Fejzulla Berisha: Vetëvendosja e Kosovës - Nga Konsolidimi i Shtetit Sovran drejt Kurorëzimit të Subjektivitetit të Plotë Ndërkombëtar

Vetëvendosja e Kosovës: Nga Konsolidimi i Shtetit Sovran drejt Kurorëzimit të Subjektivitetit të Plotë Ndërkombëtar

(Një analizë juridike, kushtetuese dhe gjeopolitike mbi fazën përfundimtare të afirmimit ndërkombëtar të Republikës së Kosovës në arkitekturën e re të rendit global)

Procesi i shtetformimit të Republikës së Kosovës përfaqëson një nga rastet më komplekse, më autentike dhe më domethënëse të së drejtës ndërkombëtare bashkëkohore. Ky proces nuk është rezultat i një akti të vetëm juridik apo politik, por produkt i një evolucioni të gjatë historik, kushtetues, institucional dhe diplomatik, i cili ka kaluar nëpër faza të shumta të transformimit të statusit juridik dhe politik të Kosovës deri në konsolidimin e saj si shtet i pavarur dhe demokratik.

Në thelb, ky proces mund të kuptohet përmes parimit universal të vetëvendosjes së popujve, i cili në doktrinën dhe praktikën e së drejtës ndërkombëtare paraqitet në dy dimensione themelore: vetëvendosjen e brendshme dhe vetëvendosjen e jashtme. Këto dy dimensione nuk janë konkurruese, por plotësojnë njëra-tjetrën, duke përfaqësuar dy faza të ndryshme të realizimit të shtetësisë, sovranitetit dhe subjektivitetit ndërkombëtar.

Vetëvendosja e brendshme nënkupton aftësinë e një shteti për të organizuar dhe ushtruar në mënyrë të pavarur rendin e tij kushtetues, juridik, politik dhe institucional brenda territorit të vet. Në rastin e Republikës së Kosovës, kjo formë e vetëvendosjes është konsoliduar në mënyrë të dukshme përmes ndërtimit të institucioneve demokratike funksionale, përfshirë Kuvendin si organ legjislativ, Qeverinë si organ ekzekutiv dhe sistemin gjyqësor të pavarur. Kushtetuta e Republikës së Kosovës përfaqëson bazën themelore juridike të këtij rendi shtetëror, duke garantuar ndarjen e pushteteve, sundimin e ligjit, mbrojtjen e të drejtave dhe lirive themelore të njeriut, si dhe funksionimin demokratik të institucioneve publike.

Po ashtu, sistemi institucional është forcuar me mekanizma kushtetues të kontrollit dhe balancimit, ku rol të veçantë ka Gjykata Kushtetuese, e cila garanton respektimin e Kushtetutës dhe funksionimin e shtetit sipas standardeve moderne të kushtetutshmërisë. Administrata publike, institucionet e sigurisë, autoritetet e pavarura dhe organet rregullatore përbëjnë shtyllat funksionale të ushtrimit efektiv të sovranitetit të brendshëm.

Nga kjo perspektivë juridike dhe institucionale mund të konstatohet se Republika e Kosovës ka arritur një nivel të avancuar të konsolidimit të vetëvendosjes së brendshme, duke përmbushur kriteret themelore të funksionimit të një shteti modern demokratik.

Megjithatë, sfida kryesore mbetet përmbyllja e vetëvendosjes së jashtme. Ky dimension lidhet drejtpërdrejt me afirmimin ndërkombëtar të shtetit përmes njohjes universale dhe integrimit të plotë në sistemin global të marrëdhënieve ndërkombëtare. Edhe pse Kosova është njohur nga një numër i konsiderueshëm shtetesh, mungesa e anëtarësimit në Organizatën e Kombeve të Bashkuara, në NATO dhe në Bashkimin Evropian vazhdon të kufizojë realizimin e plotë të subjektivitetit të saj ndërkombëtar.

Nga këndvështrimi i së drejtës ndërkombëtare publike, anëtarësimi në OKB përfaqëson formën më të lartë të afirmimit universal të shtetësisë. Në të njëjtën kohë, anëtarësimi në NATO garanton përfshirjen në sistemin e sigurisë kolektive euroatlantike, ndërsa integrimi në Bashkimin Evropian nënkupton konsolidimin ekonomik, institucional, demokratik dhe juridik sipas standardeve më të avancuara evropiane.

Procesi ende i papërfunduar i vetëvendosjes së jashtme ndikohet nga faktorë të shumtë juridikë, diplomatikë dhe gjeopolitikë. Ndër ta spikasin kundërshtimi i vazhdueshëm i Serbisë ndaj pavarësisë së Kosovës, përdorimi i vetos nga Federata Ruse dhe Republika Popullore e Kinës në Këshillin e Sigurimit të OKB-së, si dhe mungesa e një konsensusi të plotë ndërmjet shteteve anëtare të Bashkimit Evropian. Këta faktorë kanë krijuar një mjedis kompleks ndërkombëtar, i cili ka ngadalësuar ritmin e njohjeve të reja dhe të integrimit institucional.

Në planin krahasues, përvojat e Timorit Lindor, Sudanit të Jugut, Eritresë dhe Bangladeshit dëshmojnë se proceset e shtetformimit rrallëherë përfundojnë vetëm me shpalljen e pavarësisë. Përkundrazi, ato kërkojnë një proces të gjatë konsolidimi diplomatik dhe institucional deri në arritjen e afirmimit të plotë ndërkombëtar. Megjithatë, rasti i Kosovës mbetet unik (sui generis), për shkak të ndërhyrjes humanitare të NATO-s në vitin 1999, administrimit ndërkombëtar të territorit dhe procesit të mbikëqyrur të pavarësisë.

Në këtë drejtim, Opinioni Këshillimor i Gjykatës Ndërkombëtare të Drejtësisë i vitit 2010 përbën një nga fitoret më të rëndësishme juridike të Republikës së Kosovës, pasi konfirmoi se shpallja e pavarësisë nuk kishte shkelur të drejtën ndërkombëtare. Edhe pse ky opinion nuk krijoi obligim juridik për njohje nga shtetet e tjera, ai fuqizoi në mënyrë të konsiderueshme legjitimitetin ndërkombëtar të shtetit të Kosovës.

Në këtë kontekst, anëtarësimi në Organizatën e Kombeve të Bashkuara, në NATO, në Bashkimin Evropian dhe në OSBE përfaqëson fazën përfundimtare të konsolidimit të subjektivitetit të plotë ndërkombëtar të Republikës së Kosovës dhe kurorëzimin e procesit historik të vetëvendosjes së saj.

Nga këndvështrimi strategjik, Republika e Kosovës duhet të intensifikojë diplomacinë aktive, të forcojë lobimin ndërkombëtar, të zhvillojë diplomacinë ekonomike, kulturore dhe publike, të thellojë partneritetin me aleatët strategjikë dhe të ruajë unitetin e brendshëm institucional e politik. Një rol të pazëvendësueshëm në këtë proces vazhdon ta ketë diaspora shqiptare, e cila mbetet një nga promotorët më të fuqishëm të afirmimit ndërkombëtar të shtetit të Kosovës.

Në përfundim, mund të konstatohet se Republika e Kosovës e ka konsoliduar në mënyrë të qëndrueshme vetëvendosjen e saj të brendshme, ndërsa vetëvendosja e jashtme mbetet objektivi strategjik që duhet të përmbyllet përmes njohjes universale dhe integrimit të plotë në organizatat kryesore ndërkombëtare. Vetëm atëherë procesi historik i shtetformimit do të konsiderohet plotësisht i përmbushur dhe subjektiviteti ndërkombëtar i Kosovës do të afirmohet në mënyrë të pakthyeshme në rendin juridik dhe politik global.