Gjon Marku: Mirdita

Nga Gjon Marku

Prej Kunorës në mal të Munellës,

Në Mal të Shenjtë e në Mal të Veles,

Nis prej Matit e në kufi me Dibrën,

Gjer në Shkodër e gjen Mirditën.

Ku shëndrit dielli e praron hana,

Vasha të bukura janë si zana;

Edhe djemtë janë të bardhë si drita,

Në ato anë gjendet Mirdita.

Por, si malet dorë për dorë,

Po vijnë në kuvend djemtë mirditorë;

Fjalën  "KOMB"  gdhendin në gur,

Në portën e kishës, përmbi mur.

Amante lanë princat arbër,

Se në Ndërfanë e patën në hatër

Katedralen, kur po e ngrinin,

Valë e valë princat po vinin.

Bekim të madh pati dhënë Zoti

Ndër këto anë, vetë Kastrioti;

Gjeti burra si meteorë,

Vëllezërit Gazulli, ambasadorë.

Mor për besë e për burrni,

Gjeneralë gjeti për ushtri;

Se më të mirë kërkund nuk pati

Se Pal Kuka e Pjetër Perlati.

Por me penë e për dijeni,

Pat Abatin, more gjeni,

Për më pri pati Bib Dodën,

Që me gjak e mbrojti tokën.

Fjalë të urta flet Pjetër Shpani,

Pashko Vasës thuaj, zë i bani,

E Gjergj Fishta, me atë lahutë,

Kur Ndre Mjeda flet fjalën e urtë.

E kur fjala e urtë do të vijë,

"Mos gaboni", thotë Gjegjovi;

"Në mes jush një burrë ju gjeta,

Për urti, mor Anton Çeta!"

Dom Nikolli, gur themeli,

Thyeu errësirën si rreze dielli;

Porse zanat nëpër male

Nuk po hedhin sot më valle.

E djemtë e tu, të bardhë si drita,

Thuaj, s'janë më; ku mbeti Mirdita?

Thuaj, ka rënë po një duhi,

Kullat bosh, pa djem të rinj.

Ty s'të mposhti turku e sllavi,

As romaku, as bullgari;

Por se sot më unë s'po di,

Kur të shoh të mbetur pa lavdi?

E nuk po ka kush me të dalë zot,

Prandaj zanat qajnë me lot.

Por ti, sa të bjerë nata e të zbardhë drita,

Do jesh e do mbetesh përherë Mirdita.