Beatrice Silvia Sorescu: Nuk e dija kush isha

BEATRICE SILVIA SORESCU

NUK E DIJA KUSH ISHA

Kisha gjetur vend pranë vetes, një copë baltë,

Yjet më kishin kapur, gëzuar, për dore,

Nuk dija kush isha, besoja se isha një stilolaps me majdanoz,

Jeta më kishte përqafuar me të dy duart,

Më tundnin akacet në prehërin e gjelbër të gjetheve,

Një yll më trumbetonte gëzueshëm mbi buzë,

Degët e tyre kishin filluar të kalonin përmes reve,

Yjet më mbanin, të emocionuara, nën sqetulla,

Dhe shpirti filloi të më rrahë më fort,

Përmes mendimeve që prisnin qetësisht të fluturonin,

Kish dëgjuar një qaj, pas meje, si britmë crow-i,

Universi më dukej i egër dhe i verbër,

Dhe pastaj erdhi një stuhi mbi kalë,

Që më mori dhe më hodhi në një gojë deti,

E kapur rob, fillova ngadalë të ngrihem,

Krijova krahë nga e padukshmja, nga hiçi,

Pastaj më morën mbi supe albatrosët dhe gungullat,

Ëndrrat luftonin përpara meje si dhi të egra,

Dhe më nxorrën jashtë dhe më mësuan të marr frymë,

Jeta bëri përmes meje truket e saj, pak nga pak,

Dhe pastaj doli dielli përmes hijes sime,

Rruga më u hap qartë në shteg yje të shumta,

Dhe fillova të pëshpëritja diçka që ngjante me esencën e jetës,

Lulet shfaqën papritmas, agimi i butë i mëngjesit,

Dhe u bë qiell i kthjellët, pastaj errësirë, pastaj ftohtë,

Pastaj frikë, pastaj hije, përmes zemrës së mbështjellë si një byrek,

Dhe fillova, sa më mbanin mushkëritë, të bërtas: Kush jam?

TI  KE PASUR TË DREJTË

Sa bukur do të ishte, Zot,

Nëse orët

Do të lëviznin në drejtim të kundërt

Dhe nëse njeriu do të fillonte, kur vinte në botë,

Nga pleqëria drejt fëmijërisë,

Kjo do të ishte fat! Të shohësh ditë pas dite

Si trupi të lulëzon si thupra

Që hapin kupat e tyre deri në skaj,

Pa stres, pa mendime të rënda, pa brenga,

Si shpirtin e ndot duart,

Fëmijëve, këmbëve,

Bosh, përmes të gjitha pellgjeve të rrugëve,

Ndërsa luan fsheh-shpesh,

Ose si kërcen gardhin tek fqinjët

Para shtëpisë për të ngopur veten me hurma të vogla,

Zot, si nuk ke menduar asnjë çast për këtë

Dhe i vure mbi shpinë atë kryq të rëndë

Që disa nuk mund ta mbajnë më fare?

Pse Ti, që do shumë njerëzit,

Dhe ke mbjellë në secilin prej nesh nga gjithçka,

Nuk le të rrjedhë jeta në drejtim të kundërt?

Dhe, megjithatë, Zot, nëse mendoj mirë,

Gjithsesi Ti ke pasur të drejtë kur e vendose këtë...

Sepse është shumë më dhimbshme të vdesësh fëmijë!

BUKETE TË JETËS

Gjithmonë kam mbledhur emocione dhe i kam bërë bukete,

Nga mëndafshi blu e i kuq, dhe gri,

Dhe i kam mbjellë në shpirt të lulëzojnë me kujdes,

Përmes muzikës dhe filmit, përmes zërit të poezive,

Kam mbledhur buket jete në skajet e detit,

Dhe e kam spërkatur me ujën e kripur nga një valë,

E kam vendosur në mendje dhe në paqen e mbrëmjes,

Dhe i kam ndjerë atë ngjyrë opali,

Përmes zemrës së thellë kam kërkuar një kohë,

Dridhja e saj më ka shkrirë në dete diamanti,

Dhe kam fjetur thellë me magjinë e tij nën jastëk,

Dhe e kuqja, dhe bluja edhe sot më përshkojnë,

Kam mbledhur gjithë jetën emocione të pastra,

Kam mjaftë bukete për t'ua dhuruar,

I mbledh me zemër, i lehtësoj me shpirt,

Të digjen përjetësisht nën hënën kristalore.

DO TË TË PRES...

Do të të pres në skajin e mendjes,

Atje ku ëndrrat bashkohen,

Me shpirtin dhe zemrën që digjen,

Kur qielli dhe toka takohen,

Do të të pres kur zorët dalin në kulm

Dhe del dielli nën qepallë,

Ose kur misrat piqen në mbrëmje,

Përmes nesh yjet të zbresin,

Do të të pres në mes të një dite,

Përmes lëvizjes së erës së endur,

Nën qiellin me kupola të larta dhe të qarta,

Të vish ngadalë si hija e një magu,

Të pres në natë kur ndizen yjet,

Që të na ruajë hëna në heshtje,

Të ecësh bujshëm përmes ëndrrave të mia,

Edhe sot të pres ashtu si gjithmonë.

KËSHILLTARI TE PORTA

Miliona zemrash rrahin në kraharorë me etje,

Duket sikur janë krijesa shkëlqyese ose yje, ose vajza,

Konkurojnë në heshtje në një vallëzim të çmendur,

Kryqëzohen në ritme, ndizën, duan njëri-tjetrin,

Djegurin pa zjarr, në rroba prej mishi,

Në një shpirt të dobët që ruan, nuk fle,

Dalë shpërthime zjarri, herë-herë edhe tym,

Duke vrapuar të gjitha njëkohësisht në të njëjtin rrugë të vjetër,

Miliona zemrash rrinë si këshilltarë te porta,

Ato nuk kërkojnë asgjë, nuk ankohen, nuk grindën,

Një fllaut i fundit, një shenjë e qetë nga lart,

I ndalojnë nga rrahja, i shpërndajnë në perëndim,

Nuk shihen, nuk preken, thjesht ndihen, thjesht puthen,

Një yll i ledhatos me butësi mbi flokë,

Miliona zemrash nuk duken, nuk thirren,

Janë një zinxhir ylberi të kapura në kraharor me unazë,

Janë të gjitha orë, janë orë të gjalla,

Dhe lidhen fshehurazi në kraharorët e vegjël të fëmijëve,

Janë orë të vjetra, nuk shiten kudo,

Sytë e mendjes i shohin dhe veshi i dëgjon.

MOS E PRISH QETËSINË

Mos prish qetësinë, lejoje të rrjedhë butësisht, si një fijë e bardhë mjalti,

Shiko më mirë se si shuhet hiri i jetës,

Lejo qingjat të këndojnë lirshëm përmes livadheve,

Lejo mendimet të flenë të gjitha së bashku,

Merr në gjoks aromën që vjen nga luginat dhe malet,

Kapu pas emocioneve dhe ëndrrave si një valë,

Nata kalon, nuhatu aromën e tokës,

Shiko se si shkrijnë habitjet mbi krahun e erës,

Dhe krimbat që kërcasin në kujtimet tona..

Lidh me shpirtin tënd të gjitha horizontet e kaltërta,

Mos shkrijnë qetësinë, lejo veten të udhëtosh me notat e saj të holla,

Mbulo zemrën tënde me petale trëndafili,

Mos thuaj asnjë fjalë, mund të zgjoj tiqet që flenë,

Mbaj gjithë qetësinë në pëllëmbe tëndë

Dhe dëgjo si rrjedh mjalti mes fjalëve,

Nata kalon, shijote pak nga pak çdo zhurmë e tyre,

Lejo krahët e erës të të çojnë edhe ty në fluturim.

DRITARE

Shkrepin shpirtat natën për një shëtitje,

Kur ndriçohen shtegujt nën hënë,

Të gjithë dalin nga foleja e dheut

Dhe fluturojnë drejt yjeve, secili,

Shkrepin shpirtat në netët e thella,

Me siguri kërkojnë të tjerët,

Në çdo qoshe dhe në çdo valë,

Shkretët edhe përmes yjeve të larta,

Kanë një dritare dhe vetëm ata e dinë,

Zbritin të padukshëm në netët vonë

Dhe digjen si llamba të gjalla,

Deri arrijnë tek të fjeturit në yje,

Qajnë pak bashkë, thonë çfarë ka në shtëpi,

Mësojnë edhe të afërmit e tyre çfarë ka në botë,

Pastaj kthehen dhe hyjnë përsëri në emër,

Dhe përgjuajnë deri shfaqen dritat e mëngjesit,

Shkrepin të gjithë shpirtat për një shëtitje,

Zihen pak mbi një rreze të ashpër,

Derisa drita e ditës i mbush,

Por takohen me ta, me secilin,

I presin të ngrirë poshtë horizontit të gjerë,

Si drita të vogla që dhembin,

Një rrugë u hap si një det,

Përmes shpirtit nomad, humbës.

FIJE ARGJENDI

Fibër tërhequr argjendi, je gjithmonë në vrap,

S’ke qetësi fare, gjithmonë vrapon në rrugica,

Dhe heshtur, turpërues, shkrihesh si pika mjalti,

Je edhe i gëzuar, edhe i trishtuar, na habit shpesh,

Si ngrihesh, në një çast je te skaji i botës

O këtu, pranë nesh, ose atje mes luginave,

Dhe përmes teje gjithmonë digjet zjarri në gjembat

Që ndizet dhe shuhet duke nxjerrë flakë,

Nuk dukesh, nuk dëgjohet, as bota nuk të ndjen,

Vetëm rrëshqet turpshëm si shigjeta e zjarrit,

Dhe mbulon menjëherë edhe lëndinën, edhe kodrën,

Duke pritur të gjesh gëzim dhe fat,

As nuk e dimë ku qëndron, ku fle, ku fshihet?

Del nga sytë, del nga goja, nga qelizat e mishit?

Mbart yje mbi sup, dy yje të brishtë,

Je bërë qëllimisht vetëm nga shenja e pyetjes?

Fibër argjendi, fibër mendimi, udhëtar mbi kohë,

Nga ajo që ka më shumë, vetëm ti e mat...

Dhe nëse duam të të ndalojmë, hapi yt përsëri shtrihet,

Fibër mendimi e çmendur, na ndez, na shkrin.

NUK E DIJA KUSH ISHA

Kisha gjetur vend pranë vetes, një copë baltë,

Yjet më kishin kapur, gëzuar, për dore,

Nuk dija kush isha, besoja se isha një stilolaps me majdanoz,

Jeta më kishte përqafuar me të dy duart,

Më tundnin akacet në prehërin e gjelbër të gjetheve,

Një yll më trumbetonte gëzueshëm mbi buzë,

Degët e tyre kishin filluar të kalonin përmes reve,

Yjet më mbanin, të emocionuara, nën sqetulla,

Dhe shpirti filloi të më rrahë më fort,

Përmes mendimeve që prisnin qetësisht të fluturonin,

Kish dëgjuar një qaj, pas meje, si britmë crow-i,

Universi më dukej i egër dhe i verbër,

Dhe pastaj erdhi një stuhi mbi kalë,

Që më mori dhe më hodhi në një gojë deti,

E kapur rob, fillova ngadalë të ngrihem,

Krijova krahë nga e padukshmja, nga hiçi,

Pastaj më morën mbi supe albatrosët dhe gungullat,

Ëndrrat luftonin përpara meje si dhi të egra,

Dhe më nxorrën jashtë dhe më mësuan të marr frymë,

Jeta bëri përmes meje truket e saj, pak nga pak,

Dhe pastaj doli dielli përmes hijes sime,

Rruga më u hap qartë në shteg yje të shumta,

Dhe fillova të pëshpëritja diçka që ngjante me esencën e jetës,

Lulet shfaqën papritmas, agimi i butë i mëngjesit,

Dhe u bë qiell i kthjellët, pastaj errësirë, pastaj ftohtë,

Pastaj frikë, pastaj hije, përmes zemrës së mbështjellë si një byrek,

Dhe fillova, sa më mbanin mushkëritë, të bërtas: Kush jam?

TI KE PASUR TË DREJTË

Sa bukur do të ishte, Zot,

Nëse orët

Do të lëviznin në drejtim të kundërt

Dhe nëse njeriu do të fillonte, kur vinte në botë,

Nga pleqëria drejt fëmijërisë,

Kjo do të ishte fat! Të shohësh ditë pas dite

Si trupi të lulëzon si thupra

Që hapin kupat e tyre deri në skaj,

Pa stres, pa mendime të rënda, pa brenga,

Si shpirtin e ndot duart,

Fëmijëve, këmbëve,

Bosh, përmes të gjitha pellgjeve të rrugëve,

Ndërsa luan fsheh-shpesh,

Ose si kërcen gardhin tek fqinjët

Para shtëpisë për të ngopur veten me hurma të vogla,

Zot, si nuk ke menduar asnjë çast për këtë

Dhe i vure mbi shpinë atë kryq të rëndë

Që disa nuk mund ta mbajnë më fare?

Pse Ti, që do shumë njerëzit,

Dhe ke mbjellë në secilin prej nesh nga gjithçka,

Nuk le të rrjedhë jeta në drejtim të kundërt?

Dhe, megjithatë, Zot, nëse mendoj mirë,

Gjithsesi Ti ke pasur të drejtë kur e vendose këtë...

Sepse është shumë më dhimbshme të vdesësh fëmijë!

NUK KËRKOJ ASGJË

Nuk kërkoj asgjë, vetëm një pyll me lule,

Një qiell të pikturuar me rreze krystalline,

Një luginë me aroma dhe freski,

Një fushë me manaferrë dhe lule borziloku,

Nuk kërkoj asgjë, vetëm një cep hëne,

Në të cilin kam shkruar në netët e vona të verës,

Ose ndoshta një lindje dielli, një gjurmë e vjetër

E hapave në mbrëmjen e vonë,

Nuk kërkoj gjë tjetër veç një nate me yje,

Një yll i gëzuar dhe i gjallë,

Kërkoj vetëm pyllin tonë të pacenuar,

Kërkoj lumin si një gjarpër argjendi,

Nuk kërkoj asgjë, vetëm të drejtën për të kërkuar

Një pikëz nga koha që ka kaluar brenda nesh,

Një qiell blu dhe me vjollca,

Një ëndërr rinie me ne të dy,

Më mjafton kaq, kështu jam e lumtur,

Nuk kërkoj asgjë nga të tjera pasuri,

Ndjej zemrën gjithmonë të plotësuar,

Dhe në shpirt më këndojnë vetëm skrabet.

TI JE NJË SHENJË

Ti je një shenjë e pyetjes, që ka ardhur nga kush e di se nga ku,

Je çrregullimi i përhapur i detit nga çdo vend dhe nga askundi,

Je fuqia e erës që vjen mbi majat e larta,

Je vale e qetë, e sjellë nga vendet e largëta,

Ti shpon përmes vezës së jetës, pi agimet, i palos në sfungjer

Dhe vjen në mes të pranverës, kur plot me pasion, të thërras,

Dhe gërmon me mendimet e tua përmes fjalëve të pakuptueshme,

I ndizësh me magjinë tënde të shenjtë dhe gjithmonë mi vendos përpara,

Ti je, nuk e di se çfarë je, je ëndrra që rri gjithmonë ndezur brenda meje,

Një univers nga i cili pi parfumet e luleve shumë të plota,

Je gëzimi, je bluja që e mbaj në shpirt si një det,

Dhe e bardha që më mbush natyrën në ditën e shenjtë të festës.

SA KEQ!

Ti ke vënë në ne gjithçka, Zot, ke mbjellë të mirë dhe të keqe,

Dhe errësirë, dhe dritë, dhe barishte të gjelbërta, dhe ndonjë humnerë,

Ke futur argjend dhe ar, por edhe një grusht pelin,

Krove të mjaltit, shtegu të bardhë dhe ndonjë fara helm,

Ke vënë në ne gjithçka, Zot, trishtim, por edhe gëzime,

Ke shtruar para syve lëndina me këngë të mëndafshit,

Dritën e vodhe tërë, por ke sjellë edhe re të mjaftueshme,

Na ke dhënë burimet të këndojnë nën degët e dardhëve,

Qiellin e kaltër na e ndeze nën qerpikët e trazuar,

Por sa keq që ke mbjellë nëpër gjak dhe aq shumë vdekje!

FIBËRA PREJ ARGJENDI

Fibër tërhequr argjendi, je gjithmonë në vrap,

S’ke qetësi fare, gjithmonë vrapon në rrugica,

Dhe heshtur, turpërisht, shkrihesh si pika mjalti,

Je edhe i gëzuar, edhe i trishtuar, na habit shpesh,

Si ngrihesh, në një çast je te skaji i botës

O këtu, pranë nesh, ose atje mes luginave,

Dhe përmes teje gjithmonë digjet zjarri në gjembat

Që ndizet dhe shuhet duke nxjerrë flakë të reja,

Nuk të sheh njeri, nuk të dëgjon, as bota nuk të ndjen,

Vetëm rrëshqet fshehurazi si shigjetë zjarri,

Dhe mbulon menjëherë edhe një kullotë, edhe majën,

Duke pritur të gjesh gëzim dhe fat,

As nuk e dimë ku qëndron, ku fle, ku fshihesh?

Dil nga sytë, dil nga goja, nga qelizat e mishit?

Mbart yje mbi supe, dy yje të brishtë,

Je bërë qëllimisht vetëm nga shenja e pyetjes?

Fibër argjendi, fibër mendimi, udhëtar përmes kohës,

Nga ajo që është më shumë, vetëm ti e mat...

Dhe nëse duam të të ndalojmë, hapi yt përsëri shtrihet,

Fibër mendimi të çmendur, na ndez, na shkrin.

UDHËTIM

Ka kaq shumë dritë rreth e rrotull,

saqë shpirti im u bë si bora e vendosur në pëllëmbë.

Ajri më shtyn me forcë lart,

në drejtim të dritareve të qiellit,

që drita të depërtojë thellë,

përmes të gjithë poreve të zemrës,

përmes të gjitha dhomëzave të saj.

Shfaqen në rrugën time edhe yjet,

të cilët hapen kaq bukur,

duke më buzëqeshur të gjithëve dhimbshëm ngrohtë!

Mbështetem në qiell dhe dëgjoj krimbat e kërcitësit,

dëgjohen shumë mirë nga lart!

Kënga e tyre e trullosur arrin deri në palcën e Universit.

Ja edhe engjëjt, janë këtu, mbi mua,

Ata më japin kaq shumë forcë sa unë zhytet si një zog,

mbi degën e një peme që më njeh, sepse më shikon me shpirt.

Qëndroj e habitur edhe unë...

Pse kjo pemë i ngjason kaq shumë me mua?

E prek atë atëherë për të parë nëse

ndoshta më kanë dalë gjethe mbi supe.

Përktheu: Baki Ymeri