Isuf B. Bajrami: Dielli nuk mbulohet nga retë
Këto vargje të ndjera
dhe me një ritëm epik gdhendin mjaft bukur portretin e Tahir Sinanit
(1964–2001), dëshmorit të shquar të kombit, i cili lindi në rrethin e Tropojës,
rrëzë malit të Shkëlzenit. (ZSH)
Dielli nuk mbulohet nga retë
Ai
lindi
rrëzë
Shkëlzenit,
në
një tokë ku bora ruan fjalën
dhe
guri mban betimin.
E
quajtën Tahir Sinani.
Dhe
emri i tij
nuk
mbeti në një vend,
por
u bë rrugë.
Shkëlzeni
e pa si lindje drite,
si
hap i parë mbi dheun e lirë.
Kullat
e malësisë
e
njohën në heshtje,
si
burrat që flasin pak
por
mbajnë shumë në zemër.
Pashtriku
ia hapi horizontin,
si
flamur që s'bie kurrë në tokë.
Shari
e kurorëzoi me Plis mbi mjegull,
prandaj
mjegulla nuk e fshehu dot
hapin
e tij të rëndë si vendim.
Karadaku
i dha jehonë,
si
këngë që nis larg
dhe
kthehet më e fortë.
E
Korabi...
Korabi
e priti në shpatet e tij,
aty
ku era flet më fort se fjala,
dhe
qielli bie mbi gurë
si
dëshmi e heshtur.
Nëpër
këtë rrugë
rridhnin
lumenjtë poshtë maleve,
Drini
si damar i tokës,
dhe
fushat hapeshin
si
libra të hapur historie.
Bagëtitë
e bjeshkëve
e
shikonin në kalim
si
të kuptonin
se
disa njerëz
nuk
janë thjesht kalimtarë.
Ata
janë gjurmë.
Ai
kaloi
si
stuhi që nuk shkatërron,
por
zgjon.
Si
zjarr që nuk djeg tokën,
por
ndez kujtesën.
Dhe
retë erdhën...
si
gjithmonë
kur
dielli është i fortë.
U
munduan ta mbulojnë
Shkëlzenin,
Pashtrikun, Sharrit, Karadakun, Korabin...
por
malet nuk u zhdukën.
Vetëm
u bënë më të heshtura,
duke pritur dritën.
Sepse
emri i tij
nuk
ishte vetëm emër.
Ishte
vijë drite
që
lidh kreshta me kreshta,
kullë
me kullë,
zemër
me zemër.
Tahir
Sinani
nuk
ecën më mbi tokë.
Ai
ecën mbi kujtesë.
Dhe
aty ku kaloi,
nuk
mbeti vetëm gjurmë.
Mbeti
betim.
Prandaj:
Dielli
nuk mbulohet nga retë.
Sepse
retë kalojnë
mbi
Shkëlzen, Pashtrik, Sharr, Karadak e Korab...
por
dielli që u ngrit mbi to
nuk
zbret më.
Ai
bëhet dritë
në
çdo agim
që lind mbi këto male.
Vendi i Lekës, 26.06.2026
Të Tjera
