Ermira Jusufi Avdija: Me flatra të ëndrrës

Ermira Jusufi Avdija

ME FLATRA TË ËNDRRËS

Parakalojnë zogj e shtojzavalle

Ëndrrës ia shqyejnë çarçafin e natës

Nënkresë ia vënë një gur, rrokullisur shekujve

Dhe ndërtojnë bedena kështjellash prej hijeve.

Fuqishëm dëgjohen troke kauajsh

Derisa zbresin nga betejat me hënën

Që prishur ua ka melodinë e tërfëllimave

Dihatja dëgjohet larg, tepër larg

Deri në zhbirimin e veshëve të shurdhër

Verbëri kohe që njeriu dot s’e ças.

Me flatra të ëndrrës

Gjithçka parakalon nën ritmin e rizgjimit

Dhe merr udhë me ferkun e ditës.

KËTA TINGUJ FLUTUROJNË NË QIELL

Këta tinguj dalin prej afshit të shpirtit

E digjen qiejve të pafund

Deri në pafundësinë e tyre

Nga malli që nuk ndalon askund.

Tinguj që fluturojnë në qiell

Dhe atje kërkojnë bekim

Mëtojnë ta prekin pikën e qëllimit

Të bekuarit s’kanë tjetër kthim.

Burojnë nga malli i djegur

Në rrugë të përhershme hamenden

Tinguj që kaptojnë lartësitë

Dhe pehaten në loçkë të zemrës.

Këta tinguj burojnë nga shpirti

Dhe fluturojnë tutje

Në krah të kometës.

FJALËT QË S’I THASH KURRË

Fjalët që s’i thashë kurrë

Nuk janë thjesht veç fjalë

Janë copëza zëri që kanë humbur rrugës

Fjalë që i thashë me mendje, por nuk pata gojë

Në heshtje të pafund e mbyllëm këtë lojë.

Ky libër nuk është për të gjithë

Është për ata që kanë dashuruar në heshtje

Dhe i kanë pritur përgjigjet që s’u erdhën kurrë

Në vend të plotnisë janë ndierë të zbrazët

Vallë kësaj zbraztësire

Sërish do t’i ngrisim një urë.

Fjalët që s’i thashë kurrë

Janë libër i papërfunduar për ty

(Ndoshta ende shpreson në rilindje të dytë)

Ndonëse mund të ngushëllohesh në heshtje

Apo të zhgrehesh në vaj e lot

Tashmë gjithçka ka mbaruar

Dhe nuk kthehet dot.

RRUGËT JANË ËNDËRRA TË HESHTURA

Rrugët janë si ëndërrat

Gjithkah të shpiejnë në çast

Të kthejnë sa çel e mbyll sytë

Ende pa prek rrezja e parë

Ditën që adhuron.

Rrugët janë ëndërra të heshtura

Furtunë që përplasen me kohën

Askush nuk ua din fundin,

As fillimin nuk e kanë të sigurtë

Sa her nis një ecje

Rrugët të torturojnë gjithkah

Veç rruga e kthimit në atdhe

Të merr kaliboç në krah.

KAH LUNDROJNË KËTO GJETHE

Vjeshtë e vonë para acarit

Suprinë uji të trazuar

Kah lundrojnë këto gjethe,

Në farfurinë e erërave

Kahmot s’i kemi takuar.

Në rrugëtim me vjeshtën

Mbi shpatulla kohe lundrojnë

Përftojnë me erërat

Kohë e çoroditur

Shemb iluzione dite

Shtigjeve të ngatërruara.

Mbi lundrën e kohës

Nuk i ndalon asgjë

Kah lundrojnë këto gjethe

Herë qetas shtrijnë krahët

Herë mbi ujëra të rrëmbyeshëm

Acareve të harlisura

Pehaten pa ia nda.

PËR NJË FIJE FLOKU

Për një fije floku më iku edhe një ditë

Më iku sikur fluskë që era e përpinë

Natën e vara në qepalla të kujtimeve

Që palosur i ka koha

Në shekullin e harrimit.

Në vendpjekjen e dëshiruar

Nga malli i djegur i dashurisë

Mespërmes lojës së trillimit

U shemb edhe një ditë.

Për një fije floku

U tret Arka e kujtimeve

Në orbitë.