Lazim Miftari: Unë jam kujtesari

Nga Lazim Miftari

Nga shpellat e heshtura dal unë, Kujtesari,

me çelësin e lashtë, me gjakun në sy.

Pa shpatë, pa mburojë, por me zjarrin e fshehtë

që ndez gurin dhe zgjon eshtrat e vjetra.

Zana e malit më pëshpërit në erë:

"Kujtesa është arma, e vetmja që s'vdes."

Dhe unë ec, i qetë si vetë guri,

ndërsa brenda meje zien një këngë e paprekur.

Në pasqyrën e ujit shfaqet Harresa –

një hije pa emër, pa fytyrë, pa zë.

Por Hyjnesha më dhuron një tingull kristali

që thyen heshtjen si shkrepëtimë në terr.

Hijet e zeza të historisë më rrethojnë,

me krahë që përpijnë kujtimet në hi.

Por unë ngre vargun si mur –

flaka shuhet e bëhet dritë e pashuar.

Harresa më thërret me zë të akullt,

por unë s'kthehem, asnjë hap prapa.

Unë shkel udhën e vështirë, ku çdo gur

është amaneti i një shpirti që flet.

Në zemrën time lulëzon një lule e heshtur –

dëshmi e dashurisë që s'u shua kurrë.

Ajo bëhet këngë për brezat e humbur,

një thirrje që gjëmon, sepse e mbaj unë.

Kur nata e zezë mbulon çdo gjurmë,

unë ndez vargun si pishtar të përjetshëm

dhe vazhdoj rrugën, ende duke ecur.

Në fund të udhës, kur gurët heshtin,

unë ngre këngën mbi kupën e qiellit.

Dhe ajo bëhet urë mes meje dhe të parëve,

një epikë pa fund...

sepse unë nuk vdes –

unë, Kujtesari, bëhem këngë.

-

Lazim Miftari

Prishtinë 3 Qershor 2026