter si spec vargu,

nuk mund të dilte as te pragu,

sytë nuk shihnin si më parë,

goja iu hap si një varr.

Thirri pranë pleqtë e fshatit,

që të ulen rreth krevatit.

- Ju tha me zërin në hall:

Kërkoj falje, ma bëni hallall!

Pleqtë u panë sy më sy,

u habitën të gjithë për çudi:

- Ta bëjmë hallall, kat më kat,

se s’ia vlen të mbajmë inat.

Por spiuni, me gojën e vet,

u tha: - Kam edhe një amanet:

kur të vdes, më varni, gjithsesi,

në oborrin tim, në qershi!

Pleqtë e pranuan si më mirë:

- Qoftë e fundit kjo dëshirë!

Dhe e varrosën ashtu të vdekur,

si një mollë që s’kishte pjekur;

Por lajmi shkoi te Mbreti,

siç shkonte çdo fjalë te Komiteti:

- Spiunin e varën, o Madhëri!

- Fshatarët, për së gjalli, n’qershi!

Mbreti s’pyeti, as nuk hetoi,

as dëshmitarë nuk kërkoi;

i dërgoi xhandarët si stuhi,

të kërkonin fajtorë në shtëpi.

- Kush e vari? Jeni nën hetime!

- Kush guxoi t’i prekë një qime?!

I rrahën keq burra e gra,

u mbush fshati me hata.

Një plak tha me gjithë mend:

- Mjerë ky popull, mjerë ky vend!

Mbretëritë shkojnë, siç thonë…,

por spiunllëku rron gjithmonë!

(Karikatura marrë nga interneti)