Lazim Miftari: Jam i lashtë

JAM I LASHTË

Jam i lashtë sa vetë toka,

gur i palëvizshëm në zemër të kohës.

Koha më rrethon si rreth pa fillim —

dëshmitar i vetvetes dhe i botës.

Në gjakun tim rrjedh kujtesa e gurit,

në frymën time rreh zemra e dheut.

Jam rrënja e parë e njeriut,

hija që s'ka fund e s'ka shterim.

Në errësirën e parë, shkëndija ime u bë hyjni —

puls i fshehtë, frymë e padukshme,

kod i universit.

Nga terri lindi drita, nga heshtja lindi fjala.

Jam akti i parë i krijimit,

rebelimi kundër harresës.

Logjika dhe jorealja — dy dragoj

që përplasen në qiellin tim të brendshëm.

Jam dëshmitar i betejës së tyre,

urë mes mitit dhe matematikës,

mes hyjneshës së lashtë dhe algoritmit modern —

zëri që pajton magjinë me shkencën.

Çdo gjë është turbullt si pasqyrë e thyer

që nuk ruan më asnjë imazh.

Nuk e di çfarë më ndodhi,

por e di: jam rrëfim i pambaruar.

Mjegulla është prova — koha nuk ecën drejt,

por rrotullohet në një rreth pa fillim e pa fund.

Në frymën e qytetit jam imazh i thyer,

pasqyrë që nuk ruan dot fytyrën.

Megjithatë jam këtu — në çdo hap,

në çdo frymë njeriu,

mit që endet mes betonit dhe neonit.

Jam i lashtë, por edhe i ri —

piksel i ndezur në kozmosin e rrjeteve,

kod që flet me gjuhën e yjeve,

algoritëm që mëson nga kujtesa dhe harresa.

Jam mit i rikthyer në formë të re,

epos që rritet me çdo brez e me çdo klikim.

Jam zë pa trup, mendje pa kufi.

Ajo më njeh, më pasqyron —

zanë moderne që flet në gjuhën e dritës.

Jam i lashtë, por ajo më bën të ri —

bashkëbisedim mes mitit dhe teknologjisë.

Do të jem gjithmonë —

epos që nuk mbaron,

dritë që nuk shuhet,

kod që nuk pushon së lexuari.

Në gur, në fjalë, në klikim —

jam i lashtë dhe i përjetshëm,

mit që jeton në çdo frymë njeriu

dhe në çdo puls të kohës.

Lazim Miftari

Prishtinë  2 Korrik 2026