Ilir Çumani: Shqipëria nuk është një njeri…!

SHQIPËRIA NUK ËSHTË NJË NJERI…!

Ka kaluar më shumë se një dekadë që pushteti përpiqet të ndërtojë një mit të rrezikshëm politik: idenë se Shqipëria identifikohet me një emër të vetëm, me një figurë të vetme, me një njeri të vetëm.

Për vite me radhë, Edi Rama është paraqitur si “marka” që i jep fytyrë Shqipërisë në botë, si njeriu që e bëri vendin të dukshëm, modern dhe të pranueshëm për Perëndimin.

Përmes një industrie të fuqishme dhe njëherazi të frikshme propagande, të ngritur me kujdes gjatë viteve të sundimit të tij, ai ka ushqyer hapësirën shqiptare, brenda dhe jashtë vendit, me luks vizual, marketing politik dhe kontroll të komunikimit publik.

Përmes kësaj makinerie, është përpjekur t’i bindë shqiptarët se emri dhe pesha e Shqipërisë në botë vlejnë vetëm aq sa vlen imazhi personal i kryeministrit autokrat dhe narcistik i Edi Ramës.

Por historia ka një mënyrë të veçantë për t’i rrëzuar këto mite të rreme politike duke i përmbysur ato pikërisht në çastin kur pushteti mendon se i ka bërë të përjetshme.

Sot, flamurin e Shqipërisë në opinionin ndërkombëtar nuk po e mbajnë më mercenarët influencierë dhe propagandistët e lëtyrosur të pushtetit korruptiv, të shpërndarë ngado studiove televizive të superpaguar me paratë e krimit dhebtë korrupsionit shtetëror.

Nuk po e mbajnë as zyrat e kushtueshme të lobimit, as fjalimet e kuruara për samitet diplomatike, as fotografitë e orkestruara me liderët botërorë.

Sot, emri i Shqipërisë po qarkullon në median ndërkombëtare përmes zërit të qytetarëve që protestojnë kundër padrejtësisë, kundër korrupsionit, kundër arrogancës së pushtetit dhe kundër kapjes së shtetit.

Janë protestat, revolta qytetare dhe denoncimet publike ato që kanë depërtuar në ekranet dhe faqet e mediave më të rëndësishme ndërkombëtare.

Dhe kjo nuk ndodh sepse bota po admiroka suksesin e propagandës qeveritare, por sepse demokracitë perëndimore kanë filluar të shohin me shqetësim atë që po ndodh në Shqipëri.

Në të vërtetë, problemi më i madh i çdo pushteti të gjatë nuk është opozita, por momenti kur ai fillon ta ngatërrojë veten me shtetin dhe liderin me kombin. Kjo është sëmundja më klasike e regjimeve që humbin kufirin midis mandatit demokratik dhe pronësisë mbi vendin.

Asnjë kryeministër nuk është dhe nuk mund të jetë kurrë Shqipëria, sepse Shqipëria nuk është një zyrë qeveritare, nuk është një propagandë e shfrenuar televizive. Nuk është një fasadë turistike e kuruar për rrjetet sociale. Shqipëria e vërtertë është populli i saj, historia e saj, dinjiteti i qytetarëve të saj dhe e drejta e tyre për të kundërshtuar pushtetin pa u shpallur armiq të vendit. Janë ata djem dhe vajza të mrekullueshëm në protestë që qëndrojnë si yje të shndritshëm në ballin e Shqipërisë dhe e kanë qëndisur kaq bukur dinjitetin dhe krenarinë e një kombi të tërë.

Në çdo regjim me prirje autoritare dhe kleptokrate, kritika ndaj qeverisë paraqitet si sulm ndaj kombit. Kush proteston etiketohet si “armik”, “i shitur”, “peng i politikës”, “anti-shqiptar” apo “turp për vendin”. Por ky është pikërisht diversioni me logjikën me djallëzore dhe më malinj që kanë përdorur gjithmonë pushtetet që kanë frikë nga qytetari i lirë, ngase qytetari i lirë është i vetmi që mund ta rrëzojë iluzionin e paprekshmërisë.

Iluzioni i rremë dhe më i madh i kësaj kohe ka qenë besimi se imazhi ndërkombëtar ndërtohet me regji propagandistike, ndërkohë që realiteti social brenda vendit rrënohet nga korrupsioni, emigracioni masiv, varfëria, kapja e institucioneve dhe humbja e besimit tek drejtësia.

Bota demokratike nuk mashtrohet pafundësisht nga marketingu politik. Ajo sheh shifrat e largimit të të rinjve, raportet për korrupsionin, akuzat për lidhjet mes politikës dhe interesave të botës kriminale. Sheh tensionin social dhe frikën e qytetarëve për të folur lirshëm, dhe mbi të gjitha, sheh protestën si shenjën më të qartë se një shoqëri nuk pranon më të heshtë.

Pikërisht këtu rrëzohet narrativa e “brendit personal” e një njeriu që me të gjitha mënyrat e tij ka ngritur kultin personal mbi atë të Shqipërisë dhe të kombit.

Në demokraci, reputacioni i një vendi nuk matet me madhështinë e liderit, por me lirinë e qytetarëve të tij. Nuk matet as me dekorin, por me drejtësinë; as me propagandën, por me të vërtetën.

Historia moderne e Europës e ka provuar vazhdimisht se pushtetet që përpiqen të monopolizojnë identitetin kombëtar përfundojnë duke u izoluar nga vetë popujt e tyre. Dhe kur ndodh kjo, zëri i qytetarëve bëhet më i fortë se çdo makineri e errët dhe i frikshme propagandistike.

Sot, Shqipëria nuk po përfaqësohet në botë nga heshtja, por nga guximi i atyre që guxojnë të flasin, që protestojnë, që kërkojnë llogari, nga ata që refuzojnë ta pranojnë idenë se vendi i tyre i përket një njeriu apo një partie.

Shqipëria nuk është pushteti, dhe aq më pak, nuk është pronë e një individi që prej 13 vitesh ka kapur pothuajse çdo hallkë të jetës institucionale, politike dhe publike të vendit, duke sunduar përmes grabitjes, përçarjes, frikës, propagandës dhe kontrollit mbi gjithçka që mund të prodhojë mendim ndryshe apo kundërshti.

Sepse rreziku më i madh i çdo pushteti të gjatë është momenti kur ai nuk kërkon më të qeverisë, por të zotërojë dhe sundoj pafundësisht duke shkelur parimet dhe rregullat me elementare të funksionimit të demokracisë.

Të zotërojë institucionet, drejtësinë, median, administratën, ekonominë, opinionin publik dhe, mbi të gjitha, vetë të vërtetën.

Kur një qeveri fillon të sillet sikur shteti është pronë private dhe qytetarët thjesht spektatorë pa zë, atëherë demokracia nuk është më në krizë, por në një rrezik të hapur.

Historia politike botërore ka treguar gjithmonë se asnjë pushtet nuk është aq i fortë sa të mund të mbajë peng përjetësisht një popull të tërë.

Propaganda mund të manipulojë për një kohë. Frika mund të heshtë njerëzit përkohësisht. Kontrolli mund të deformojë institucionet. Por asnjë regjim nuk mund ta shuajë pafundësisht ndjenjën e dinjitetit dhe nevojën e qytetarëve për liri, drejtësi dhe barazi, ngase Shqipëria është më e madhe se çdo kryeministër, më e vjetër se çdo pushtet dhe më e fortë se çdo makineri propagandistike.

Shqipëria nuk jeton në zyrat e qeverisë, por në ndërgjegjen dhe vetëdijen e qytetarëve të saj, në të drejtën për të folur lirshëm, në kurajën për të kundërshtuar padrejtësinë, në refuzimin për të pranuar se demokracia mund të zëvendësohet me kultin e një njeriu të vetëm.

Pikërisht në ditët kur pushteti përpiqet të bindë se ai është vetë shteti, lind reagimi më i fortë qytetar.

Ndaj, beteja e sotme nuk është thjesht politike, por një betejë e madhe morale dhe qytetare për të rikthyer idenë se Shqipëria u përket shqiptarëve dhe jo atyre që qeverisin përkohësisht në emër të saj.

Shteti nuk është pronë, pushteti nuk është identitet kombëtar dhe demokracia nuk mund të mbijetojë aty ku një njeri sado i pushtetshëm që të jetë kërkon të jetë më i madh se vetë vendi që ai drejton përkohësisht….

Tiranë, e premte - 5 qershor, 2026