Mirushe Musa – Zogaj: Jo, z. Tërnava – ne nuk shkojmë në Beograd!

JO, Z. TËRNAVA – NE NUK SHKOJMË NË BEOGRAD! NË ZOGAJ KEMI TOKËN, GURËT SHEKULLORË, FLAMURIN DHE ATDHEUN TONË

Familja Musa nuk e mëson shqiptarinë në oborrin e askujt – atë e merr që në barkun e nënës

Shkruan: Mirushe Musa – Zogaj

Ka fjalë që thuhen dhe harrohen. Por ka edhe fjalë që, kur dalin nga goja e një drejtuesi fetar, mbeten si dëshmi e një mendësie.

Formulimi që i atribuohet Myftiut të Kosovës, Naim Tërnava:

“Kush s’mun i sheh xhamitë, le t’ia mësyjë Beogradit”

nuk mund të kalojë si një batutë e zakonshme.

Nëse është nxjerrë jashtë kontekstit, le të sqarohet. Por, nëse ky është kuptimi i deklaratës, atëherë përgjigjja jonë nga Zogaj është e prerë:

Jo, z. Tërnava. Ne nuk shkojmë në Beograd.

Në Beograd nuk na dërgon as hoxha, as politikani, as turma.

Ne qëndrojmë këtu, në tokën tonë shqiptare.

Sepse Familja Musa nuk e ka marrë atdhedashurinë me certifikatë nga ndonjë institucion fetar.

Atë e kemi trashëguar.

E kemi në kujtesë.

E kemi në gjak.

E kemi në tokë.

E kemi në gurët shekullorë të kësaj treve.

Dhe e kemi në flamurin që nuk e kemi ngritur sot për fotografi, por e kemi bartur brez pas brezi.

Te ne, fëmija njihet me atdheun para se të lindë

Në familjen tonë shqiptaria nuk fillon kur fëmija hyn në shkollë.

Fillon më herët.

Që në barkun e nënës.

Nëna ia përcjell fëmijës dashurinë për tokën, gjuhën, flamurin dhe njerëzit e vet.

Pastaj vjen ninulla.

Vjen gjuha shqipe.

Vjen kujtesa e të parëve.

Vjen flamuri kuqezi.

Vjen historia e familjes.

Vjen Kosova.

Kështu jemi rritur ne.

Prandaj kur dikush sot përpiqet të na japë leksione se kush është shqiptar e kush duhet “t’ia mësyjë Beogradit”, na lejohet edhe pak ironi:

z. Tërnava, hartën e atdheut e kemi mësuar shumë përpara se të dëgjonim predikimet tuaja.

Dhe në atë hartë, Zogaj është këtu.

Kosova është këtu.

Shqipëria është këtu.

Beogradi nuk është adresa jonë.

Në tokën e Familjes Musa flasin edhe gurët

Në Zogaj nuk kemi vetëm një copë truall.

Kemi gjurmë.

Kemi kujtesë.

Kemi gurë të vjetër që flasin shumë më qetë, por shumë më fuqishëm se zhurma e ditës.

Për ne, kisha nuk është projekt kundër dikujt.

Është pjesë e të drejtës sonë për të kujtuar, për të besuar dhe për të respektuar trashëgiminë tonë.

Dhe këtu lind absurdi:

Një kishë shqiptare në tokën e një familjeje shqiptare paraqitet nga disa sikur të ishte rrezik për shqiptarët.

Çfarë paradoksi!

Nëse kryqi shqiptar ju tremb më shumë se projektet që Serbia ka hartuar kundër Kosovës, atëherë busulla duhet kontrolluar – jo familja Musa.

Flamuri ynë nuk vendoset sipas fesë

Ne nuk pyesim shqiptarin:

“A shkon në kishë apo në xhami?”

Ne pyesim:

“A e do Kosovën?
A e do gjuhën shqipe?
A e respekton flamurin?
A e respekton lirinë e tjetrit?”

Kaq.

Shqiptari i besimit islam është vëllai ynë.

Shqiptari katolik është vëllai ynë.

Shqiptari pa besim fetar është po aq shqiptar.

Por kush kërkon ta vendosë fenë mbi kombin dhe institucionin fetar mbi Republikën, aty fillon kundërshtimi ynë.

Sepse Kosova nuk është teokraci.

Është Republikë.

Kur Skënderbeu bëhet i padëshiruar, por flamujt e huaj mirëpriten, pyetjet lindin vetë

Në shoqërinë tonë prej vitesh kemi dëgjuar zëra që përçmojnë figura kombëtare, relativizojnë historinë shqiptare apo përpiqen ta zëvendësojnë identitetin tonë me narrativa të importuara.

Këto nuk duhet t’ia atribuojmë çdo besimtari dhe as çdo hoxhe.

Por kur shfaqen, duhet kundërshtuar pa frikë.

Sepse për ne Skënderbeu nuk negociohet.

Flamuri kuqezi nuk negociohet.

Gjuha shqipe nuk negociohet.

Pavarësia e Kosovës nuk negociohet.

Dhe kushdo që përpiqet t'i paraqesë këto si pengesa për fenë, është ai që po e fut fenë në një konflikt ku ajo nuk duhet të jetë.

Feja që respekton kombin nuk ka pse të frikësohet nga Skënderbeu.

As nga Nënë Tereza.

As nga flamuri.

As nga historia jonë.

Dhe pastaj vjen rasti Sheholli…

Këtu ironia bëhet pothuajse e hidhur.

Në një kohë kur qytetarëve u thuhet se kritikët duhet “t’ia mësyjnë Beogradit”, Prokuroria Speciale ka ngritur aktakuzë ndaj Fatmir Shehollit për spiunazh dhe shantazh, duke pretenduar se ai ka vepruar në ndihmë të BIA-s serbe. Në materialet e sekuestruara, sipas raportimeve mbi aktakuzën, është gjetur edhe dokumenti “Top Secret 2”, ku përshkruhet një skenar për përdorimin e radikalizimit fetar dhe shtimin e xhamive si pjesë e një strategjie që synonte dëmtimin e Kosovës. Sheholli mbetet i akuzuar, jo i dënuar përfundimisht, derisa gjykata të vendosë.

Dhe pikërisht këtu lind pyetja therëse:

Kush duhet t’ia mësyjë kujt?

Ne që mbrojmë tokën, flamurin dhe kujtesën tonë?

Apo duhet që institucionet tona të hapin mirë dosjet dhe të shohin se nga kanë ardhur ndikimet që synojnë përçarjen e shqiptarëve?

Dokumenti i përmendur në aktakuzën Sheholli flet, ndër të tjera, për fonde që pretendohej se do të mblidheshin nga ambasada të vendeve islamike në Beograd dhe do të përdoreshin për ndërtimin e xhamive në vende të dukshme në Kosovë. Kjo është një pretendim i përmbajtur në materialin e sekuestruar dhe kërkon hetim institucional; nuk është provë që çdo xhami apo BIK-u ka qenë pjesë e një skeme të tillë.

Por pas kësaj, pyetjet nuk mund të quhen më tradhti.

Mos na tregoni rrugën për Beograd – kërkojuni institucioneve të hapin dosjet

Në vend që qytetarëve kritikë t'u drejtohet gishti, do të ishte shumë më e dobishme që të thuhej:

Hapini dosjet.

Hetoni çdo financim të dyshimtë.

Kontrolloni çdo ndikim të jashtëm.

Shikoni kush ka punuar për Republikën dhe kush kundër saj.

Dhe pastaj le të flasin faktet.

Sepse patriotizmi nuk provohet me zë të lartë nga mikrofoni.

Provohet me qëndrimin ndaj shtetit.

Z. Tërnava, shqiptaria nuk është pronë e Bashkësisë Islame

BIK-u është institucion fetar.

Jo Ministri e Shqiptarisë.

Myftiu është drejtues shpirtëror i besimtarëve të vet.

Jo doganier i identitetit kombëtar.

Nuk vendos ai kush hyn dhe kush del nga shqiptaria.

Dhe aq më pak kush duhet të shkojë në Beograd.

Në familjen Musa shqiptaria nuk matet me numrin e xhamive dhe as me numrin e kishave.

Matet me atë që kemi bërë kur Kosova kishte nevojë.

Me atë që kemi ruajtur.

Me atë që u kemi lënë fëmijëve.

Me gjuhën që flasim.

Me flamurin që nderojmë.

Me tokën që nuk e kemi harruar.

Kisha jonë nuk e rrëzon xhaminë tuaj

Ky është absurdi që duhet të marrë fund.

Nëse ndërtohet një kishë shqiptare në Zogaj, asnjë xhami nuk shembet.

Asnjë besimtar i fesë islame nuk humbet të drejtën e tij.

Asnjë hoxhë nuk pengohet të predikojë.

Atëherë pse gjithë kjo zhurmë?

Një kambanë nuk ia merr zërin ezanit.

Një kryq nuk e rrëzon një minare.

Por fanatizmi mund ta rrëzojë bashkëjetesën.

Dhe kjo është shumë më e rrezikshme se çdo objekt fetar.

Ne kemi një adresë: Zogaj – Vushtrri – Kosovë

Prandaj po e mbyll me përgjigjen që meriton kjo çështje:

Jo, z. Naim Tërnava.

Ne nuk shkojmë në Beograd.

Ne jemi në Zogaj.

Në tokën tonë.

Mes gurëve tanë.

Mes varreve dhe kujtesës sonë.

Me gjuhën shqipe.

Me flamurin kuqezi.

Me Kosovën në zemër.

Dhe me atdheun që fëmijëve tanë ua mësojmë ende pa ardhur në këtë botë.

Kush dëshiron dialog, është i mirëpritur.

Kush kërkon respekt, do të marrë respekt.

Por kush kërkon të na trembë, të na përjashtojë ose të na japë adresë tjetër, duhet ta dijë:

Familja Musa nuk është mysafire në atdheun e vet.

Ne nuk e kemi marrë këtë tokë me qira.

Nuk e kemi marrë shqiptarinë hua.

Dhe nuk do t'ia dorëzojmë kujtesën tonë askujt.

Flamuri ynë është kuqezi.
Gjuha jonë është shqip.
Shteti ynë është Kosova.
Adresa jonë është Zogaj.

Beogradin mbajeni për dosjet që duhet të hetohen – jo si adresë për shqiptarët që guxojnë të mendojnë ndryshe.

Mirushe Musa – Zogaj poete luftare ne te gjitha  etapat  e okupatorëve dhe veprimtare  shume  vjeçare për atdheun tone  te shtrenjtë
Zogaj, Vushtrri, 31 gusht 2026